Ζωγραφίζοντας πέτρες πλάι στη θάλασσα της Σάμου. Όπως έχει γράψει η Μαρίνα Λαμπράκη – Πλάκα: «Ο Ρίτσος αναζητεί και ανακαλεί πάνω στις πέτρες του τον χαμένο παράδεισο: έναν κόσμο αιώνιας και αμάραντης νιότης, ερατεινά κορίτσια και αθλητικά αγόρια με ελληνικές κατατομές, εμπνευσμένες από την αρχαία αγγειογραφία».

«Λίγη αφέλεια»

Ήσυχες μέρες με πολλά δέντρα.
Σου πάει αυτό το αεράκι γύρω στα χείλη σου.
Σου πάει αυτό το λουλούδι που κοιτάζεις.
Ώστε δεν είναι ψέμα η θάλασσα, το λιόγερμα
κι η βάρκα αυτή που πλέει στον δειλινό ροδώνα
έχοντας για μοναδικό της επιβάτη
ένα κορίτσι και μια λυπημένη κιθάρα.
Άσε με να τραβήξω εγώ τα κουπιά
σα να τραβώ δυό ξεχασμένες πορφυρές ακτίνες.

                                                                        29. VI. 87

 

Στην επόμενη σελίδα: «Ελάχιστη συγκομιδή».

1 2 3 4 5

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top