Ο Αλέξης Στενάκης θα μας «μεταφέρει» σε ένα πάρκο της Γαλλίας του ’30

Ο 28χρονος πιανίστας και κλαρινετίστας έρχεται στον κήπο του Μεγάρου με τους Manouchedrome, και θα ‘ναι σαν να είσαι σε συναυλία σε ένα πάρκο της Γαλλίας, καλοκαίρι, εκεί πίσω στο 1930.

 

Ο Αλέξης Στενάκης, στις 8 Σεπτεμβρίου θα εμφανιστεί στον Κήπο του Μεγάρου παρέα με τους Manouchedrome. (Φωτογραφία: Αριάδνη Στεφανάκη)

Να παίζει το Sway του Dean Martin στο κλαρινέτο του με θέα τη θάλασσα. Κάποια άλλη στιγμή, να παίζει στο πιάνο και να έρχεται ο Μίμης Πλέσσας από πάνω του για να παίξει μαζί του. Είναι πράγματα από το πρόσφατο παρελθόν του Αλέξη Στενάκη. Ο μουσικός που παρά το νεαρό της ηλικίας του, βγάζει μέσα από οπές και πλήκτρα το αίσθημα που έβγαζε η μουσική παλιότερων εποχών, έρχεται στις 8/9 στον Κήπο του Μεγάρου για να παρατείνει λίγο ακόμα το καλοκαίρι. Θα εμφανιστεί συνοδεύοντας τους εξαιρετικούς Manouchedrome, γυρνώντας από την κοινή τους καλοκαιρινή μουσική εξόρμηση σε Τζια, Νάξο, Σίφνο και άλλα μέρη. Λίγο πριν επιστρέψουν λοιπόν, εμείς βρήκαμε τον Αλέξη, και με όσα μας είπε, τον μάθαμε καλύτερα και μπήκαμε στην προετοιμασία για μια βραδιά, που θα βρίσκεσαι σε ένα αθηναϊκό πάρκο αλλά θα νιώθεις ότι «μεταφέρθηκες» σε ένα πάρκο της Γαλλίας του ’30…

– Λίγα λόγια για σένα: πώς ξεκίνησαν όλα;
Γεννήθηκα μια ωραία Κυριακή πρωί στις 5 Νοεμβρίου του 1989. Κατάγομαι από την Αίγινα στην οποία και μεγάλωσα ενώ ακόμα ξεκλέβω τυχερά διήμερα για να την επισκέπτομαι. Ξεκίνησα το πιάνο γύρω στα 6 και το κλαρινέτο 2 χρόνια περίπου αργότερα. Φεύγοντας από το νησί το 2007 πήρα και την απόφαση να συνεχίσω κλασικές σπουδές στο κλαρινέτο με το δίπλωμα να έρχεται το καλοκαίρι του 2015. Με την επίσης μεγάλη μου αγάπη το πιάνο συνεχίζουμε να πορευόμαστε μαζί με μελέτη εκτός ωδείου.

– Τι έκανες πριν ασχοληθείς με τη μουσική;
Έπαιζα με τα παιχνίδια μου όπως όλα τα παιδάκια! Δε θυμάμαι και πολλά από τη καθημερινότητά μου πριν πιάσω εκείνο το μικρό αρμονιάκι της ξαδέρφης μου. Από παιδί λοιπόν είχα την τύχη και την ευλογία να ασχοληθώ μόνο με τη μουσική.


Διαβάστε ακόμα: Η Μαριέττα Φαφούτη μάς μιλάει για τους άντρες της ζωής της


– Φέτος το Σεπτέμβριο θα εμφανιστείς με τους Manouchedrome στον Κήπο του Μεγάρου. Τι να περιμένει όποιος έρθει να σας δει;
Το project που τρέχουμε με τα παιδιά είναι μια πολύ ιδιαίτερη και αφοσιωμένη προσέγγιση στο Γαλλικό σουίνγκ του ’30. Τη γνωστή manouche και gypsy jazz μουσική που έγινε γνωστή από τον Django Reindhart. Για πρώτη φορά θα συμπράξω μαζί τους και με τα δυο όργανα. Με το κλαρινέτο δηλαδή και το πιάνο. Ήταν μια απόφαση που πήραμε από κοινού μετά από 2 χρόνια συνεργασίας. Νομίζω πως θα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα βραδιά. Έχουμε συμπεριλάβει πολύ αγαπημένα κομμάτια του είδους και νομίζω πως με τα τόσα διαφορετικά ηχοχρώματα θα δώσουμε μια ξεχωριστή «οπτική» γωνία στη μουσική αυτή.

– OK, αυτό θα περιμένουμε. Εσύ ποιους περιμένεις να δεις από κάτω από τη σκηνή;
Όλους. Το κοινό είναι μια από τις σημαντικότερες αφορμές να ανεβαίνω στη σκηνή και φυσικά να συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω. Σίγουρα όταν βρίσκονται από κάτω αγαπημένα σου πρόσωπα είναι διαφορετικά μα νομίζω πως σημασία για εμένα θα έχει ο κάθε ένας που θα βρεθεί εκεί μαζί μας, που θα αισθανθεί όμορφα και θα θελήσει να κοιτάξει τον ουρανό ξαπλωμένος στο γρασίδι του κήπου. Μεγάλη τιμή θα αποτελέσει για εμένα επίσης η παρουσία του αγαπημένου μας μαέστρου Μίμη Πλέσσα που με χαρά δέχτηκε τη πρόσκλησή μας μετά από μια τυχαία και μικρή αλλά σπουδαία για εμάς μουσική σύμπραξη στον Ιανό.

– Έχεις ξαναπαίξει στον Κήπο;
Δεν είχα ξανά τη τύχη να παίξω σε αυτό τον ιδιαίτερο χώρο μέχρι τώρα. Έχω όμως υπάρξει και εγώ κοινό σε πολλές συναυλίες εκεί και είναι ωραίο να ξέρω πως τώρα θα βρεθώ στην «αντίπερα όχθη».

«Με που τους πρωτοάκουσα τους Manouchedrome ήθελα να παίξω μαζί τους. Ήξερα ότι κάτι καλό θα βγει από αυτή τη συνεργασία». (Φωτογραφία: Αριάδνη Στεφανάκη)

– Τι σχέση έχετε με τους Manouchedrome; Πώς προέκυψε η συνεργασία;
Τα παιδιά τα άκουσα πρώτη φορά να παίζουν στο Faust στο κέντρο. Ήταν η μέρα των γενεθλίων μου και βρέθηκα εντελώς τυχαία με μια καλή φίλη που μου πέταξε την ιδέα. Μέσα σε λίγα λεπτά είχα πάρει την απόφασή μου. «Θέλω να παίξω με αυτούς εδώ». Ήξερα πως κάτι καλό θα βγει. Τα παιδιά έχουν ενέργεια που φτάνει μέχρι τον τελευταίο ακροατή που τους ακούει ζωντανά. Πολύ γρήγορα λοιπόν και μετά από ένα «μουσικό ραντεβού» με τον leader Δημήτρη Ψαλλίδα αποφασίσαμε να προχωρήσουμε. Φέτος θα σφραγίσουμε την συνεργασία μας με την συμμετοχή μου στον δεύτερο, επερχόμενο, δίσκο τους, που θα έχει ένα δικό μου κομμάτι και την προσθήκη του κλαρινέτου και του πιάνου στις δικές τους συνθέσεις.

«Στο πιο τρελό μου όνειρο θα ήθελα να συνεργαστώ με τον Ray Charles, μια συνθετική και καλλιτεχνική μορφή του αιώνα μας που επηρέασε τόσους και τόσους».

– Με ποιους άλλους έχεις συνεργαστεί;
Όντας από πάντα ένας άνθρωπος που πειραματιζόταν με πολλά είδη μουσικής καθώς και λόγω της παρουσίας δύο και πλέον οργάνων, συμμετέχω σε projects ποικίλων μουσικών ειδών. Αξιοσημείωτη για εμένα είναι η επί αρκετά χρόνια συνεργασία μου με τη νέα τραγουδοποιό Μάγδα Βαρούχα αλλά και τους παλαιότερους Χρυσόστομο Καραντωνίου και Πάνο Παπαϊωάννου. Πριν δύο χρόνια είχα τη τιμή να συνεργαστώ για μια σεζόν και να συνδράμω στον πρώτο δίσκο της Μαρίας Κηλαδηόνη, της κόρης του αγαπημένου σε όλους Λουκιανού, ενώ μουσική φιλία έχω επίσης με τον Νίκο Μερτζάνο, τον Αλέξανδρο Κούρο και τη Ζωή Παπαδοπούλου.

– Σε ένα τρελό σου όνειρο, δίπλα σε ποιον θρύλο θα ήθελες να παίξεις;
Ray Charles. Χωρίς προσπάθεια δεύτερης σκέψης. Μια συνθετική και καλλιτεχνική μορφή του αιώνα μας που επηρέασε τόσους και τόσους. Εάν γνωρίζεις το μυστικό για τα ταξίδια στο χρόνο πες το μου και θα μείνει μεταξύ μας. Πληρώνω όσο-όσο!

«Στα μέσα του χρόνου ευελπιστώ να κυκλοφορήσω για πρώτη φορά ιντερνετικά μια προσωπική μου μουσική αναφορά σε μια αγαπημένη μου κλαρινετίστρια, την Anat Cohen».

– Ως κοινό εσύ, ποιες είναι οι τελευταίες συναυλίες που πήγες; Τι σου αρέσει να ακούς;
Αγαπημένη μου συνήθεια είναι να απολαμβάνω συναυλίες των φίλων και συνεργατών μου. Συχνά βρίσκομαι σε ωραία στέκια στην Αθήνα. Όπου δηλαδή με «τραβάνε» όλοι εκείνοι. Παρακολουθώ όσο έχω χρόνο την πολύ αξιόλογη ελληνική και αθηναϊκή τζαζ σκήνη αλλά και το «κλασικό» έντεχνο τραγούδι σε όλο του το φάσμα. Τον τελευταίο καιρό παρ’ όλα αυτά επισκέφτηκα περισσότερο το θέατρο όπου επίσης συμβαίνουν πολλά αξιόλογα πράγματα.

– Ο φετινός χειμώνας τι σχέδια επιφυλάσσει;
Για το φετινό χειμώνα βρίσκομαι ήδη σε εντατικούς και δημιουργικούς ρυθμούς. Όπως προείπα ετοιμάζουμε με τους Manouchedrome τον δεύτερό τους δίσκο καθώς και συναυλίες μαζί σε εσωτερικό και εξωτερικό. Παράλληλα στα μέσα του χρόνου ευελπιστώ να κυκλοφορήσω για πρώτη φορά ιντερνετικά μια προσωπική μου μουσική αναφορά σε μια αγαπημένη μου κλαρινετίστρια, την Anat Cohen που ίσως ακολουθηθεί από μια δική μου ολοκληρωμένη δουλειά. Στο στούντιο βρισκόμαστε επίσης και με τη Μάγδα Βαρούχα για τον πρώτο της δίσκο και θα έχουμε μαζί live εμφανίσεις.

//Manouchedrome Trio featuring Αlexis Stenakis, στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής, 8 Σεπτεμβρίου 2017, 20.30. Για προπώληση εισιτηρίων μπείτε εδώ.

 

[Πάρτε γεύση από τη μουσική του Αλέξη Στενάκη για να προετοιμαστείτε για το live, εδώ]

 

Διαβάστε ακόμα: Θωμάς Τουρναβίτης – «Η Αθήνα δεν είναι το νέο Βερολίνο και δεν χρειάζεται να γίνει»

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Απύθμενα σκοτεινός, σχεδόν ερεβώδης, αυτός ο Joker έχει κάτι από τους ταραγμένους καιρούς μας. Ο Γιοακίν Φίνιξ παραδίδει μαθήματα υψηλής υποκριτικής και, ναι, αξίζει να πάρει το Όσκαρ ερμηνείας. Αν πρέπει να δείτε την ταινία; Έπρεπε ήδη να το έχετε κάνει.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Έτσι διαποτίζει η μελαγχολία του φθινοπώρου –Φθινοπωρινή Ισημερία σήμερα– τις σελίδες της νεότερης ελληνικής ποίησης. Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα ποιήματα του είδους. Συνοδευμένα με μουσικές στο πνεύμα της εποχής.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο καθηγητής πανεπιστημίου, συγγραφέας και βέρος Βολιώτης μιλάει στο Andro για τη μέθεξη που προσφέρει το «άγιο» τσίπουρο, την ιδιαιτερότητα του να το πίνεις στην περιοχή του και εξηγεί γιατί έγραψε ένα εγχειρίδιο «χρήσης» για τους επίδοξους πότες.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο Θεσσαλονικιός συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης αναπολεί τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης της παιδικής του ηλικίας: τα εκθέματα, τα άγρια ζώα, τις ατραξιόν της... Όλα αυτά τα «θαυμαστά και αδιανόητα σε μια εποχή φτώχειας, αθωότητας και ονείρων», που σημάδεψαν ανεξίτηλα τη φαντασία του.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro