Σε ελβετική φυλακή για ένα εισιτήριο λεωφορείου;

Η Ελβετία δεν είναι σαν την Ελλάδα, όπου δυστυχώς έχουμε μάθει ότι αν έχουμε μια καλή δικαιολογία τότε μπορούμε να κάνουμε τα πάντα.

 
8444956224_4402b08928_o

Όταν το κράτος σου προσφέρει τα πάντα, εσύ ως πολίτης δεν έχεις δικαιολογία πλέον για τις «παρανομίες» σου. (Φωτογραφία από τον χρήστη του Flickr Altug Karakoc)

Πριν από μερικές ημέρες, όπως κάνω σχεδόν κάθε ημέρα τα τελευταία δύο χρόνια, έφυγα νωρίς-νωρίς από το σπίτι για τη δουλειά, περίπου στις 7.40 το πρωί. Το σύνηθες δρομολόγιο είναι πρώτα λεωφορείο για 15 περίπου λεπτά και μετά ένα μικρό τραμ δίπλα στη λίμνη για άλλα 5-6 λεπτά.

Φτάνοντας λοιπόν με μία μικρή καθυστέρηση στη στάση του λεωφορείου, διαπιστώνω με έκπληξη δύο πράγματα. Πρώτον ότι το λεωφορείο έχει σχεδόν φτάσει στη στάση και πρέπει να βιαστώ και, δεύτερον, ότι για κάποιον περίεργο λόγο δεν μπορώ να ακυρώσω το εισιτήριό μου προτού επιβιβαστώ.

Προφανώς η απόφαση να επιβιβαστώ στο λεωφορείο χωρίς να ακυρώσω το εισιτήριο πάρθηκε εντελώς ακαριαία. Και τότε άρχισαν οι σκέψεις. Και συνειδητοποιώ σχετικά έντρομος ότι παρανομώ! Ναι. Εγώ, παρανομώ. Και αρχίζω να κάνω σενάρια για το τι θα πω, τι θα κάνω, πώς πρέπει να συμπεριφερθώ όταν με πιάσουν. Και έχω ελαφρώς ιδρώσει οφείλω να ομολογήσω.

Φτάνοντας σε κάθε στάση, ψάχνω με γουρλωμένα μάτια τους ελεγκτές των εισιτηρίων. Και οι στάσεις περνούν και δεν τους βλέπω να μπαίνουν και αισθάνομαι λίγο καλύτερα, αλλά το συναίσθημα της παρανομίας παραμένει εδώ δυνατό.

Περίπου στις 08:15 έχω πλέον καθίσει στο γραφείο μου και απολαμβάνω ένα μικρό ristretto. Πλέον αισθάνομαι αρκετά πιο ήρεμος.

Τα πράγματα είναι απλά: το κράτος μου προσφέρει ένα συγκοινωνιακό δίκτυο που είναι πάντα στην ώρα του και έχει σχεδιαστεί να με πηγαίνει παντού, κ εγώ ως πολίτης οφείλω τουλάχιστον να πληρώνω το εισιτήριό μου – πάντα.

Η επόμενή μου σκέψη έχει να κάνει με το γεγονός ότι ζώντας σε ένα οργανωμένο κράτος όπως το ελβετικό, αυτόματα πέφτει πολύ χαμηλά το ψυχολογικό όριο της «επιτρεπτής» παρανομίας. Και προσθέτω τον όρο «επιτρεπτής», γιατί θεωρώ καλώς ή κακώς ότι υπάρχει σε όλους μας ένας προσωπικός ηθικός πήχης μιας κάποιας ανούσιας, ανεκτής παρανομίας. Ζώντας λοιπόν σε ένα οργανωμένο Κράτος, αυτός ο ηθικός πήχης ολοένα και χαμηλώνει, γιατί η ίδια η πραγματικότητα σε κάνει να στερεύεις από δικαιολογίες. Και όπου το κράτος έχει σχεδιαστεί να λειτουργεί ως Κράτος, τότε και ο εκάστοτε πολίτης νιώθει ότι πρέπει να συμπεριφέρεται ως  ιδανικός πολίτης.

Και στν δική μου περίπτωση δεν υπήρχαν δικαιολογίες προ του πιθανού ελέγχου εισιτηρίων. Το Κράτος μου προσφέρει ένα συγκοινωνιακό δίκτυο που είναι πάντα στην ώρα του και έχει σχεδιαστεί να με πηγαίνει παντού, κ εγώ ως πολίτης οφείλω τουλάχιστον να πληρώνω το εισιτήριό μου – πάντα. Τόσο απλά.

3225218760_d697b9c3b3_o

Zώντας σε ένα οργανωμένο κράτος όπως το Ελβετικό, αυτόματα πέφτει πολύ χαμηλά το ψυχολογικό όριο της «επιτρεπτής» παρανομίας. Και προσθέτω τον όρο «επιτρεπτής» γιατί θεωρώ καλώς ή κακώς ότι υπάρχει σε όλους μας ένας προσωπικός ηθικός πήχης μιας κάποιας ανούσιας, ανεκτής παρανομίας. (Φωτογραφία από τον χρήστη του Flickr Jack Torcello)

Και όλοι μας ερχόμενοι από τον ευρωπαϊκό (ακόμα) Νότο, ίσως να τα θεωρούμε όλα αυτά υπερβολικά. Αλλά τελικά αποδεικνύεται ότι είναι αυτή η άγραφη συμφωνία μεταξύ του Κράτους και του Πολίτη που κρατάει μια κοινωνία συμπαγή και της επιτρέπει να χαίρεται τα κεκτημένα της και να αποζητά, να αξίζει, κάθε μέρα το κάτι παραπάνω.

Προσπαθώ να σκεφτώ πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα κάτι αντίστοιχο ζώντας 37 χρόνια στην Ελλάδα. Και οφείλω να πω ότι δεν βρίσκω κάτι αντίστοιχο. Και προφανώς φταίω εγώ γι’ αυτό, ίσως επειδή οι δικαιολογίες σε αυτήν τη χώρα είναι πιο σημαντικές από τις πράξεις. Με άλλα λόγια μάθαμε ότι αν έχεις μια καλή δικαιολογία τότε μπορείς να κάνεις τα πάντα.

Πριν από μερικά χρόνια ένας πολύ καλός μου φίλος που ζει και εργάζεται στην Αθήνα μού είχε πει ότι πήρε την απόφαση να μην ξανα-παρανομήσει ποτέ. Μεγάλη κουβέντα. Αλήθεια πόσο καλύτερη θα ήταν η ζωή και η καθημερινότητα όλων μας αν παίρναμε όλοι την ίδια απόφαση;

 

Διαβάστε ακόμα: Αρχιτεκτονική – Η τέχνη που κινδυνεύει να χαθεί στην Ελλάδα

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή του μήνα
Δημήτρης Ποτηρόπουλος Ο ελληνικός τουρισμός προ του επερχόμενου big-bang 

Στο ελληνικό φυσικό και αστικό τοπίο, το νέο ξενοδοχείο οφείλει να αναλάβει μια «επανόρθωση» από την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος, από την αισθητική παραφωνία, από τη χαοτική και αδιάφορη εικόνα της πόλης, γράφει ο βραβευμένος αρχιτέκτων Δημήτρης Ποτηρόπουλος.

13.10.2017

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Andro Team Τραγέλαφος: Ο Εθνικός Κήπος μόνιμα κλειστός επί της Ηρώδου Αττικού 

Από τις 12/9 και «μέχρι νεωτέρας», ένα δημόσιο πάρκο -το σημαντικότερο της Αθήνας- παραμένει απροσπέλαστο στη μία πλευρά του. Κάτοικοι και Δήμος θέλουν να ανοίξει αλλά η αστυνομία το κρατά κλειστό χωρίς δικαιολογία.

25.09.2017

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Κίμων Φραγκάκης Φώτης Γεωργελές: «Εναλλακτικός είναι αυτός που θέλει να αλλάξει τα πράγματα, όχι να διατηρήσει τα παλιά συμφέροντα» 

Ο δημοσιογράφος, συγγραφέας και εκδότης της Athens Voice συναντάει τον Κίμωνα Φραγκάκη σε μια συνέντευξη για την αριστερά, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, την εποχή του lifestyle και την ρητορική του εμφυλίου.

03.10.2017

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Πεδίον του Άρεως: Από Hyde Park σε… Needle Park 

Τι μπορείς να δημιουργήσεις αν επενδύσεις 10 εκατομμύρια ευρώ σε ένα αστικό πάρκο; Αν τη διαχείριση αναλάβει το ελληνικό δημόσιο, το μεγαλύτερο υπαίθριο παζάρι ναρκωτικών στην Ευρώπη, γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

27.09.2017

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro