Γυναικα

Ελένη (Λενούλα) Κοκκίδου

Να γιατί πολύ, πάρα πολύ περήφανος μπορώ να ’μαι για την Ελένη Κοκκίδου, την παιδική μου φίλη με την ανοιχτή καρδιά, με την ψυχή την τόσο κοντά στην ιδανική, την ολοκληρωμένη.

 
Η Ελένη Κοκκίδου στην Αραχαμήτα της Αρκαδίας, το ιστορικό χωριό των προγόνων της.

Η Ελένη Κοκκίδου στην Αραχαμήτα της Αρκαδίας, το ιστορικό χωριό των προγόνων της.

Επιτρέψτε μου την οικειότητα, γιατί την ξέρω από τότε που γεννήθηκε. Γιατί είναι κόρη της πιο καλής φίλης της μάνας μου κι ανεψιά των τριών άλλων κοριτσιών, εξίσου με τη μητέρα μου αγαπημένων, οικογένειά μου η οικογένειά της κι οικογένειά της η οικογένειά μου.

Η Αρετή Παπούλια-Κοκκίδου, μητέρα της Ελένης, με την Έλλη Λαμπέτη, στη μία και μόνη μοναδική εμφάνιση στον κινηματογράφο, στους «Αδούλωτους Σκλάβους» του 1946.

Η Αρετή Παπούλια-Κοκκίδου, μητέρα της Ελένης, με την Έλλη Λαμπέτη, στη μία και μόνη μοναδική εμφάνιση στον κινηματογράφο, στους «Αδούλωτους Σκλάβους» του 1946.

Η Νανά Κακίση, λοιπόν, η μητέρα μου, την Ελένη, τη Λενούλα για μας, Κοκκίδου, την αγαπούσε πολύ, αδυναμία είχαν η μία στην άλλη, δέσιμο μεταξύ τους ιδιαίτερο. Και μού ’λεγε η Νανά: «Έχεις κάνει εκατοντάδες συνεντεύξεις ως τώρα. Στην Ελένη μία, που την υπεραγαπώ, δεν θα κάνεις ποτέ;» Και της απαντούσα εγώ, ο ανέκαθεν αλλεργικός κι αντίθετος σε νεποτισμούς και χάρες: «Δεν ξέρω ακόμα για την Ελένη, Νανά. Πρέπει να πειστώ πρώτα, να καταλάβω πως αξίζει η Λενούλα, ίσως και παραπάνω από τους γύρω της, για να μην παρεξηγηθώ. Αλλιώς, δεν θα ’ναι καλό…»

Γιατί, ποιος ξέρει, θα μπορούσε η Ελένη να ήταν για λίγο μόνο στο χώρο αυτόν τον εξοντωτικό. Να, π.χ., σαν την πανέμορφη στα νιάτα της δική της μητέρα, την Αρετή, η οποία πόζαρε και για ένα από τα περίφημα του Θανάση Απάρτη αγάλματα. Και που μια φορά και μόνη πρωταγωνίστησε στο σινεμά, στους «Αδούλωτους Σκλάβους» του Πλωρίτη το 1946, μαζί με την Λαμπέτη μάλιστα, κι ύστερα δεν ασχολήθηκε πια, δεν ήταν εκεί ο χώρος ο δικός της.

Η Λενούλα μας μικρή δεξιά, με την ξαδέλφη της από την Αμερική, τη Μάρα.

Η Λενούλα μας μικρή δεξιά, με την ξαδέλφη της από την Αμερική, τη Μάρα.

Όμως, η Νανά ίσως κάτι πιο πέρα από μένα διαισθανότανε, όπως κι η μία θεία της, η φοβερή και τρομερή εν Βοστώνη πάντα άλλη Ελένη, η Παπούλια κι O’ Leary, που στη Λενούλα τους βλέπανε εξαρχής πολλά να ενυπάρχουν, σε δρόμο μεγάλο κι ουσιαστικό να βαδίζει, με αποφασιστικότητα και ταλέντο, όπως αποδείχτηκε εξαιρετικό, καθαρότατο και πολλαπλό.

Εγώ την άκουγα και ως τραγουδίστρια από καιρού εις καιρόν στη «Φαίδρα» πίσω από το Παρκ, με χαροποιούσε η φωνή κι ο τρόπος της, με συγκινούσε που η αδελφή μου σχεδόν η μικρότερη στην Τέχνη κι αυτή ήταν ξαφνικά αφιερωμένη, προσηλωμένη, ζηλωτής. Αλλά…

«Η μεγαλύτερη αποκάλυψη της Ελένης Κοκκίδου για μένα υπήρξε και υποκριτικά αλλά και τραγουδιστικά ταυτόχρονα, ‘‘Η Γυναίκα της Πάτρας’’ του Χρονά στη σκηνή».

Αλλά είχε πεθάνει πια η μητέρα μου, όταν για τα «Νέα», για τα «Πρόσωπα» τότε, της έκανα την πρώτη της συνέντευξη, βέβαιος όμως πια από τις παραστάσεις της στο θέατρο που είχα παρακολουθήσει, πως εδώ μιλάγαμε, μιλάμε για την Ελένη Κοκκίδου, τη μεγάλη αγάπη της Ελλάδας όλης πια από πέρυσι, από το σίριαλ το τηλεοπτικό, από το διάσημο «Μην αρχίζεις τη Μουρμούρα», όμως κι αυτό για ’κείνη εντυπωσιακά αποκαλυπτικό. Μεσολαβώντας κι άλλα πολλά θεατρικά, και Εθνικό και Βασίλης Παπαβασιλείου, θυμάμαι, και σινεμά με Σπιρτόκουτα, αλλά και «Πίσω Πόρτα» και Τσεμπερόπουλος, όπου παντού η Ελένη δημιούργησε ρόλους τέλειους.

Η άλλη Ελένη, η θεία της Ελένης στη Βοστώνη, η πρώτη –μαζί με τη μητέρα μου– θαυμάστριά της, που και σήμερα, στα 90 της πια, εξακολουθεί να παρακολουθεί την πορεία της με συγκίνηση.

Η άλλη Ελένη, η θεία της Ελένης στη Βοστώνη, η πρώτη –μαζί με τη μητέρα μου– θαυμάστριά της, που και σήμερα, στα 90 της πια, εξακολουθεί να παρακολουθεί την πορεία της με συγκίνηση.

Η μεγαλύτερη πάντως αποκάλυψη της Ελένης Κοκκίδου για μένα υπήρξε –κι ακόμα παραμένει– και υποκριτικά, αλλά και τραγουδιστικά ταυτόχρονα, «Η Γυναίκα της Πάτρας» του Χρονά στη σκηνή, όπου την είδα και την ξαναείδα και μ’ έπεισε και με ξανάπεισε γι’ ακόμα πιο πολλά. Και πάνω απ’ όλα πως πολύ, πάρα πολύ περήφανος μπορώ να ’μαι κι εγώ γι’ αυτήν, την παιδική μου φίλη με την ανοιχτή καρδιά, με την ψυχή την τόσο κοντά στην ιδανική, την ολοκληρωμένη.

Ο Σωτήρης Κακίσης με την Ελένη Κοκκίδου στην ανάγνωση ποιημάτων του Γιάννη Βαρβέρη (μαζί με τον Τζίμη Πανούση) στο «About» πρόπερσι. (Φωτογραφία: Θοδωρής Σκριβάνος)

Ο Σωτήρης Κακίσης με την Ελένη Κοκκίδου στην ανάγνωση ποιημάτων του Γιάννη Βαρβέρη (μαζί με τον Τζίμη Πανούση) στο «About» πρόπερσι. (Φωτογραφία: Θοδωρής Σκριβάνος)

Κι επιπλέον, μ’ έκανε ν’ αναλογίζομαι κι εύθυμα μέσα μου, και να λέω, «Για δες!», εκείνη την αρχαία πια παιδική μας συνύπαρξη στο σπίτι των Παπουλαίων και Κοκκίδηδων στην οδό Ευζώνων, όπου τότε με φιλοξενούσαν 12χρονο, γιατί οι γονείς μου έλειπαν με τον πατέρα μου άρρωστο στο Λονδίνο, και η μητέρα της η Αρετή μάς είχε φτιάξει κάτι ωραία ζυμαρικά τριανταφυλλάκια να φάμε, να μας δελεάσει τα παιδιά. Κι ο Αλέξανδρος ο αδελφός της κι εγώ οι μεγαλύτεροι παίζαμε, τραβάγαμε τα πιάτα, και τα σκορπίσαμε τα τριανταφυλλάκια όλα στο χαλί. Κι όταν μπήκε η Αρετή κι αντίκρισε το κακό, εμείς απτόητοι την Ελένη την 5χρονη κατηγορήσαμε οι ασυνείδητοι, και την πλήρωσε η Λενούλα μας η αθώα.

Για δες!

Δείτε εδώ τη συνέντευξη της Ελένης Κοκκίδου στον Σωτήρη Κακίση.

 

Διαβάστε ακόμα: Για την Αλεξάνδρα Μπουτάρη.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Ο καθηγητής πανεπιστημίου, συγγραφέας και βέρος Βολιώτης μιλάει στο Andro για τη μέθεξη που προσφέρει το «άγιο» τσίπουρο, την ιδιαιτερότητα του να το πίνεις στην περιοχή του και εξηγεί γιατί έγραψε ένα εγχειρίδιο «χρήσης» για τους επίδοξους πότες.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Το έγραψε στο αγαπημένο του Καρλόβασι της Σάμου, στις 3 Σεπτεμβρίου 1989, με τη «σκοτεινή υποψία πως αυτό το καλοκαίρι θα ’ναι το τελευταίο». Έφυγε από τη ζωή στις 11 Νοεμβρίου 1990.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο Θεσσαλονικιός συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης αναπολεί τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης της παιδικής του ηλικίας: τα εκθέματα, τα άγρια ζώα, τις ατραξιόν της... Όλα αυτά τα «θαυμαστά και αδιανόητα σε μια εποχή φτώχειας, αθωότητας και ονείρων», που σημάδεψαν ανεξίτηλα τη φαντασία του.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Μόλις στα 61 του, τούτος ο ωραίος αναρχικός του ελληνικού κινηματογράφου, ένας κόμη του αυθεντικά λαϊκού κινήματος, αποχωρεί από σκηνή. Και τώρα που σβήνουν ένα ένα τα φώτα, μένουμε εμείς ολοένα πιο σκοτεινοί.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top Andro