Η ιστορία ενός γιου

Από τον πατέρα που εξαφανίστηκε όταν ήταν δύο ετών και δεν γνώρισε ποτέ μέχρι το αμάξι που ήρθε από μια κάθετο, έπεσε πάνω τους και εκτόξευσε τη μητέρα του από το παρμπρίζ, ο Γιώργος Κωνσταντινίδης γράφει τη δικιά του ιστορία ενός γιου.

 

Από μια άποψη, το να έχεις να δώσεις αναφορά μόνο στον εαυτό σου σε αποδεσμεύει και σε δυναμώνει. Ωστόσο, πάντα παραμονεύει ένα παράπονο και μια αθεράπευτη πληγή. (Η φωτογραφία είναι μια ευγενική παραχώρηση του Γιώργου Κωνσταντινίδη)

Ήμουν 15 χρόνων όταν ορφάνεψα διπλά. Τον πατέρα δεν τον θυμάμαι. Εξαφανίστηκε στα δυο μου χρόνια, χωρίς ποτέ κάποιος να μου εξηγήσει τους λόγους. Κάποτε ήρθαν στην κατοχή μου, οι αιτιολογήσεις του διαζυγίου. Πολύ σκληρές, παράξενες.

Ζήσαμε στο σπίτι με τη μαμά και τη θεία. Την αγαπημένη, που συντρόφευσα μέχρι το τέλος της ζωής της πριν από μερικά χρόνια. Ακόμα με τρυφερεύει το τελευταίο της χαμόγελο, όταν είχα πάει να τη δω. Και μετά πόνος, ακόμα και σήμερα.

Η μαμά ανέκαθεν μ’ αγαπούσε και μ’ ενοχλούσε. Έμενα συχνά μόνος να χαζεύω τις ηλιαχτίδες στο ξύλινο πάτωμα, το διάβασμα ήταν καταφύγιο, σκοτείνιαζα όταν καθημερινά μάλωνε με τις αδελφές της. Υστερία που με πλήγωνε. Μια μέρα με χαστούκισε, επειδή αυνανιζόμουν στο μπάνιο. Θεώρησα νωρίς πως δεν είχα στήριγμα. Πως έπρεπε να δημιουργήσω τον εαυτό μου εξ αρχής. Το σχολείο έγινε γυμναστική.

Αργότερα συνειδητοποίησα πως ό,τι αποτυχημένο είμαι σήμερα οφείλεται σ’ αυτό. Παράξενος, γοητευτικός, μπατίρης, αλλά όχι για πολλά-πολλά. Και, φυσικά, στα 58 μου μόνος.

Ώσπου μια μέρα, κατευθυνόμενοι στο «εξοχικό» στη Δροσιά, ήρθε από μια κάθετο ένα αυτοκίνητο κι έπεσε πάνω μας. Εκείνη εκτοξεύτηκε απ’ το παρμπρίζ. Την αγκάλιασα πάνω στο δρόμο. Μετά έφυγε.

Συγχωρέστε με, αλλά ο θάνατός της μ’ ανακούφισε. Ένιωσα ελεύθερος, βλακωδώς «εγώ.» Υιοθετήθηκα από την οικογένεια του πάνω ορόφου, ανόρεχτα, ώσπου ανακάλυψα ότι έψαχναν τις τσέπες μου, μπας και υπήρχαν χρήματα που είχα σουφρώσει.

Έφυγα με την αίσθηση του κυνηγημένου. Φώλιασα στην αγαπημένη θεία και τον άντρα της που με αγάπησε περισσότερο από παιδί του. Ακόμα έχω το μικρότερο ραδιοφωνάκι της εποχής που μου χάρισε, ερχόμενος απ’ την Ιαπωνία.

Μετά έφυγα για Στρασβούργο. Ωστόσο, τα σημεία αναφοράς ήταν πάντα απόντα. Αλλά αποδείχτηκα ανεπίδεκτος ψυχανάλυσης. Αργότερα συνειδητοποίησα πως ό,τι αποτυχημένο είμαι σήμερα οφείλεται σ’ αυτό. Παράξενος, γοητευτικός, μπατίρης, αλλά όχι για πολλά-πολλά. Και, φυσικά, στα 58 μου μόνος.

Από μια άποψη, το να έχεις να δώσεις αναφορά μόνο στον εαυτό σου σε αποδεσμεύει και σε δυναμώνει. Ωστόσο, πάντα παραμονεύει ένα παράπονο και μια αθεράπευτη πληγή.

 

Διαβάστε ακόμα: Οι νεότεροι ποιητές για τη μητέρα

 

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή του μήνα
Γιάννης Παλιούρης Όταν στην Ελλάδα «πέθανε» και ο σεβασμός για το θύμα 

Το ποταπό «κατσάδιασμα» του Καμμένου στα θύματα της τραγωδίας και τα «δεν είμαι εγώ υπεύθυνος» κατά την επίσκεψή του στα καμένα της Ανατολικής Αττικής ήταν κάτι που δεν είχε φανταστεί ούτε ο πιο διεστραμμένος οπαδός του.

27.07.2018

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Ασύμμετρες απειλές και στάχτη στα μάτια 

Όχι δεν ήταν οι φλόγες που σκότωσαν 81 (;) ανθρώπους. Αυτές τους έκαψαν. Ο θάνατος τους είχε προετοιμαστεί πολλά χρόνια πριν. Πριν καν γεννηθούν τα παιδιά που κάηκαν στην αγκαλιά της μάνας τους. Και θα συνεχίζεται με παιδιά που ακόμα δεν έχουν γεννηθεί, όσο ως κοινωνία προτιμάμε να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια μας.

25.07.2018

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Σακελλάρης Σκουμπουρδής Είναι η Νέα Μεταπολίτευση, (προνεωτερικέ) stupid! 

Η τραγωδία μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε σκληρότερα ότι κατακτήσαμε Νέο Πάτο και ο επόμενος κοντεύει. Η ήσσων προσπάθεια πρυτανεύει, η αριστεία ως ρετσινιά εξαερώνεται, η αναξιοκρατία θριαμβεύει. Γράφει ο Σακελλάρης Σκουμπουρδής.

30.07.2018

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Νίκος Τόσκας, μια περαστική πολιτική προσωπικότητα 

Ο υπουργικός βίος του «στρατηγού»
, από το μεγαλοφυές password 123456 στον υπολογιστή του ως την παλαιοκομματικού τύπου παραίτηση του έντεκα ημέρες μετά την εθνική τραγωδία, χωρίς καμία ουσιαστική ανάληψη ευθύνης.

05.08.2018

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro