Όχι κινητό στο εστιατόριο

Το να χτυπήσει ένα κινητό σε ένα ρεστοράν δεν είναι μόνον αγενές, αλλά και εξοργιστικός βιασμός. Όποιος θέλει να μιλήσει ας πάει σε μια θορυβώδη ταβέρνα ή μια καφετέρια. Εκεί όλα επιτρέπονται. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

 

O κόσμος που χρησιμοποιεί το κινητό του έχει την τάση να μιλάει δυνατά (συνήθως για λόγους επίδειξης) και να χειρονομεί ανοήτως (videoblocks.com).

Σήμερα ακούς κινητά να κουδουνίζουν παντού, από το λεωφορείο, τις τουαλέτες και το ασανσέρ ώς το μουσείο, το θέατρο και την εκκλησία. Το πράγμα έχει ξεφύγει σε σημείο χυδαιότητας. Ιδιαίτερα το εστιατόριο είναι ευαίσθητο θέμα. Γιατί είναι ένας τόπος όπου οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με ζητήματα εικόνας, προβλήματα ορίων, ετικέτας και σκηνοθετικής διαχείρισης.

Το εστιατόριο είναι ένας ιδιαίτερος χώρος, δημόσιος και ιδιωτικός ταυτόχρονα, ενώ τα εδάφη του καταλαμβάνονται μόνον πρόσκαιρα. Για να διεκδικήσουμε μια επικράτεια, πρέπει να περάσουμε από τελετουργικά που επιτρέπουν το στήσιμο συμβολικών περιμέτρων. Οι φανταστικές αυτές μπαριέρες μάς χωρίζουν από τους άλλους πελάτες, αλλά σε συμφωνία μαζί τους. Όπως και τα παγκάκια, τα τραπέζια του εστιατορίου είναι διατάξεις ευέλικτες που, όμως, συναντούν διαρκώς προβλήματα αρχής και τέλους.

Γινόμαστε εξπέρ στην τέχνη τού να αγνοούμε τους άλλους θαμώνες, ορθώνοντας ένα είδος κουρτίνας ανάμεσα στα τραπέζια, πράγμα που δίνει μια ψευδαίσθηση ιδιωτικότητας, καθώς ακοή και όσφρηση δεν μονώνονται. Στην περίπτωση δε που δυο ομάδες διεκδικούν την ίδια θέση, δεν είναι σπάνιο να δεις να ξεσπούν κατακτητικοί πόλεμοι, με σπρωξιές και δολοφονικά βλέμματα.

Ωστόσο, η τήρηση των προσχημάτων είναι μια αποκρυστάλλωση της επιθυμίας μας για κοινωνική ενσωμάτωση. Από την άποψη αυτή, τα εστιατόρια μοιάζουν με σκηνικά ενός μπαλέτου με μάσκες.

Καλούμαστε να συνδυάσουμε ετικέτα και κατεργαριά – σωστή χρήση των κουβέρ, καλοί τρόποι, κατάλογος θεμάτων προς συζήτηση, ποιος θα πληρώσει το λογαριασμό… Διατρέχουμε κινδύνους: να χυθεί το κρασί, να πετάξουμε μια χοντράδα, να κρύψουμε ότι το πιάτο ήταν χάλι μαύρο, να φέρουμε βόλτα τον θείο που τά ‘χει τσούξει, να έρθουμε φάτσα-φόρα με την πρώην μας και τον φίλο της.

Σ’ ένα εστιατόριο, είναι ακατάλληλη ώρα να χτυπήσει το τηλέφωνο. Διαταράσσει την εμπειρία και ακυρώνει τη συνενοχή των συμποσιαζομένων. Δεν είναι μόνον αγενές, αλλά και εξοργιστικός βιασμός.

Σ’ ένα εστιατόριο, απαιτείται διπλωματία. Συνεπώς, είναι ακατάλληλη ώρα να χτυπήσει το τηλέφωνο. Διαταράσσει την εμπειρία και ακυρώνει τη συνενοχή των συμποσιαζομένων. Δεν είναι μόνον αγενές, αλλά και εξοργιστικός βιασμός.

Ας μην υπερβάλλουμε όμως. Ας φανούμε συνετοί και φιλάνθρωποι. Σε κάποιες περιπτώσεις, το κινητό μπορεί να γίνει αποδεκτό. Σε μια πολύ θορυβώδη ταβέρνα ή μια καφετέρια, δεν ενοχλεί και τόσο, αφού καλύπτεται από την γενικευμένη βαβούρα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, μια κάποια καταπάτηση των προσωπικών εδαφών θεωρείται αυτονόητη και αμελητέα. Ενδεχομένως μάλιστα, στα οικογενειακά γεύματα να επιβάλεται, μπας και ξελαμπικάρουμε.

Αντίθετα, στη Σπονδή ας πούμε εστιάζουμε στο εδώ και τώρα: τα αρώματα της φιάλης, το θέμα συζήτησης, το απογειωμένο πιάτο, το βλέμμα πάνω της κ.λπ. Άρα, το να στρέψεις την προσοχή σου σ’ έναν αόρατο συνομιλητή είναι γαϊδουριά, επίδειξη ενός τρόπου κατανάλωσης ακραιφνώς χυδαίου. Πόσω μάλλον όταν η κλήση συνοδεύεται από γελοία μουσικούλα, οπότε εκλαμβάνεται στην καλύτερη ως απαράδεκτη εισβολή, στη χειρότερη ως ξυπνητήρι. Χώρια το γκροτέσκο θέαμα όλων αυτών που ψάχνονται στην αίθουσα μπας κι αυτό που χτυπάει είναι το δικό τους.

Σαν να μην έφταναν αυτά, ο κόσμος που χρησιμοποιεί το κινητό του έχει την τάση να μιλάει δυνατά (συνήθως για λόγους επίδειξης) και να χειρονομεί ανοήτως. Κι αυτό είναι εξόχως ενοχλητικό, πιο ενοχλητικό κι από τον ομοτράπεζό σας που συνηθίζει να γκαρίζει, φέρνοντάς σας σε δύσκολη θέση.

Το διασκεδαστικό είναι να βλέπεις τον χρήστη να διχάζεται, αλλάζοντας πρόσωπο: η διαπραγμάτευση των θεμάτων, το βάθος, το πάθος, η συγκίνηση, καθώς και το εύρος της ζώνης κατανόησης είναι αναντίστοιχα. Στους συναδαιτυμόνες φαντάζει ως «ρηματική κυβίστηση». Στο τετ-α-τετ, δεν χωράνε σχέσεις εξουσίας, μπίζνες και συζητήσεις με τον λογιστή. Δεν συνάδει. Το να αποτραβηχτείτε στο βεστιάριο ή όπου δεν βοηθά.

Το χειρότερο είναι ότι, κατά τη διάρκεια της κλήσης, η παρέα ή η ωραία κοιμωμένη βιώνει μια ιδιαίτερα στρεσογόνα κατάσταση αναίρεσης: της ζητάμε να αναμείνει. Δεν την κάνουμε πέρα, την αφήνουμε να αιωρείται σε κενό χρόνου. Για να κάνει επιστροφή στο μέλλον άμα τη λήξει. Ο άλλος, για να ανταπεξέλθει στην αμηχανία της στιγμής, μετατρέπεται αναγκαστικά σε λαθρακουστή. Μαζί με όλο το εστιατόριο. Η αμοιβαιότητα έχει ήδη χαθεί και  νιώθεις ασήμαντος.

 

Διαβάστε ακόμα: Χνουδωτή μασχάλη: η άλλη όψη του αιδοίου.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Guest / Άποψη Γιατί η νίκη της ΝΔ είναι στρατηγική 

Σε αντίθεση με τις διάφορες αναλύσεις που θέλουν τον ΣΥΡΙΖΑ να γλίτωσε τα χειρότερα, στην πραγματικότητα υπέστη στρατηγική ήττα. Την ίδια στιγμή που η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει τη δυνατότητα να κεφαλοποιήσει μια ιστορικής σημασίας νίκη. Αναλύει ο πολιτικός επιστήμων και συγγραφέας Σωτήριος Φ. Δρόκαλος.

15.07.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Σακελλάρης Σκουμπουρδής Κυριάκος σχεδόν Παράκλητος 

Σπάνια ένας πρωθυπουργός υπόσχεται περισσότερα μετεκλογικά από όσο προεκλογικά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει όλα τα δεδομένα υπέρ του και διεγείρει βάσιμες ελπίδες για αποκατάσταση της χαμένης κανονικότητας. Γράφει ο Σακελλάρης Σκουμπουρδής.

23.07.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιώργος Κωνσταντινίδης Το άρωμα του γυναικείου δέρματος: ένας εθισμός που σε μεθάει 

Οργιαστικό, ηδονόχαρο, γεμάτο υποσχέσεις και ενθυμήσεις. Το ιδιαίτερο άρωμα της αγαπημένης, ακόμη κι όταν έχει φύγει, μαρκάρει το μυαλό μας ανεξίτηλα. Το κάνει να λαχταρά τις πέρλες του ιδρώτα σαν παρουσία. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

31.07.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιώργος Κωνσταντινίδης Ο Αντετοκούνμπο και η κοινωνία της επίδοσης 

Αγαπάμε τον Γιάννη αλλά δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι σαν κι αυτόν. Η λατρεία της επίδοσης είναι ανήθικη, γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης: Δημιουργεί μια σχέση εξουσίας όπου ο άνθρωπος είναι απλώς το μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού.

02.08.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro