Η πολιτική οργή δεν είναι αποκλειστικά ελληνική

Το λεγόμενο "σύστημα" μπορεί να οδηγήσει την κοινωνία στην οποία βασίζει την ύπαρξη του στην καταστροφή, όταν δεν αντιλαμβάνεται ούτε την εξάρτηση του από αυτήν ούτε την ανάγκη για αλλαγή. Ιστορικά, καμία κοινωνία αποκλεισμένων και διευρυμένης ανισότητας δεν επιβίωσε. Αυτό ισχύει τόσο για την μικρή Ελλάδα όσο και τις ΗΠΑ.

 

Οι Δημοκρατικοί στην Αμερική, μετά την επικράτηση Τραμπ, βρίσκονται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι που είναι σημαντικό για όλο τον Ελεύθερο Κόσμο, έχοντας να επιλέξουν μεταξύ της συστημικής Χίλαρι Κλίντον και του αντισυστημικού Μπέρνι Σάντερς. Photo credit: nymag.com

Η ανισότητα μεταξύ πολιτών διευρύνεται παγκοσμίως. Μεσαία και εργατική τάξη παραμένουν στάσιμες για δεκαετίες, την ώρα που οι μεγάλες εταιρείες και όσοι τις διαχειρίζονται αποκρύπτουν εισοδήματα σε φορολογικούς παραδείσους, εξασφαλίζοντας μόνο το δικό τους μέλλον, περιορίζοντας τη συμμετοχή τους στο κόστος που όφειλαν να επωμίζονται στο πλαίσιο μίας οργανωμένης κοινωνίας. Αυτό δεν είναι βιώσιμο μακροπρόθεσμα – δεν έχει μέλλον.

Ο λόγος που καθιστά αυτό το μοντέλο μη-βιώσιμο είναι απλός και ξεκινάει από το γεγονός που προκλητικά παραβλέπουν για δεκαετίες. Καμία εταιρεία και κανένα πρόσωπο δεν μπορεί να υπάρξει εκτός οργανωμένων κοινωνικών δομών, πόσω μάλλον, να εξασφαλίσει για τον εαυτό του μερίδιο πλούτου.

Η οργάνωση των κοινωνιών έχει κόστος. Η ιδέα πως αποτελεί επιλογή η οργάνωση μικροκοινωνιών μέσα στις ευρύτερες, μεταξύ των υγειών, των νέων, των μορφωμένων και όσων έχουν εργασία, είναι μία ουτοπία που έχει απορρίψει κάθε ιστορικό παράδειγμα κοινωνιών αποκλεισμένων. Δεν επιβίωσε ούτε μία – πουθενά.

Οι πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές ελίτ που συναπαρτίζουν και διαμορφώνουν το εκάστοτε σύστημα οφείλουν να σταματήσουν να βάζουν το κεφάλι τους στην άμμο κάθε φορά που οι ευθύνες τους έρχονται να τους χαστουκίσουν. Η δε πρακτική του blamegame, σε κάθε ευκαιρία, όπου ο ένας δείχνει τον άλλον, προκειμένου να χαθεί η συλλογική ευθύνη, δεν καθησυχάζει, αλλά εξοργίζει περαιτέρω τους αποκλεισμένους, καθιστώντας την οποιαδήποτε αντι-συστημική επιλογή μονόδρομο.

Όταν η προοπτική για ευημερία παύει να υπάρχει, τότε οι κοινωνίες αυτοκαταστρέφονται, συνήθως μέσα από την επιλογή ενός τσαρλατάνου.

Αντισυστημικός είναι ο υποψήφιος για το χρίσμα των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, Bernie Sanders, που υπόσχεται θεσμική αλλαγή για μία κοινωνία με μικρότερους αποκλεισμούς – inclusive society. Αντισυστημικός, όμως, είναι και ο Donald Trump. Αντισυστημικός είναι και ο κάθε τσαρλατάνος εθνικιστής, ακροδεξιός ή κομμουνιστής που υπόσχεται πως έχει εντοπίσει τον «εχθρό» σε φυλές, λαούς ή ιδέες.

Στην Ελλάδα, οδηγηθήκαμε στην παρολίγον χρεωκοπία και δεν αλλάξαμε. Συνεχίζουμε σε μία άνιση μάχη εναντίον όσων ωφελούνται και εξαρτώνται από το πελατειακό κράτος και τη διατήρησή του, στέλνοντας το λογαριασμό στους υπόλοιπους, απαιτώντας και εκβιάζοντας τη διατήρηση όσων μας βυθίζουν. Γιατί αυτό νομίζουν πως είναι το συμφέρον τους, ακόμα κι αν οδηγήσει τελικά σε κατάρρευση. Όσοι έχουν τα χρήματα τους εκτός Ελλάδας, μπορεί να έχουν και δίκιο. Οι υπόλοιποι;

Διαβάστε ακόμα: Ο φασισμός δεν είναι μαϊντανός.

Όλοι έχουν ευθύνες, αλλά το βάρος δεν είναι το ίδιο για όλους. Ο ψηφοφόρος που επιλέγει Τραμπ μπορεί να έχει ευθύνη, αλλά δεν είναι η ίδια με όσους διαμόρφωσαν ένα πλαίσιο στο οποίο ο Τραμπ μπορεί να γίνει ποτέ υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για τη θέση του Προέδρου της Αμερικής, μέσα από τη δημιουργία στρατιών αποκλεισμένων. Το ίδιο θα μπορούσε να πει κάποιος και για τους ψηφοφόρους του ΟΧΙ στην Ελλάδα, πέρυσι, με την ιδιαιτερότητα πως πολλοί από αυτούς ήταν εργαζόμενοι του δημοσίου τομέα*.

Ουδείς είναι ηλίθιος ώστε να επιδιώκει τη δυστυχία αντί της ευημερίας του ίδιου και της οικογένειας του. Ευημερία που μπορεί να προκύψει μόνο από λειτουργούσες κοινωνίες και οικονομίες. Όταν αυτή η επιλογή παύει να υπάρχει, η προοπτική για ευημερία είναι το επόμενο αποκούμπι. Όταν διαψευσθεί και αυτή, τότε οι κοινωνίες αυτοκαταστρέφονται, συνήθως μέσα από την επιλογή ενός τσαρλατάνου.

Τα χαριτωμένα virals ηγετών που κάνουν yoga πάνω στα γραφεία τους ή χορεύουν και τραγουδούν σαν «καθημερινοί άνθρωποι» δεν είναι λύση – δεν φέρνουν ψωμί σε κανένα σπίτι.

Οι Δημοκρατικοί στην Αμερική, μετά την επικράτηση Τραμπ, βρίσκονται μπροστά σ’ ένα σταυροδρόμι που είναι σημαντικό για όλο τον Ελεύθερο Κόσμο, έχοντας να επιλέξουν μεταξύ της συστημικής Χίλαρι Κλίντον και του αντισυστημικού Μπέρνι Σάντερς. Η πρώτη απαντά «θα το δούμε» σε όσους αισθάνονται ή είναι αποκλεισμένοι. Ο δεύτερος εντοπίζει το πρόβλημα στην ανισότητα, μιλάει γι’ αυτό και υπόσχεται αλλαγές.

Όσοι Δημοκρατικοί αποτελούν το σύστημα και έχουν τη δύναμη να το επηρεάσουν σε αυτήν τη φάση μέσω των superdelegates, έχουν την επιλογή ή να αναγνωρίσουν την ανάγκη για αλλαγές και να ακολουθήσουν τον υποψήφιο που μπορεί να τις υποσχεθεί πειστικά ή να επιλέξουν την Κλίντον και τελικά να εκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ, παραβλέποντας πως η επιβίωση του συστήματος ενίοτε δεν περνάει από τη συντήρηση, αλλά από την αλλαγή του.

Τα χαριτωμένα virals ηγετών που κάνουν yoga πάνω στα γραφεία τους ή χορεύουν και τραγουδούν σαν «καθημερινοί άνθρωποι» δεν είναι λύση – δεν φέρνουν ψωμί σε κανένα σπίτι. Είναι διαχείριση. Επικίνδυνη διαχείριση, με χαρακτηριστικά γυαλιού, που όταν σπάει, σπάει απότομα και γίνεται μαχαίρι. Κάτι που οφείλουν να αναλογιστούν και οι προβαλλόμενοι ως αντισυστημικοί λαοπρόβλητοι και δημοφιλείς ηγέτες που δεν παράγουν λύσεις, αλλά περαιτέρω δυστυχία.

* Εδώ να κάνουμε μία απαραίτητη υποσημείωση, μία καίρια διευκρίνιση ως παράδειγμα του κοινωνικού αυτοματισμού που εργαλειοποιούν πολλοί στο blamegame απόκρυψης των ευθυνών τους:

Η απάντηση στο αν οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι αποτελούν μέρος του προβλήματος ή όχι είναι απλή και βρίσκεται στο ότι ο μέσος δημόσιος υπάλληλος δεν έχει τη δυνατότητα να ελέγξει ούτε το προϊόν εργασίας του, αυτό που προσφέρει με την εργασία του δηλαδή ούτε το πού το προσφέρει ούτε το πώς ούτε με τι όρους θα συνεχίσει να το προσφέρει. Η ευθύνη του δημόσιου τομέα και των υπηρεσιών του ανήκει σχεδόν αποκλειστικά σε όποιον καθορίζει το πλαίσιο λειτουργίας του δημοσίου τομέα, στις πολιτικές δυνάμεις, τις κυβερνήσεις, τη Βουλή.

 

Διαβάστε ακόμα: Και η Αριστερά έρμαιο του πελατειασμού;

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή του μήνα
Δημήτρης Ποτηρόπουλος Ο ελληνικός τουρισμός προ του επερχόμενου big-bang 

Στο ελληνικό φυσικό και αστικό τοπίο, το νέο ξενοδοχείο οφείλει να αναλάβει μια «επανόρθωση» από την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος, από την αισθητική παραφωνία, από τη χαοτική και αδιάφορη εικόνα της πόλης, γράφει ο βραβευμένος αρχιτέκτων Δημήτρης Ποτηρόπουλος.

13.10.2017

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Andro Team Τραγέλαφος: Ο Εθνικός Κήπος μόνιμα κλειστός επί της Ηρώδου Αττικού 

Από τις 12/9 και «μέχρι νεωτέρας», ένα δημόσιο πάρκο -το σημαντικότερο της Αθήνας- παραμένει απροσπέλαστο στη μία πλευρά του. Κάτοικοι και Δήμος θέλουν να ανοίξει αλλά η αστυνομία το κρατά κλειστό χωρίς δικαιολογία.

25.09.2017

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Κίμων Φραγκάκης Φώτης Γεωργελές: «Εναλλακτικός είναι αυτός που θέλει να αλλάξει τα πράγματα, όχι να διατηρήσει τα παλιά συμφέροντα» 

Ο δημοσιογράφος, συγγραφέας και εκδότης της Athens Voice συναντάει τον Κίμωνα Φραγκάκη σε μια συνέντευξη για την αριστερά, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, την εποχή του lifestyle και την ρητορική του εμφυλίου.

03.10.2017

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Πεδίον του Άρεως: Από Hyde Park σε… Needle Park 

Τι μπορείς να δημιουργήσεις αν επενδύσεις 10 εκατομμύρια ευρώ σε ένα αστικό πάρκο; Αν τη διαχείριση αναλάβει το ελληνικό δημόσιο, το μεγαλύτερο υπαίθριο παζάρι ναρκωτικών στην Ευρώπη, γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

27.09.2017

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro