Η πολιτική γεωγραφία του τέλματος

Σε τι οφείλεται ο ευνουχισμός της Αντιπολίτευσης και γιατί καθυστερεί ο σχηματισμός ενός φιλοευρωπαϊκού μεταρρυθμιστικού μετώπου; Γράφει ο Ρωμανός Γεροδήμος.

 
melenchon-tsipras-ensemble

Τόσο το Κέντρο, ως εν δυνάμει παράταξη, όσο και η ΝΔ ως Αξιωματική Αντιπολίτευση είναι διχασμένες ως προς την προσέγγισή τους απέναντι στο φαινόμενο Τσίπρας και κυρίως ως προς την επόμενη μέρα. Έτσι, ο πρωθυπουργός δεν έχει να αντιμετωπίσει καρεκλοπόδαρα, αλλά να προστατευτεί απ’ το ψιλόβροχο. Εδώ, με τον συμπρόεδρο του γαλλικού μετώπου της Αριστεράς, Ζαν-Λυκ Μελανσόν. (Ρhoto credit: Stephane Burlot)

Εκτός από δύο (προσωρινά;) ανενεργές πολιτικές ομάδες (Ακροδεξιά Χρυσής Αυγής και δραχμική Αριστερά), στο πολιτικό σκηνικό αυτήν τη στιγμή φαίνεται να υπάρχουν πέντε ενεργές ομάδες πολιτικών, δημοσιολόγων και πολιτών:

1. Οι υποστηρικτές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,

2. Οι κεντροαριστεροί/κεντρώοι, οι οποίοι ναι μεν ασκούν κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είτε επιχειρηματολογούν υπέρ κάποιας ανοχής/συναίνεσης είτε θεωρούν εαυτούς ως πιθανούς συγκυβερνήτες. Σε αυτούς θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε, μεταξύ άλλων, φορείς και δυνάμεις που ανήκαν ή κινούνταν γύρω από το ΠΑΣΟΚ, την Ένωση Κεντρώων και ένα σημαντικό –αλλά όχι απαραίτητα πλειοψηφικό στη βάση του– κομμάτι από το Ποτάμι,

3. Οι κεντροαριστεροί/κεντρώοι/φιλελεύθεροι/κεντροδεξιοί που είναι καθαρόαιμοι αντι-ΣΥΡΙΖΑ (αυτή η τάση εκτείνεται από πρώην στελέχη της ΔΗΜΑΡ μέχρι την καμπάνια του Κυριάκου Μητσοτάκη),

4. Η καραμανλική Δεξιά, η οποία εμμέσως μεν συστηματικά δε υποστηρίζει την κυβέρνηση Τσίπρα και

5. Η «βαθιά» Δεξιά (Σαμαράς, Άδωνις κ.λπ.), η οποία επίσης είναι ξεκάθαρα αντι-ΣΥΡΙΖΑ.

Εάν αυτή η αρκετά απλοποιημένη και σχηματική υπόθεση εργασίας ισχύει, τότε παρατηρούμε ότι τόσο το Κέντρο, ως εν δυνάμει παράταξη, όσο και η ΝΔ ως Αξιωματική Αντιπολίτευση είναι ουσιαστικά και θεμελιωδώς διχασμένες ως προς την προσέγγισή τους απέναντι στο φαινόμενο Τσίπρας και κυρίως ως προς την επόμενη μέρα.

Οι δύο βασικές τάσεις που πιστεύουν ότι η μόνη λύση για τη διάσωση της Ελλάδας είναι η άμεση αποχώρηση Τσίπρα –δηλαδή η κεντρώα/φιλελεύθερη και η αμιγώς δεξιά τάση– είναι ασύμβατες σε μια σειρά από άλλα ζητήματα και τομείς πολιτικής, όπως π.χ. το μεταναστευτικό, ο ρόλος της Εκκλησίας κ.λπ.

Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του ελληνικού συστήματος είναι ότι οι πολιτικές διαφορές επικεντρώνονται στο παρελθόν και στα πρόσωπα, με αποτέλεσμα ο πυρήνας της διαφωνίας να μην είναι π.χ. το σύμφωνο συμβίωσης ή το ασφαλιστικό, αλλά ο ρόλος του Σαμαρά.
09_01_20150618204831_img_0365_sooc1434652853-2

Η δυστοκία ανανέωσης και μετεξέλιξης του ελληνικού κομματικού συστήματος καθυστερεί το σχηματισμό ενός φιλοευρωπαϊκού/φιλομεταρρυθμιστικού δεύτερου πόλου.

Ωστόσο, ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του ελληνικού συστήματος είναι το πόσο τέτοιες πολιτικές διαφορές επικεντρώνονται (α) στο παρελθόν και (β) στα πρόσωπα, με αποτέλεσμα ο πυρήνας της διαφωνίας στη συγκεκριμένη περίπτωση να μην είναι π.χ. το σύμφωνο συμβίωσης ή το ασφαλιστικό, αλλά ο θετικός ή αρνητικός ρόλος του Αντώνη Σαμαρά.

Το ίδιο ισχύει και για τις δύο ομάδες που είναι πιο φιλικά προσκείμενες στο ΣΥΡΙΖΑ –τους κεντρώους/κεντροαριστερούς και την καραμανλική δεξιά– δεδομένου ότι πολλοί από τους πρώτους θεωρούν τη διακυβέρνηση Καραμανλή (και ειδικά την περίοδο 2007-2009) ως τη βασική αιτία της κρίσης.

Η συμμετοχή του Πάνου Καμμένου και των ΑΝΕΛ στην κυβέρνηση, η προσέγγιση με το καραμανλικό κατεστημένο, η ψήφιση μέτρων και νομοσχεδίων που (ελαφρώς σχιζοφρενικά) πρώτα καταγγέλονται ως προδοσία και ξεπούλημα και μετά ψηφίζονται και εφαρμόζονται (π.χ. ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών, ιδιωτικοποίηση αεροδρομίων) και η συντήρηση μιας αόριστης, εύπλαστης υπόσχεσης για συναίνεση ή άνοιγμα στο Κέντρο (αρκετά χαμηλών απαιτήσεων, είναι η αλήθεια) έχουν καταφέρει να προσφέρουν στον κ. Τσίπρα έναν πολιτικό «τριγωνισμό» (triangulation), ο οποίος αφενός μεν διασπά τους αντιπάλους του, αφετέρου δε αρκεί –προς το παρόν– για να του εξασφαλίζει την πολιτική επιβίωση.

Η δυστοκία ανανέωσης και μετεξέλιξης του ελληνικού κομματικού συστήματος –η οποία μόνον επιτείνεται από τη στροφή σε αμεσοδημοκρατικού τύπου «ανοικτές» διαδικασίες εκλογής αρχηγού από τη βάση– καθυστερεί το σχηματισμό ενός φιλοευρωπαϊκού/φιλομεταρρυθμιστικού δεύτερου πόλου.

Είναι μάλλον προφανές ότι η επίδοση της ΝΔ το Σεπτέμβριο του 2015, μετά από μία επτάμηνη περίοδο διακυβέρνησης που κατάφερε να συμπυκνώσει τον πολιτικό χρόνο ανάμεσα στην αιτία/λάθος και το αιτιατό/καταστροφή, δεν την καθιστά ως έχει βιώσιμο αντίπαλο.

Το Σεπτέμβριο, η ΝΔ πλήρωσε την αμφίσημη στάση και τα αντικρουόμενα μηνύματα που έστειλε ως προς το εάν η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνετέλεσε εθνική καταστροφή και πρέπει να φύγει αμέσως ή εάν θα πρέπει να συμμετάσχει σε κυβέρνηση συνεργασίας/σωτηρίας.

Απ’ ό,τι φαίνεται, το δίλημμα αυτό, σε συνδυασμό με έναν εμμονικό φατριασμό γύρω από πρόσωπα του παρελθόντος, εξακολουθούν να τέμνουν οριζόντια –και να ευνουχίζουν πολιτικά και εκλογικά– τον πολιτικό χώρο εκτός ΣΥΡΙΖΑ.

 

Διαβάστε ακόμα – Φώτης Κοκοτός: Το Παραμύθι του τεμπέλη Έλληνα

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Γιώργος Κωνσταντινίδης Ο Πάουλο Κοέλιο και το ευπώλητο της νούλας 

Τα βιβλία του είναι πασίγνωστα κι ας μην τα διαβάζουν οι φανατικοί αναγνώστες του ως το τέλος. Οι ρήσεις του σκορπούν γέλωτα στα social media. Ο Κοέλιο είναι ο σύγχρονος γκουρού του τίποτα. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

14.08.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιώργος Κωνσταντινίδης Oι 13 φυλές των «influencers»: η τρελή πανίδα που ζει ανάμεσά μας 

Τους συναντάς παντού στα social media. Δεν γίνεται να τους μπερδέψεις. Το καθημερινό του μεροκάματο είναι να «πουλάνε» την εικόνα τους. Υπογράφει, με άκρως politically incorrect διάθεση, ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

06.09.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιώργος Κωνσταντινίδης Τρέξτε, χωριανοί 

Τους βλέπεις να τρέχουν πάνω-κάτω. Να μετέχουν σε αγώνες, να ιδροκοπούν. Πού πηγαίνουν όλοι αυτοί οι wannabe αθλητές; Όχι άλλο τρέξιμο, φτάνει. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

20.08.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Guest / Άποψη Μια ραψωδία για τον Χατζηπαναγή 

Ο δημοσιογράφος Πέτρος Δεμερτζής γράφει με πάθος για τον αγαπημένο του Ηρακλή, αλλά κυρίως για τον αξεπέραστο «Νουρέγιεφ» των ελληνικών γηπέδων.

15.09.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro