Θανάσης Θεοχαρόπουλος: ένας φτωχός τουρίστας στην business class

Αν και νέος στην πολιτική, ο καινούργιος υπουργός Τουρισμού έχει αλλάξει τα κόμματα και τις θέσεις του σαν τα πουκάμισα. Πρόκειται περί τουρίστα, πραγματιστή ή άνθρωπο που ξέρει να επιβιώνει;

 

Mεγαλεία! Αναμνηστική φωτογραφία από την τελετή ορκωμοσίας για την ανάληψη των καθηκόντων του Υπουργού Τουρισμού από τον Θανάση Θεοχαρόπουλο, στο Προεδρικό Μέγαρο (George Vitsaras / SOOC).

Ευθεία και εκ προοιμίου παραδοχή: αυτό το άρθρο, όπως και ο πρωταγωνιστής του, έπειτα από εύλογο διάστημα θα έχουν αυτοκαταστραφεί. Είναι το ελαφρύ βάρος της συγκυρίας που αναδεικνύει τον άντρα και τις λέξεις που τον ακολουθούν. Μόλις αυτή εκπνεύσει, και θα εκπνεύσει διότι η πολιτική συγκυρία έχει πάντα κοντά ποδάρια, τίποτα από όλα αυτά δεν θα έχει αξία. Όχι πως τώρα έχει μεγαλύτερη.

Ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, ο νέος υπουργός Τουρισμού για να μην ξεχνιόμαστε, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση πολιτικού που βλέπει τα τρένα να περνούν και δεν τον χαλάει καθόλου να ανεβαίνει από αμαξοστοιχία σε αμαξοστοιχία. Στα χρόνια της κρίσης υπήρξαν πολλές μετακινήσεις, μετατοπίσεις ή μεταγραφές πολιτικών. Από κόμμα σε κόμμα από ιδεολογία σε ιδεολογία (λέμε τώρα…), από παράταξη σε παράταξη. Το πολιτικό σκηνικό έμοιαζε και συνεχίζει να θυμίζει κινούμενη άμμο που άλλους τους καταπίνει κι άλλους τους παρασύρει.

Η πορεία του μοιάζει με τα πλοία της γραμμής που μεταφέρουν τους τουρίστες κάθε καλοκαίρι; «Πάρος-Νάξος-Τήνος-Μύκονος».

Υπάρχει λογική εξήγηση για όλες αυτές τις μεταστροφές. Το εύρος των γεγονότων, η οξύτητα και η πυκνότητά τους οδήγησαν πολλούς να αλλάξουν ιδεολογική γραμμή (στην καλύτερη των περιπτώσεων) κι άλλους να αναζητήσουν τις ευκαιρίες για να μην περιπέσουν στον πυθμένα του πηγαδιού (στη χειρότερη των περιπτώσεων). Οι πολιτικοί είναι όντα ιδιαίτερης ανθεκτικότητας. Ή, τουλάχιστον, έτσι θέλουν να πιστεύουν για τους εαυτούς τους. Αισθάνονται μια παράξενη σιγουριά ότι οι ψηφοφόροι θα τους ακολουθούν εσαεί. Σαν να τα παιδιά που όποια αταξία κι αν κάνουν, γνωρίζουν πως θα συγχωρεθεί από τους γονείς τους. Αμ δε!

Ψάχνοντας για τον Γιώργο Θεοχαρόπουλο έπεσα πάνω στη δήλωση του πρώην συντρόφου του στη ΔΗΜΑΡ, Θοδωρή Μαργαρίτη, ο οποίος είπε: «Στο υπουργείο Τουρισμού τοποθετήθηκε κάποιος που αντιμετωπίζει την πολιτική ως τουρίστας». Ακούγεται και είναι αιχμηρό. Πολύ λιγότερο από φτηνό λογοπαίγνιο. Ας το σκεφτούμε αλλιώς: ο νέος υπουργός Τουρισμού είναι, όντως, νέος. Μόλις 40 ετών, ένα μειράκιο της πολιτικής. Ήδη αρχηγός κόμματος, μόνο που δεν έχει εκτεθεί ποτέ στην κρίση του κόσμου. Κι αυτό έχει τη σημασία του για το πώς τα έχει καταφέρει ως τώρα. Αν μη τι άλλο είναι σπάνιο προσόν για έναν άντρα να κατέχει υψηλή θέση δίχως να έχει αποδείξει πως ο κόσμος -όχι μόνο ο κομματικός- τον αποδέχεται.

Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα έχει προλάβει να μετασχηματιστεί ουκ ολίγες φορές. Από την ΔΗΜΑΡ δεν είχε πρόβλημα να δώσει τα χέρια με το ΠΑΣΟΚ και να γίνει γραμματέας Αγροτικής Ανάπτυξης στην κυβέρνηση Σαμαρά, να εξαπολύσει μύδρους κατά του Αλέξη Τσίπρα (προσωπικά), να τα σπάσει με τη Φώφη Γεννηματά για τις Πρέσπες και, τελικά, να περάσει στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ εξαργυρώνοντας την οβιδιακή αλλαγή του με ένα υπουργείο. Δεν μοιάζει η πορεία του με τα πλοία της γραμμής που μεταφέρουν τους τουρίστες κάθε καλοκαίρι; «Πάρος-Νάξος-Τήνος-Μύκονος». Ζήσε τον μύθο σου στην Ελλάδα.

Αν συνεχίσει έτσι, στα εξήντα του θα έχει περάσει από όλα τα κόμματα σαν αδέσποτο πουλί που τσιμπολογάει ό,τι βρίσκει πεταμένο και ό,τι του προσφέρουν. Φευ, δεν περιμένεις από έναν νέο πολιτικό να συμπεριφέρεται ωσάν ασανσέρ που πηγαίνει πάνω-κάτω δίχως σταματημό. Και ειδικά έναν πολιτικό που είναι ηγέτης ενός κόμματος που δεν… υπάρχει. Κι εδώ μπαίνει στη συζήτηση ένας παράγοντας που πρέπει να εξεταστεί.

Ο Θεοχαρόπουλος περιφέρει τα ράκη ενός «κάποτε» κόμματος θεωρώντας πως έχει σημαντικό διαπραγματευτικό χαρτί.

Ο Θεοχαρόπουλος δεν είναι ο διαχειριστής ενός σημαντικού πολιτικού κεφαλαίου. Η ΔΗΜΑΡ του 2019 είναι ένα μη-κόμμα. Από το 6,26% που είχε λάβει στις δεύτερες εκλογές του 2012, επί εποχής Φώτη Κουβέλη, στις αντίστοιχες δεύτερες εκλογές του 2015, έλαβε το γλίσχρο 0,49% συμπορευόμενη με τους Πράσινους. Μοιάζει με ποσοστό λάθους κι όχι με ποσοστό που λαμβάνει ένα κόμμα σε εκλογές. Όταν ανέλαβε τις τύχες του κόμματος ο Θεοχαρόπουλος, υπό το φόβο να μην βρει ούτε την ψήφο του στην κάλπη, πέρασε στις γραμμές του ΠΑΣΟΚ συγκροτώντας τη Δημοκρατική Συμπαράταξη.

Με την Φώφη και τον Γιώργο. Τις καλές εποχές της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (Nikos Libertas / SOOC).

Αλήθεια, ποιος πιστεύει ότι αν πάρει με το μέρος του τον Θεοχαρόπουλο και τους συν αυτώ θα έχει να αποκομίσει κάποιο εκλογικό κέρδος; Αν όλη η συζήτηση γίνεται για τριάντα χιλιάδες ψήφους (πολύ λιγότερες πλέον, καθώς ο κόσμος τον γνωρίζει και δεν υπάρχει πλέον καμία «ασπίδα» της παλιάς ΔΗΜΑΡ), τότε έχουμε να κάνουμε με συζήτηση άνευ αντικειμένου. Ο Θεοχαρόπουλος περιφέρει τα ράκη ενός «κάποτε» κόμματος θεωρώντας πως έχει σημαντικό διαπραγματευτικό χαρτί. Το απίστευτο είναι ότι πείθει τους συνομιλητές του (Γεννηματά πρώτα και Τσίπρα τώρα). Αν και υπάρχει η εδραία πιθανότητα, αμφότεροι να τον χρησιμοποιούν για τη συγκυρία (που λέγαμε στην αρχή) και στη συνέχεια μην το είδατε μην τον απαντήσατε. Το υπουργείο της σήμερον εύκολα αύριο γίνεται μακριά κι αγαπημένοι.

Δυστυχώς δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά γίνονται για ένα υπουργικό θώκο – και ποιον; Αυτόν που θα έπρεπε να είναι στο σημείο αιχμής της ελληνικής Οικονομίας: το υπουργείο Τουρισμού. Της πιο βαριάς βιομηχανίας που διαθέτουμε. Πρώτα η Κουντουρά και τώρα ο Θεοχαρόπουλος. Η καρέκλα του υπουργού Τουρισμού υπάρχει για να βολεύονται οι κατά περίπτωση αρεστοί. Εκτός αν κάποιος περιμένει πως με την έλευση του νέου υπουργού, κι ενώ η τουριστική περίοδος ήδη άνοιξε, θα γίνουν φέτος πράγματα και θάματα στον τουρισμό. Εν πολλοίς το πράγμα πηγαίνει στον αυτόματο και κανένας Θεοχαρόπουλος δεν θα προσφέρει κάτι περισσότερο. Ούτε θα προλάβει, ούτε και θα ενδιαφερθεί να το κάνει.

Στο μεταξύ, κι επειδή επίκεινται οι επόμενες βουλευτικές εκλογές, είναι πολύ πιθανό να μην αφήσει το χαρτί του ανεκμετάλλευτο. Μια θέση στο Επικρατείας -σε εκλόγιμη θέση, φυσικά- είναι σφόδρα πιθανό να τον περιμένει. Σε δουλειά να βρισκόμαστε. Και μάλιστα όχι όπου όπου: στην business class.

 

Διαβάστε ακόμα: Νίκος Τόσκας, μια περαστική πολιτική προσωπικότητα.

 

 

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Γιώργος Κωνσταντινίδης Υπέρ της επιστροφής του κορσέ: Μια ελεγεία της καμπύλης 

Στοιχείο φετιχιστικών φαντασιώσεων ή ένα εσώρουχο-σμίλη για το γυναικείο σώμα, ο κορσές είναι ένα τελετουργικό. Βοηθάει το πνεύμα να συντονιστεί με την έκπαγλη θηλυκή σάρκα. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

22.04.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Σακελλάρης Σκουμπουρδής Κάτι λίγα που μας διαφεύγουν για τα Εξάρχεια 

Η κατάλυση κάθε νομιμότητας και η εγκαθίδρυση μιας παράνομης «αποικίας» στη γνωστή πλατεία δεν είναι τωρινό φαινόμενο, αλλά ο Αλέξης Τσίπρας του έδωσε το δικαίωμα να ξεσαλώσει. Γράφει ο Σακκελάρης Σκουμπουρδής.

23.04.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Andro Team O κρύος καφές είναι gay; 

Τα social media στις ΗΠΑ, έχουν γεμίσει με σχόλια και memes που ταυτίζουν τον παγωμένο καφέ με τους ομοφυλόφιλους. Υπάρχει, όντως, κάποια σύνδεση; Πάντως πολλοί θα υποστήριζαν ότι η Ελλάδα είναι η... ιστορική κοιτίδα και των δυο: τόσο του ομοέρωτα όσο και του καφέ με παγάκια.

01.05.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Κίμων Φραγκάκης «Ε, όχι και Archie!» Γιατί δεν πρέπει να εκσυγχρονιστεί η μοναρχία 

Ούτε με την Μέγκαν Μαρκλ ούτε με καμία άλλη χαριτωμένη καινοτομία. Η μοναρχία πρέπει να παραμείνει παραδοσιακή και απολύτως άκαμπτη. Ή να καταργηθεί.

10.05.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro