Γιάννης Μυλόπουλος, «23.23»

Διαβάστε το διήγημα του Γιάννη Μυλόπουλου «23.23», που κέρδισε το 2ο βραβείο στην κατηγορία Πεζογράφημα-Διήγημα στο πλαίσιο του 5ου Πανελλήνιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού 2016, διοργάνωσης του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος.

 
new-york

«Έχω γύρω στα είκοσι άτομα μπροστά που περιμένουνε… Γαμώτο, πόσο ίδιοι γινόμαστε όλοι στη Νέα Υόρκη. Νοσταλγώ το campus στη Σίνδο ώρες–ώρες. Κοσμοεπαρχιώτες στο νησί!». (Φωτογραφία: popuppainting.com)

Βόλταρα στην παραλιακή με το σαραβαλάκι, περιμένοντας υπομονετικά τηλεφώνημα σου. Χθες το χτυπήσανε ξανά. Είναι η τρίτη φορά μέσα σε πέντε μήνες. Στο πίσω αριστερό φανάρι. Οι κάφροι δεν αφήσανε ούτε ένα σημείωμα παρά μονάχα έντονα ξύσματα κόκκινου χρώματος πάνω στο μαύρο του αγέρωχου Volkswagen. «Μόλις βγω απο το tube σου τηλεφωνώ, αγάπη!», μου τέξταρες σε ένα εντελώς άψυχο SMS. Η προσμονή ζωγραφισμένη εδώ και λίγες εβδομάδες. Για την ακρίβεια απο τότε που έφυγες, στις αρχές Αυγούστου για το Βig Apple! Γελάω μόνη μου, όταν σκέφτομαι την πρόταση γάμου στο νησάκι μας. Αυτό που πάμε συνέχεια, απο τότε που γνωριστήκαμε για τα καλά εκείνο τον Απρίλιο λίγο έξω απο το κτίριο της Σ.Ε.Υ.Π. Εκεί, στην υπέροχη και απομακρυσμένη Ικαρία. Στη δική μας Ικαρία. Όπως εμείς ξέρουμε να τη ζούμε. Σ’ ένα δικό μας κόσμο, ως συνήθως. Σ’ ένα δικό μας χρόνο. Μας ταιριάζει είναι η αλήθεια.

Οι ετοιμασίες μου φαίνονται βουνό. Όμως, η τελεσίδικη απόφαση θα με επιβραβεύσει μοναδικά. «Η ζωή κάνει κύκλους. Δεν σε ξεχνά. Οφείλεις να την καβαλάς. Να είσαι ο αναβάτης της. Να βάζεις πλάτη. Στυλοβάτης. Να μη σε κάνει αυτή ό,τι θέλει. Να τη φέρνεις σβούρα, έτσι ώστε να μπορείς να τη σέρνεις εσύ όπως γουστάρεις». Λόγια σοφά της κολλητής μου απο το Τ.Ε.Ι. Η Βούλα είναι κάτι παραπάνω απο φίλη. Έχει μια κοινωνική ευφυία η άτιμη. Δεν πέφτει ποτέ έξω. Τα λέει ωραία. «Ενορχηστρώνω τα dots». Έτσι μου είπες. Έτσι μου συστήθηκες, ως γνήσιος προγραμματιστής την πρώτη φορά. Όλα τα βλέπεις μέσα από την επιστήμη σου. Πληροφορική ή αλλιώς Computer Science. Απορώ ακόμα πώς μ’ έριξες και έπεσα αμέσως σαν ώριμο φρούτο. Εσύ, ένα μαθηματικό μυαλό. Ποια; Eμένα, την αρτίστα, όπου το συναίσθημα και η φαντασία είναι έννοιες εφάμιλλες της προσωπικότητας μου! Μην κοιτάς που κατά λάθος σπούδασα στο τμήμα Προσχολικής Αγωγής, αλλά ακόμα χρωστάω δύο μαθήματα. Περισσότερο ασχολιόμουν με την επιμέλεια των εκθέσεων φωτογραφίας του Τ.Ε.Ι. παρά με την παράδοση των μαθημάτων. Αλλά ήταν περίφημα. Αναμνήσεις της στιγμής! Τώρα δε, που θα βρεθώ στη Μέκκα της σύγχρονης τέχνης… Άστο! Απύθμενη δεξαμενή ιδεών σε ένα συνδυαστικό κοκτέιλ ερεθισμάτων. Άπιαστο όνειρο απαράμιλλου κάλλους η επικείμενη δουλειά. Curator στην GalleryONE και επιστημονική συνεργάτης για θέματα παιδικής τέχνης στο MOMA. Ούτε στα πιο φευγάτα όνειρα δεν ενστερνίζομαι ότι παίζει κάτι αντίστοιχο. Ποτέ όμως. Σ’ ευχαριστώ, αγάπη μου, για το πρελούδιο και τα ακόρντα της επερχόμενης ζωής μου! Για το κούρδισμα και τη σύνθεση του χαρακτήρα της Νιόβης στη νέα ζωή! Όπως λέγανε και οι Στέρεο Νόβα, αρκετά χρόνια πριν.

dsc03401

Ο Γιάννης Μυλόπουλος.

Παρκάρω το κατσαρίδι μου στο Μέγαρο Μουσικής. Θέλω να περπατήσω δίπλα στη θαλασσα. Θα μιλήσουμε σε τέσσερα λεπτά περίπου, κάνοντας τα math που λες και συ τόσο μα τόσο συχνά, υπολογίζοντας την ώρα που θα ανέβεις απο την κλειστοφοβική πλατφόρμα στο υπαίθριο station του μετρό. Και ναι, συμβαίνει κι αυτό! Θα στο γράψω για να γελάσουμε. Λες και νιώθω εσώκλειστη, αντικρίζοντας αυτό το πορτοκαλοκόκκινο ατάραχο νερό του Θερμαϊκού. Άλλες φορές ξεκουράζει την αύρα μου. Η ηρεμία που μεταφέρει το σχηματισμένο μεγάλο γυαναικείο κεφάλι του αν το παρατηρήσεις στο χάρτη, καταβροχθίζει τη στιγμιαία ανησυχία της ψυχής μου. Αν ήταν μουσικό όργανο, σίγουρα η άρπα θα είχε τον πρώτο ρόλο τσιμπώντας και ανιχνεύοντας την ένταση του κορμιού. Σήμερα, σαν να μη μου «μιλάει». Δεν μου απευθύνεται. Δεν με νανουρίζει. Έως και με κουράζει. Στέκεται παράξενο και νευρικά βουβό το νερό εκεί πέρα μέσα. Ξεδιάντροπα ανησυχητικό το προφίλ του κόλπου! Σαν τον Σαρλό! Γι αυτό, τον προσπερνάω πλουμιστή. Απαξιώ. Σχεδόν αποκαρδιωτικός. Τυφλός, πεινάλας πειρατής δίχως λάφυρα που απλώς παρατηρεί το άτυχο θήραμα που βρέθηκε στο διάβα του.

Το πρώτο πράγμα που ανέφερες ήταν ότι κοντοστάθηκες σε ένα μαγαζί με αντίκες χθες βράδυ, επιστρέφοντας χίλια κομμάτια από τη δουλειά. Μέσα από τη βιτρίνα, σου «φώναξαν» δύο retro μπρούτζινα κομοδίνα σε σχήμα τριαντάφυλλο. Απ’ όσο μπόρεσα να καταλάβω πρέπει να είναι μια ακατέργαστη τεχνική. Δεν μπήκες στο κατάστημα. Η κουρασμένη βαριά σιλουέτα σου παρέμεινε για λίγα δευτερόλεπτα στο περιθώριο της βιτρίνας. Θα περίμενες να επισκεφτούμε μαζί το «συνάδελφο» καλλιτέχνη, όπως τον περιέγραψες. Μπορεί να ήταν πολιτιστικός ρομαντικός μετανάστης από το Camden του Λονδίνου. Κάτι τέτοιο σου έκανε! «Θα σου αρέσει πολύ», μου είπες.

«Αγάπη μου, έφτασα στο tower, θα στηθώ στην ουρά για καφέ και muffin τριπλής σοκολάτας. Έχω λίγη ώρα μέχρι το πρωινό meeting. Σήμερα το μεσημέρι έχουμε αυτήν την παρουσίαση του καινούργου λογισμικού σε εκείνο το μεγάλο account που μπαίνει δυναμικά στην αγορά των Convenient Stores». Με ρώτησες επίσης αν είναι όλα ΟΚ με την τράπεζα που πήγα σήμερα το πρωί. Τόλμησα να σκεφτώ ότι βαρέθηκα την αναμονή. Θέλω να διακτινιστώ. Να τελειώσει το μαρτύριο μία και έξω. Δεν μου κάνει κέφι τίποτα πια στο εδώ και τώρα. Παρά μόνο η σκέψη μου στο εκεί και τότε. Μαζί! Το κατάπια. Δεν το ανέφερα. Το έπνιξα. Ίσως και άθελα. Αγκάλιασα για άλλη μια φορά τη σιωπή. «Έχω γύρω στα είκοσι άτομα μπροστά που περιμένουνε… Γαμώτο, πόσο ίδιοι γινόμαστε όλοι στη Νέα Υόρκη. Νοσταλγώ το campus στη Σίνδο ώρες–ώρες. Κοσμοεπαρχιώτες στο νησί! Εμείς και τα νησιά μας, μώρακι μου… μας κυνηγάνε παντού, εε… Μας στοιχειώνουνε. Προβλέψιμοι μέσα στην ασυμμετρία μας όλοι εδώ στο south tower. Είναι απίστευτο! Θα προλάβω νομίζω όμως…».

Ξαφνικά φασαρία, τζάμια πέφτουν από παντού! Καμπουριασμένα βλέμματα κοιτούν νωχελικά προς τον ουρανό προσπαθώντας να αντιληφθούν τη σκιά του εξαιρετικά ψηλού ουρανοξύστη που «ξύνει» τον ουρανό! Χαμός, συναγερμοί, πανικός παντού. Η τηλεόραση, γράφεις, παίζει κάτι που δεν καταλαβαίνεις τι είναι στην αρχή. Δεν μπορείς να το αποκωδικοποιήσεις. Βλέπω στην οθόνη του κινητού να με καλείς. Μου είπες ένα κούφιο «σ’ αγαπώ», από εκείνα τα άγονα που βλέπουμε και κοροϊδεύουμε στις ταινίες. Σαν το ξενέρωτο ζευγαράκι που κοροϊδεύαμε πιο παλιά από το τμήμα σου στο ΤΕΙ. Πολύ fake, πολύ γρήγορο, αλλά και πολύ μελό! Όμως, πραγματικό. Έτρεμα πάντα στο άκουσμα ενός τέτοιου άδειου δραματικού «σ’ αγαπώ». Δυνατό χτυποκάρδι που κάνει skip τα επεισόδια σειράς ενός επερχόμενου κύκλου. Ο κύκλος αυτήν τη φορά δεν είναι ψηφιακός σε κάποιο κανάλι. Είναι ρεαλιστικός. Ανακαλώ τον κύκλο της ζωής. Δε θά ‘θελα να το ξανακούσω έτσι όπως ήχησε μέσα μου. Είχε μια αίσθηση τερματισμού, προμηνύοντας μια θλιβερή αφετηρία! Εξερχόμενη βρόμικη φιγούρα που παλεύει, βγαλμένη απο ένα αγνοούμενο τραπουλόχαρτο!

Βρίσκομαι για κλάσματα δευτερολέπτου στο νησάκι μας, σε ένα μεταμεσονύχτιο πανηγύρι, καθώς χορεύαμε μέσα στη βροχή, με κολλημένα ρούχα σαν παλαβοί. Πρέπει να ήταν η νύχτα που έγινε το καλύτερο «μοιραίο» της ζωής μου!

Έπεσε η γραμμή από την άλλη άκρη του Ατλαντικού. Σ’ έχασα τελείως. Χάνομαι μέσα στον απόηχο των λέξεων και της περιγραφικής θορυβώδους εικόνας. Δεν μπορώ να αντισταθώ στη συναισθηματική φόρτιση και λειώνω. Καταρρέω. Τρέχω με υποβοήθεια και βαριά ανάσα να βρω την κοντινότερη τηλεόραση. Μπαίνω κατάκοπη στο πρώτο γωνιακό καφέ που βρίσκω μπροστά μου. Όλα μηχανικά. Όταν κατάλαβα, όταν συνειδητοποίησα τι γίνεται. «Τρέχω προς τα πίσω, έχει σύννεφο παντού αόο…, Νιόβηηηη…, σ’ αγα…», ήταν τα τελευταία λόγια σε χαρακτήρες που κατέφτασαν σε ένα φοβικό ετεροχρονισμένο μήνυμα.

Τέσσερα λεπτά προτού επικοινωνήσουμε, κάναμε σχέδια. Μερικά, ακούγονταν ως τρελλά. Άλλα πάλι, πιο καθημερινά, πιο πρακτικά. Την επόμενη Τετάρτη θα μετακόμιζα. Το σημείο μηδέν αρχίζει για εμένα, στην ουσία για εμάς, την ερχόμενη Τετάρτη του Οκτωβρίου. Στην τηλεόραση, λίγη ώρα μετά, αντικρίζω το σημείο μηδέν που ήδη γράφτηκε στην ιστορία. Άδικο. Σπαραχτικό. Δεν ξέρω. Αποδυναμωμένος εφιάλτης! Η σημερινή δική σου ανατολή ξεκίνησε με το δικό μου ηλιοβασίλεμα. Ηλιοβασίλεμα θανάτου… Παίζει και το αντίστροφο. Ένα flip side, όπως σ’ αρέσει να μιλάς μισά αγγλικά και μισά ελληνικά σε μια φράση.

dsc01070

Το διήγημα του Γιάννη Μυλόπουλου «23.23» κέρδισε το 2ο βραβείο στην κατηγορία Πεζογράφημα-Διήγημα στο πλαίσιο του 5ου Πανελλήνιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού 2016, διοργάνωσης του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος.

Ευτυχώς ξύπνησα! Βασικά τραβούσε το σεντόνι εδώ και λίγη ώρα η Βασιλικούλα. «Μαμά, πότε θα πάμε στον μπαμπά; Μου υποσχέθηκε να πάμε βόλτα σ’ εκείνη την τεράστια κυρία που είναι σαν άγαλμα και κάτι κρατάει μπροστά στον πελώριο ωκεανό…». Ήταν απλώς ένα όνειρο συνεχιζόμενης καλοκαιρινής σιέστας! Δεν μπορώ να συνέλθω εύκολα. Σούμπιτη θα ανοίξω την κατάψυξη. Χρειάζομαι παγωτό. Υπογλυκαιμική τάση. Πολλή ζέστη ακόμα. Φλας μπακ στην ψυχή μου, στο μυαλό και το υποσυνείδητο του. Βλέπεις, 9/11 σημερα. Δεκαπέντε χρόνια μετά. Μ’ επηρέασε όσο δεν πάει. Σού ‘στειλα στο Viber «Καλησπερέντες! Πώς είσαι αγάπη μου;». Ήταν τοσο αληθινό το γαμημένο, τόσο ζωντανό, τόσο αψεγάδιαστο. Δόξα τω Θεώ, είναι ψέμα! Χορεύω με Inner Smile από τους TEXAS. Πιάνω το ρυθμό τους για να μου φύγουν όλα. Μαζί και η μονάκριβη κορούλα μας. Η ζωή μας ολόκληρη. Βρίσκομαι για κλάσματα δευτερολέπτου στο νησάκι μας, σε ένα μεταμεσονύχτιο πανηγύρι, καθώς χορεύαμε μέσα στη βροχή, με κολλημένα ρούχα σαν παλαβοί. Πρέπει να ήταν η νύχτα που έγινε το καλύτερο «μοιραίο» της ζωής μου! Μου λείπεις πολύ. «Γαμώ την κρίση μου μέσα», φωνάζω καθισμένη σε μια καρέκλα σκηνοθέτη που έχουμε στο μπαλκόνι μας! Τελικά είσαι μακριά. Δυο κόσμους και μια θάλασσα στη μέση. Κανένα Skype δεν σε φέρνει πιο κοντά!

«Σας περιμένω σαν τρελός. Σας θέλω εδώ! Νιώθω σαν ναυαγός στο μεγάλο νησί, χωρίς εσάς αγάπες μου…». Φαντάσου, η Νέα Υόρκη είναι νησί. «Μα έτσι είναι, μην αυταπατάσαι, ειδικά εκεί που είναι η δουλειά του μπαμπά, καλή μου Βασιλική!». «Μαμά, τι σημαίνει αυταπατάσαι;». Δίκιο έχει. Πού πάω και τα σκαρφίζομαι ώρες-ώρες κι εγώ, δεν μπορώ να καταλάβω. Μάλλον η βραδινή yoga θα το φάει το άκυρο! Ψυχοθεραπευτική μαγειρική για τα δυο μας έχει το πρόγραμμα. Από τη Σίνδο στη Νέα Υόρκη. Σουρεαλιστικό, αλλά τέρμα αληθινό. Η προσωπική πυξίδα στην πορεία που χάραξε η ζωή μου.

Αυτό που θέλω είναι να τρέξω, να χορέψω, να ζωντανέψω μια πρώιμη Ανάσταση μέσα μου. 11.11, δείχνει το ηλεκτρονικό ρολόι της κουζίνας. Πόσο πιο σημαδιακά να κορυφωθεί η μέρα! Εικόνα σαν αυτήν των δίδυμων πύργων. Αυτό μου έκανε. Στα επόμενα λεπτά θα το γυρίσω να δείχνει 23.23 αντί για το αναλογικό 11.00. Το αφτί μου νωθρά θα πιάσει από τη λίστα που παίζει στο κανάλι του YouTube, το Mexican Moon των CONCRETE BLONDE. Εσύ μου πέρασες, θυμίζοντας μας πως είναι ένα από τα «δικά» μας τραγούδια. Από τα πρώτα που ακούγαμε και συμπάσχαμε με τους στίχους ανάμεσα στα φοιτητικά διαλείμματα. Δάκρυα χαράς ή λύπης. Μελαγχολία ή ευτυχία. Δεν μπορώ να ξέρω. Θα δείξει. Αμφιταλαντεύομαι με βάση το άγνωστο. Αυτό που ξέρω και νιώθω σίγουρα είναι πως δεν αντέχω άλλο τη διάσπασή μας. Έχω να επικοινωνήσω αρκετό καιρό με την κολλητή μου τη Βούλα. Της τηλεφωνώ με βιασύνη. Adios amigos!

//O Γιάννης Μυλόπουλος «περνιέται» ως ένας αισιόδοξος κειμενογράφος. Όταν δεν καταπιάνεται με επικοινωνιακό content, υφαίνοντας copy ή κατασκευάζοντας storytelling που κάτι έχει να πει για ένα branded pop icon στη σύγχρονη ψηφιακή διαφήμιση, προσπαθεί και σκαρώνει χαρακτήρες με πλοκή σε εμπνευσμένες μικρές ιστορίες, πλέκοντας λέξεις που ενίοτε δημιουργούν διηγηματικές αφηγήσεις.

 

Διαβάστε ακόμα: 21 βιβλία για να πάει καλά η χρονιά

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή του μήνα

Ο Γάλλος συγγραφέας και ακαδημαϊκός –φέτος συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τον θάνατό του– υπενθυμίζει σ’ έναν νέο τέσσερις κανόνες τόσο παλαιούς όσο και ο πολιτισμός, οι οποίοι εξακολουθούν να ισχύουν ακόμα και στην εποχή της νέας τεχνολογίας και των μηδενιστικών φιλοσοφιών.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Αυτοί είναι οι ποιητές –μαζί με ένα ποίημα από τις βραβευμένες συλλογές τους– που έχουν τιμηθεί έως σήμερα, πέντε χρόνια από την πρώτη απονομή του, με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή στη μνήμη του Γιάννη Βαρβέρη από την Εταιρεία Συγγραφέων. Η απονομή του «Βραβείου Γιάννη Βαρβέρη 2017» έγινε την Πέμπτη 23 Νοεμβρίου στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο συγγραφέας Πίκο Άγιερ συναντά έκπληκτος τον ήρωά του Λέοναρντ Κοέν με μοναστικό ράσο σ’ ένα ξυλόσπιτο του Κέντρου Ζεν στο όρος Μπάλντι της Καλιφόρνιας. Και τον ακούει να του εκμυστηρεύεται πως το να κάθεται ακίνητος στο Πουθενά ήταν ό,τι πιο παραπλήσιο υπήρχε στο να βρει την ευτυχία.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο ποιητής Αργύρης Παλούκας εκμυστηρεύεται όσα χρωστάει στη δύναμη που του έδωσε και στην πίστη που του ενέπνευσε όταν ήταν έφηβος ένα «μαγικό βιβλίο» –και πώς, μετά απ’ αυτό, το ένα φέρνοντας το άλλο, η ζωή τού χάρισε χαρές και καλούς ανθρώπους.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro