Συντηρητικά μυαλά – ανυπολόγιστη καταστροφή

O Kωνσταντίνος Αλεξάκος αναζητεί μία άλλη Ευρώπη, προτού οι συντηρητικοί αποτελειώσουν κι αυτή που έχουμε.

 
9873ca5ec0e830777871cf25bc8a4e3e

Δυστυχώς, η Ευρώπη δεν είναι Ευρώπη εδώ και καιρό. Κι ο κόσμος έχει αρχίσει να χάνει την πίστη του σε αυτή. (Φωτό: consilium.europa.au)

Υπάρχουν ποικίλες πλακατζίδικες «έρευνες» στο Διαδίκτυο, για το τι πρέπει να έχει πάει στραβά στο μυαλό ενός ανθρώπου για να γίνει συντηρητικός. Να αποκλείσει τη δυναμική των ικανοτήτων του ανθρώπινου μυαλού για εξέλιξη και να προσηλωθεί στη διατήρηση όσων κατάφεραν οι πρόγονοι του, με τις (εκ των πραγμάτων) ελλιπέστερες γνώσεις τους, ενός άλλου κόσμου.

Πέρα από την πλάκα για τις «λάθος» εγκεφαλικές συνάψεις, υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν αυτοί που θα κοιτάξουν να επωφεληθούν προσωπικά από το συντηρητισμό μερίδας των πολιτών. Επιχειρηματίες και πολιτικοί, με σχέσεις αλληλεξάρτησης, εξουσίας και χρήματος, που θα χτίσουν το φόβο, για να δημιουργήσουν πάτημα για τις επιδιώξεις τους. Επιδιώξεις που δεν θα άντεχαν ψύχραιμης ανάλυσης, με επιχειρήματα βασισμένα σε αρχές και γεγονότα. Η ένταση και το μίσος, διαχρονικοί τους σύμμαχοι. Η συνεργασία και η συνεννόηση, εχθροί τους.

Οι συντηρητικοί της Ευρώπης -κυβερνήσεις και επιχειρήσεις- παρέλαβαν ένα εγχείρημα δημοκρατίας και ειρήνης και το μετέτρεψαν σε οικονομικό πρότζεκτ των ισχυρών. Από τα εργατικά δικαιώματα μέχρι τη διαχείριση της «ελληνικής» κρίσης χρέους, οι αποδείξεις είναι απτές όσο και καταστρεπτικές για την πίστη των πολιτών στο πολιτικό σύστημα, στους πολιτικούς θεσμούς – πόσω μάλλον τους υπερεθνικούς.

Στην ερώτηση «πώς θα πιάσεις την υπεράκτια φοροδιαφυγή ή την τρομοκρατία χωρίς υπερεθνικά εργαλεία», η απάντηση θυμίζει τις αποκρίσεις του συμπαθούς Τσουμπάκα -του Bigfoot- από το Star Wars. Άναρθρες κραυγές. Αν ρωτήσεις «πώς θα αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή, η ανισότητα, ο πόλεμος και η προσφυγιά που αυτός θα φέρει», τα ίδια: κραυγές και παλικαρισμοί. Ποιος θα αλλάξει το χρηματοπιστωτικό σύστημα υπέρ των πολιτών; Πώς θα ρυθμιστεί το εμπόριο όπλων; Τι θα γίνει με τα ναρκωτικά; Με τι δεσμούς θα συνδεθούν γειτονικά κράτη για να πορευθούν με σχέσεις εμπιστοσύνης και συνεργασίας, αντί δυσπιστίας και αντιπαλότητας;

Οι προοδευτικοί πρέπει να εγκαταλείψουν τις σεμνές τους ημιτελείς παρεμβάσεις, να στρωθούν στη δουλειά και να προχωρήσουν με κοινή ατζέντα για μία άλλη Ευρώπη.

Όλα αυτά είναι πολιτικά ζητήματα που απαιτούν πολιτικές λύσεις. Η Ευρώπη, σήμερα, αποτελεί ίσως το καλύτερο παράδειγμα ενός υπερεθνικού θεσμού με τέτοιες επιδιώξεις. Όσο κι αν η κατάληψή της από συντηρητικές και υπερσυντηρητικές δυνάμεις τις τελευταίες δεκαετίες την έχουν κάνει να μοιάζει χλωμή.

david-cameron-global-economy

Οι συντηρητικοί της Ευρώπης -κυβερνήσεις και επιχειρήσεις- παρέλαβαν ένα εγχείρημα δημοκρατίας και ειρήνης και το μετέτρεψαν σε οικονομικό πρότζεκτ των ισχυρών. (Φωτό: Reuters)

Ας μου επιτραπεί μία χοντροκομμένη παρομοίωση: αν κάποιος σου παρέχει πενικιλίνη κακής ποιότητας χωρίς αποτέλεσμα, δεν φταίει η πενικιλίνη, αλλά ο «φαρμακοτρίφτης» που την παρασκευάζει λάθος. Το ίδιο συμβαίνει με την Ευρώπη: δεν είναι Ευρώπη, εδώ και καιρό. Κι ο κόσμος έχει αρχίσει να χάνει την πίστη του σε αυτή.

Ο Ντέιβιντ Κάμερον, αυτός ο ολίγιστος πολιτικός, προκήρυξε δημοψήφισμα για να κερδίσει έναν εσωκομματικό αντίπαλο, τον Μπόρις Τζόνσον. Ο Αντώνης Σαμαράς, δεν έκλεισε τη διαπραγμάτευση που του αναλογούσε -με όσα δεν είχε κάνει- και έπαιξε ξανά τη χώρα στα ζάρια, ελπίζοντας σε μία αριστερή παρένθεση. Το είχε ξανακάνει το 2012. Η Άνγκελα Μέρκελ ενέδωσε σε τιμωρητικές λογικές στην ελληνική κρίση, ενόψει εκλογών στα γερμανικά κρατίδια τότε, ρίχνοντας λάδι σε μία φωτιά που επτά χρόνια μετά δεν λέει να σβήσει.

Οι Ρεπουμπλικάνοι της Αμερικής αφιερώθηκαν για 8 χρόνια στη στείρα αντιπολίτευση – πώς να σταματήσουν τον «σατανά Ομπάμα» και το Obamacare. Τώρα τους έλαχε ο Τραμπ, αφού έτσι γαλούχησαν τον κόσμο τους για τόσα χρόνια, και δεν ξέρουν από πού να φυλαχτούν. Δεν δουλεύει για κανέναν, το μικροπολιτικό, το μίσος, το σύνθημα, το anything goes για να γίνει η δουλειά μας και βλέπουμε μετά. Υπάρχουν συνέπειες που επιτέλους πρέπει να συνυπολογίζονται και να μας συγκρατούν.

Μετά το βρετανικό δημοψήφισμα, πρέπει να κάνουμε στροφή. Οι προοδευτικοί πρέπει να εγκαταλείψουν τις σεμνές τους ημιτελείς παρεμβάσεις, να στρωθούν στη δουλειά και να προχωρήσουν με κοινή ατζέντα για μία άλλη Ευρώπη. Τη λιγότερη Ευρώπη την ξέρουμε – την έχει γράψει με μελανά χρώματα η Ιστορία. Ήρθε η ώρα να δοκιμάσουμε πραγματικά την περισσότερη, την αληθινή Ευρώπη: του ανθρωπισμού, της ισότητας, της ανοιχτότητας και της διαφάνειας. Ό,τι εκλογές κι αν έρχονται στη Βόρεια Βεσφαλία. Προτού να είναι αργά.

 

Διαβάστε ακόμα: Ένας Έλληνας του Λονδίνου υπέρ του #Bremain

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή του μήνα
Δημήτρης Ποτηρόπουλος Ο ελληνικός τουρισμός προ του επερχόμενου big-bang 

Στο ελληνικό φυσικό και αστικό τοπίο, το νέο ξενοδοχείο οφείλει να αναλάβει μια «επανόρθωση» από την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος, από την αισθητική παραφωνία, από τη χαοτική και αδιάφορη εικόνα της πόλης, γράφει ο βραβευμένος αρχιτέκτων Δημήτρης Ποτηρόπουλος.

13.10.2017

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Andro Team Τραγέλαφος: Ο Εθνικός Κήπος μόνιμα κλειστός επί της Ηρώδου Αττικού 

Από τις 12/9 και «μέχρι νεωτέρας», ένα δημόσιο πάρκο -το σημαντικότερο της Αθήνας- παραμένει απροσπέλαστο στη μία πλευρά του. Κάτοικοι και Δήμος θέλουν να ανοίξει αλλά η αστυνομία το κρατά κλειστό χωρίς δικαιολογία.

25.09.2017

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Κίμων Φραγκάκης Φώτης Γεωργελές: «Εναλλακτικός είναι αυτός που θέλει να αλλάξει τα πράγματα, όχι να διατηρήσει τα παλιά συμφέροντα» 

Ο δημοσιογράφος, συγγραφέας και εκδότης της Athens Voice συναντάει τον Κίμωνα Φραγκάκη σε μια συνέντευξη για την αριστερά, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, την εποχή του lifestyle και την ρητορική του εμφυλίου.

03.10.2017

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Πεδίον του Άρεως: Από Hyde Park σε… Needle Park 

Τι μπορείς να δημιουργήσεις αν επενδύσεις 10 εκατομμύρια ευρώ σε ένα αστικό πάρκο; Αν τη διαχείριση αναλάβει το ελληνικό δημόσιο, το μεγαλύτερο υπαίθριο παζάρι ναρκωτικών στην Ευρώπη, γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

27.09.2017

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro