Ωραίο μου «βοθροκάναλο»

Η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στον ΣΚΑΪ ήταν το απόλυτο τηλεοπτικό σόου. Ένα «χορταστικό» ξεκάθαρισμα λογαριασμών σε ζωντανή μετάδοση. Υπήρξε νικητής; Όχι ακριβώς. Ο αιφνιδιασμός «του βγήκε» επικοινωνιακά του πρωθυπουργού αλλά στην ουσία των πραγμάτων συγκρούστηκε με την αμείλικτη αλήθεια της τετραετίας του.

 

Ποιος Λαζόπουλος και Master Chef και Survivor; Ο Τσίπρας στον ΣΚΑΪ ήταν το απόλυτο σόου.

Ο ορισμός του τηλεοπτικού σόου: είχε διάρκεια, ένταση (αυξομειούμενη, εν προκειμένω), διακριτούς ρόλους, σασπένς, ίντριγκα και αβέβαιο τέλος. Μιλώντας με τους «στεγνούς» όρους της τηλοψίας, αυτό που πρόσφερε ο ΣΚΑΪ το βράδυ της Τρίτης στο κοινό του ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας μια υπερπαραγωγή με τα ελάχιστα δυνατά μέσα. Υπό αυτή την έννοια: αμφότερα τα μέρη πέτυχαν τους στόχους τους – μόνο που οι στόχοι καθενός ήταν διαφορετικοί.

Για τον Αλέξη Τσίπρα, η παρουσία του στον μέχρι πρότινος αποκλεισμένο και πολλάκις δαιμονοποιημένο από το Μαξίμου (κι όχι μόνο) ΣΚΑΪ διαβάστηκε από τους θιασώτες του ως πράξη ύψιστου ηρωισμού. Μπήκε στο λημέρι του «εχθρού» ή στη φωλιά του λύκου (αν θέλετε) και όχι μόνο δεν έγινε εύκολη βορά, αλλά κατήγαγε καίριες δαγκωματιές.

Ο Τσίπρας δεν είπε κάτι που δεν έχει ξαναπεί. Δεν κρατούσε κάποιον κρυμμένο άσο στο μανίκι. Ούτε και οι δημοσιογράφοι τού έριξαν λακτίσματα κάτω από τη ζώνη.

Για τον ΣΚΑΪ ήταν μια εμφατική απόδειξη πως ο σταθμός έχει εκτόπισμα και διαμορφώνει καταστάσεις. Κοινώς: αν δεν περάσεις από το κονάκι του Αλαφούζου δεν έχεις καταφέρει τίποτα. Οσες συνεντεύξεις κι αν έχει δώσει ως τώρα ο Αλέξης Τσίπρας γράφτηκαν εκεί που δεν πέφτει χιόνι. Η παρουσία του στον ΣΚΑΪ θα μείνει. Ως εκ τούτου, ο τηλεοπτικός σταθμός μπορεί να υπερηφανεύεται πως ακόμη και ο «επαναστάτης» Τσίπρας, τελικά, υπέκυψε. Ουδείς μπορεί να ξεφύγει από την τηλεοπτική μοίρα του.

Ας μην ψάχνουμε ποιος επικράτησε και ποιος κατέβασε τα αυτιά ταπεινωμένος. Οι οπαδοί της κάθε πλευράς έχουν βρει λόγους να πανηγυρίζουν. Μοιάζει με την επόμενη ημέρα των φοιτητικών εκλογών όπου όλοι είναι νικητές και ουδείς ήπιε το πικρό ποτήρι της ήττας. Το γεγονός και μόνο ότι, προσπαθώντας να δούμε τις λεπτές αποχρώσεις της συνέντευξης, διυλίζουμε τον κώνωπα και στεκόμαστε σε λεπτομέρειες, δείχνει πως ο στόχος επιτεύχθηκε: όλοι σήμερα μιλούν για την παρουσία του Τσίπρα στον ΣΚΑΪ.

Εκνευρίστηκε η Κοσιώνη; Τσαντίστηκε ο Τσίπρας; Σήκωσε λίγο παραπάνω το φρύδι ο Παπαχελάς; Ποιος έβηξε; Τι σήμαινε εκείνη η τεταμένη κίνηση με τα χέρια; Ολα τούτα μαρτυρούν την ισχύ της εικόνας, την καθηλωτική επίδραση που έχει στο θυμικό μας. Τη στιγμή που μια αμιγώς πολιτική συζήτηση οφείλει να στοχεύει στο λογικό. Να έχει στοιχεία απόφανσης κι όχι ερώτησης.

Οχι, ο Τσίπρας δεν είπε κάτι που δεν έχει ξαναπεί. Δεν κρατούσε κάποιον κρυμμένο άσο στο μανίκι. Ούτε και οι δημοσιογράφοι του έριξαν λακτίσματα κάτω από τη ζώνη. Ήταν μια μάχη με συγκεκριμένους κανόνες – ουδείς αποφάσισε να μετακινηθεί στην ελεύθερη ζώνη χτυπημάτων. Ηταν κάτι σαν ξεκαθάρισμα λογαριασμών, αλλά δίχως τελική πτώση. Κάτι σαν εξευγενισμός της μακρόχρονης αντιπαλότητας που κάποια στιγμή έφτασε στο σημείο της έχθρας.

Βέβαια, θα είχε αξία να μας πουν οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ (πρωτίστως ο «νονός» Πολάκης), αν ο ΣΚΑΪ παραμένει βοθροκάναλο της διαπλοκής ή αναβαπτίστηκε τώρα στην κολυμβήθρα της Τσιπρέικης Σιλωάμ. Αντιστοίχως: ως δημοσιογράφοι θα πρέπει κάποια στιγμή να πούμε την αλήθεια στο κοινό: υπάρχει η δική μου αλήθεια, η δική σου αλήθεια και η αλήθεια. Οποιος ψάχνει την τελευταία στη δημοσιογραφία, καλό είναι να αλλάξει πεζοδρόμιο. Εδώ δεν υπάρχει κάτι. Ως εκ τούτου: η ατάκα της Κοσιώνη «δεν κάνω αντιπολίτευση», προφανώς και δεν ισχύει. Η στράτευση στη δημοσιογραφία είναι, πλέον, κοινός τόπος.

Οχι, οι ρητορικές περιπτύξεις του Τσίπρα, πλέον, δεν μαγεύουν πολύ κόσμο. Δεν είναι αυτό το ζητούμενό μας τούτη τη στιγμή.

Θεωρητικά πάντα ο Τσίπρας κέρδισε χθες ελάχιστους πόντους. Ενδεχόμενα κάποιοι αναποφάσιστοι να ξαναθυμήθηκαν το παιδικό του πρόσωπο και τη θωπεία των λόγων του. Ολα εκείνα τα εξωλεκτικά στοιχεία που το 2012 τον έκαναν μόσχο ζηλευτό. Όμως, το 2019 δεν είναι 2012 και ο τωρινός Τσίπρας δεν έχει καμία σχέση με εκείνον του πρώτου αίματος. Ούτε, βέβαια, και το εκλογικό σώμα έχει μείνει σταθερό μέσα στη διαδρομή των χρόνων.

Οχι, οι ρητορικές περιπτύξεις του Τσίπρα, πλέον, δεν μαγεύουν πολύ κόσμο. Δεν είναι αυτό το ζητούμενό μας τούτη τη στιγμή. Μπορεί ο Μητσοτάκης να μην έχει το σαγηνευτικό εκτόπισμα του Τσίπρα, όμως, πάρα πολύς κόσμος τον προτιμάει στην παρούσα φάση διότι δείχνει να είναι ένας πολιτικός που μπορεί να κάνει τη δουλειά. Ακόμη κι αυτήν με την οποία είναι αντίθετος. Αυτό που έλειψε τα τελευταία 4,5 χρόνια ήταν η νίκη της πράξης έναντι της εμμονής και της θεωρίας. Αδιάφορο, λοιπόν, αν η κάμερα αγαπάει τον Τσίπρα, αν τα φώτα του πάνε, αν αυτός ξέρει τους κώδικες του λαϊκισμού (που τους ξέρει). Αδιάφορα όλα αυτά. Είναι ιδανικές συνθήκες για ένα τηλεοπτικό προϊόν, εντελώς αχρείαστες όμως για μια χώρα που αναζητεί εναγωνίως τη χαμένη της κανονικότητα.

Να ξαναπάει στον ΣΚΑΪ ο Τσίπρας, γιατί να μην ξαναπάει; Ως πολίτες ψηφίζουμε μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά ως καταναλωτές θέλουμε κάθε μέρα άρτο και θεάματα. Ο Λαζόπουλος δεν πουλάει πια. Το Survivor είναι ξαναζεσταμένο φαγητό. Το Master Chef μάς έγκωσε στη σάλτσα. Ο Τσίπρας είναι μια κάποια λύση. Αν όχι για τη χώρα, σίγουρα για τον ΣΚΑΪ.

 

Διαβάστε ακόμα: Ο Βούδας μίλησε αλλά δεν μας ενδιαφέρει.

 

 

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Διονύσης Μαρίνος Λιάγκας & Co: η trash κακομοιριά της ελληνικής TV δεν έχει τέλος 

Πόσο πιο κάτω μπορεί να πέσει μια τηλεοπτική εκπομπή και ο παρουσιαστής της; Εως το σημείο να κάνει αναπαράσταση μιας σεξουαλικής επίθεσης για να βγάλει γέλιο (!). Φταίει αυτός; Όχι! Φταίει το κανάλι που τον έχει και εμείς που αποφασίζουμε να τον δούμε. Ας προσέχαμε κι ας πρόσεχαν.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Oι σημερινοί σαραντάρηδες είναι που χτυπήθηκαν περισσότερο από την κρίση 

Μπορεί όλοι να ασχολούνται με τους εικοσάρηδες που επαναστατούν και τους εξηντάρηδες που τους έκοψαν τις συντάξεις, αλλά το συντριπτικό πλήγμα της κρίσης το δέχτηκαν οι σημερινοί έμπειροι εργαζόμενοι 40 ως 50 ετών. Που στην πιο παραγωγική τους φάση, θεωρούνται αναλώσιμοι.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Μην τρελαθούμε: Στην ΑΣΟΕΕ δεν καταλύθηκε το άσυλο, αλλά η παρανομία 

Αυτοί που φρίττουν από την επιχείρηση της αστυνομίας στην ΑΣΟΕΕ, είτε κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ή δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συνέβαινε. Το πανεπιστήμιο είχε γίνει χώρος διακίνησης ναρκωτικών, παράνομων εμπορευμάτων, μπάχαλων ακόμα και επιθέσεων σε ΑμΕΑ. Γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

13.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιώργος Κωνσταντινίδης «Χτυπήστε» κάτι μικρό: τα πολλά τατουάζ είναι «βλαχιά» 

Η διακριτικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Τα πιο όμορφα tattoos είναι αυτά που δεν «φωνάζουν», που δεν επιδιώκουν να τραβήξουν με το ζόρι την προσοχή. Ως γνωστόν: η ασχημοσύνη απαιτεί την έκθεσή της υπό το φως των προβολέων. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

20.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro