Η ομάδα μου στο Μουντιάλ: Τα «καταραμένα» λιοντάρια της Αγγλίας

Η νέα σειρά άρθρων του Andro μας βάζει στον κόσμο του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ρωσίας. Ο Αντώνης Ντινιακός θυμάται τις ατυχίες και τις αδικίες μιας ομάδας που κάθε φορά ξεκινάει άφοβα και με όνειρα, αλλά κάθε φορά το Μουντιάλ τελειώνει νωρίς.

 

Στο Μουντιάλ της Βραζιλίας πριν από 4 χρόνια, η Αγγλία έπιασε πάτο: δύο ήττες, μια ισοπαλία, τελευταία θέση στον όμιλο και «αντίο» μετά από μόλις 12 ημέρες. (Φωτογραφία: Richard Heathcote / Getty Images / Ideal Image)

Κάθε τέσσερα χρόνια η Αγγλία κατεβαίνει στο Μουντιάλ εξημμένη και ατρόμητη, ώσπου που η βοή των προσδοκιών συναντά τη σκληρότητα του ποδοσφαιρικού κόσμου. Στο τελευταίο σφύριγμα, σκυφτά κεφάλια και καταβροχθιστικά εξώφυλλα στα tabloid συνθέτουν μια πικρή ιστορία που επαναλαμβάνεται μονότονα τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Όμως, αυτή είναι η Αγγλία που αγαπήσαμε – κάθε ίνα της φανέλα με τα τρία λιοντάρια είναι ποτισμένη με τον ιδρώτα της αποτυχίας. Το 2014, στα γήπεδα της Βραζιλίας, ήταν το αποκορύφωμα: ήττα από την Ιταλία, ήττα από την Ουρουγουάη, ισοπαλία με την Κόστα Ρίκα. Ένα άξαφνο αντίο, ήδη, από τους ομίλους. Οι ποδοσφαιρόφιλοι, αρκούντως κυνικά, απεφάνθησαν πως αυτή είναι η μοίρα των «Λιονταριών». Δυο χρόνια αργότερα, τον Ιούλιο του 2016 στο Euro, η βαριά ιαχή των ξαναμμένων Ισλανδών διαπερνούσε τον ουρανό της Νίκαιας στη Γαλλία. Θύμα; Ποια άλλη από την Αγγλία του Ρόι Χόντγκσον…

Tο κλάμα του Πολ Γκασκόιν, ότι μας έμεινε από το Μουντιάλ του 1990. (Φωτογραφία: Billy Stickland / INPHO via Getty Images / Ideal Image)

Για να αναμοχλεύσω μια ευχάριστη ανάμνηση από τη μουντιαλική μου ομάδα, θα πρέπει να καταδυθώ στα βάθη της παιδικής μου ηλικίας και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990. Τότε το κλάμα του Πολ Γκασκόιν, στον ημιτελικό με τους Γερμανούς, σημάδεψε οριστικά και αμετάκλητα τις ποδοσφαιρικές μου εικόνες –ο «Γκάζα» με στραγγισμένη καρδιά επαιτούσε μια δεύτερη ευκαιρία από τον ρέφερι, μια ευκαιρία που δεν ήρθε ποτέ. Η Αγγλία τερμάτισε τέταρτη -επιτυχία θα πει κανείς παρατηρώντας τα χρόνια που ακολούθησαν και αποτέλεσαν μια ξέφρενη πορεία προς τον ποδοσφαιρικό Άδη.

Το ‘94 ήταν η μεγάλη απούσα από τα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών καθώς απογοήτευσε στα προκριματικά, μένοντας στην τρίτη θέση του ομίλου της, πίσω από τις Νορβηγία και Ολλανδία. Το ’98 ταξίδεψε στη Γαλλία με μπόλικο ταλέντο και μια ομάδα έτοιμη για την υπέρβαση –φευ, αυτή δεν ήρθε ποτέ, αφού η κατάρα των πέναλτι ήταν ανέκαθεν εδώ. Ο Ντέιβιντ Μπάτι νικήθηκε από τον Αργεντινό τερματοφύλακα, Κάρλος Ρόα και τα «Λιοντάρια» αποχαιρέτησαν άδοξα το θεσμό. Τι έμεινε να θυμόμαστε; Η διονυσιακή γκολάρα του Μάικλ Όουεν κόντρα στην αλμπισελέστε, η κόκκινη του Ντέιβιντ Μπέκαμ για την κλωστιά στον παμπόνηρο Ντιέγκο Σιμεόνε και το εξώφυλλο της Daily Mail την επομένη του αγώνα: «Δέκα ηρωικά λιοντάρια και ένα ανόητο παιδί».

Ο Harry Kane με 5 γκολ όχι απλά είναι ο πρώτος σκόρερ (έως τώρα) της διοργάνωσης, αλλά οδηγεί την Αγγλία στην καλύτερή της πορεία από το 2006 και το Μουντιάλ της Γερμανίας. (Φωτογραφία: Chris Brunskill / Fantasista / Getty Images / Ideal Image)

Με την είσοδο της νέας χιλιετίας δεν άλλαξαν και πολλά –το 2002 η Βραζιλία των Ροναλντίνιο, Ρονάλντο και Ριβάλντο διέκοψαν αίφνης τις όποιες αγγλικές προσδοκίες, παρότι το γκολ του Όουεν, στο ματς ζωής και θανάτου στη φάση των οκτώ, γέμισε ελπίδες το Νησί. Εν τέλει, όμως, κυριάρχησε η ποιότητα του χαμογελαστού «Ρόνι», ο οποίος καθάρισε τη μπουγάδα με την υπέροχη λόμπα του.

Τι θα κάνει στο φετινό Μουντιάλ η Αγγλία; Ταλέντο έχει, γκολτζή διαθέτει, άρα η ελπίδα για κάτι καλό είναι ζωντανή. Αρκεί να ξεφύγει από το πικρό παρελθόν της.

Το 2006, η αγγλική καρδιά σταμάτησε να χτυπά και πάλι στους οκτώ της διοργάνωσης. Θύτης αυτή τη φορά η Πορτογαλία, με ήρωα τον τερματοφύλακα της, Ρικάρντο, ο οποίος αποδείχθηκε λίρα εκατό στην καταραμένη διαδικασία (κανονική διάρκεια και παράταση 0-0), σταματώντας τους Λάμπαρντ, Τζέραρντ και Κάραγκερ. Βάλε στην εξίωση και την αποβολή του Ρούνεϊ, αλλά και τον τραυματισμό ο Μπέκαμ και συνοψίζεις την μουντιαλική ιστορία της Αγγλίας σε δυο προτάσεις. Όπως και το 2010 όταν τα «Λιοντάρια» τέθηκαν αντιμέτωπα με την καταιγιστική Γερμανία, χάνοντας τελικά με 4-1. Βέβαια, εκεί έπαιξε «σφαγή» από τη διαιτησία (ας γκρινιάξουμε και λίγο) αφού ακυρώθηκε πεντακάθαρο γκολ του Λάμπαρντ και μάλιστα σε εξόχως καθοριστικό σημείο, εκεί που θα κάναμε το 2-2.

Η Αγγλία φέτος φιλοδοξεί να ζήσει στιγμές 1966, τότε που σήκωσε για πρώτη και τελευταία φορά την κούπα του Παγκόσμιου Κυπέλλου. (Φωτογραφία: Central Press / Getty Images / Ideal Iamge)

Τι θα κάνει η ομάδα στο φετινό Μουντιάλ; Ταλέντο υπάρχει (βλέπε Ντέλε Άλι, Λίνγκαρντ, Βάρντι, Ράσφορντ), έχουμε τρομερό γκολτζή (Χάρι Κέιν δικαίωσε μας!), οπότε η ελπίδα, για την πολυπόθητη υπέρβαση, παραμένει ζωντανή για τα παλικάρια του Σάουθγκεϊτ. Αρκεί να καταφέρουν να ξεφύγουν από το πικρό παρελθόν. Come on England!

//Ο Αντώνης Ντινιακός είναι δημοσιογράφος του VICE. Κάθε Σαββατοκύριακο παρουσιάζει μαζί με τον Αλέξανδρο Ξενικάκη την ραδιοφωνική εκπομπή Γκολ από τα Αποδυτήρια (07.00 – 10.00) στον Σπορ FM.

 

Διαβάστε ακόμα: Αργεντινή, πατρίδα των (ποδοσφαιρικών) Θεών

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Guest / Άποψη Γιατί η νίκη της ΝΔ είναι στρατηγική 

Σε αντίθεση με τις διάφορες αναλύσεις που θέλουν τον ΣΥΡΙΖΑ να γλίτωσε τα χειρότερα, στην πραγματικότητα υπέστη στρατηγική ήττα. Την ίδια στιγμή που η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει τη δυνατότητα να κεφαλοποιήσει μια ιστορικής σημασίας νίκη. Αναλύει ο πολιτικός επιστήμων και συγγραφέας Σωτήριος Φ. Δρόκαλος.

15.07.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Σακελλάρης Σκουμπουρδής Κυριάκος σχεδόν Παράκλητος 

Σπάνια ένας πρωθυπουργός υπόσχεται περισσότερα μετεκλογικά από όσο προεκλογικά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει όλα τα δεδομένα υπέρ του και διεγείρει βάσιμες ελπίδες για αποκατάσταση της χαμένης κανονικότητας. Γράφει ο Σακελλάρης Σκουμπουρδής.

23.07.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιώργος Κωνσταντινίδης Το άρωμα του γυναικείου δέρματος: ένας εθισμός που σε μεθάει 

Οργιαστικό, ηδονόχαρο, γεμάτο υποσχέσεις και ενθυμήσεις. Το ιδιαίτερο άρωμα της αγαπημένης, ακόμη κι όταν έχει φύγει, μαρκάρει το μυαλό μας ανεξίτηλα. Το κάνει να λαχταρά τις πέρλες του ιδρώτα σαν παρουσία. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

31.07.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιώργος Κωνσταντινίδης Ο Αντετοκούνμπο και η κοινωνία της επίδοσης 

Αγαπάμε τον Γιάννη αλλά δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι σαν κι αυτόν. Η λατρεία της επίδοσης είναι ανήθικη, γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης: Δημιουργεί μια σχέση εξουσίας όπου ο άνθρωπος είναι απλώς το μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού.

02.08.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro