Νίκος Χουλιαράς –ή χωρίς τον Νίκο…

Ο Σωτήρης Κακίσης γράφει για τον φίλο του, που έφυγε πρόσφατα. Τον μεγάλο ζωγράφο, τον μοναδικό συγγραφέα, τον ιδιαίτερο τραγουδοποιό, τον μαγευτικό τραγουδιστή...

 
1.

Ο Νίκος Χουλιαράς, ο Σωτήρης Κακίσης κι ο Τζίμης Πανούσης στο σπίτι του Νίκου Χουλιαρά στην Αντίπαρο στο Κάστρο, αρχές της δεκαετίας του ’80. (Αρχείο Σωτήρη Κακίση)

Να πω για τον Νίκο θέλω. Να ξαναπώ. Τι όμως να πρωτοπώ;

Πολλά χρόνια μαζί, πολύ φίλοι, με τρυφερότητα και χαρά αμφότεροι για του καθενός μας τα έργα, με συνομιλίες αρκετές δημόσιες, σαν συνεντεύξεις, σαν διάλογος διαρκής του τρόπου του ενός με τον τρόπο του άλλου, σαν για μετά όλ’ αυτά, σαν για πάντα πιο πέρα.

2-1190

Κάρτ-ποστάλ του Νίκου Χουλιαρά στον Σωτήρη Κακίση.

Με πήρε τηλέφωνο αμέσως ο Νίκος. Σ’ αυτόν μόνο και στον Νίκο Εγγονόπουλο –το ’χω, νομίζω, ξαναπεί, αυτό, το ’χω, νομίζω, ξαναγράψει– είχα στείλει ειδικά και πρώτα-πρώτα «Τα Σύρματα», τα πρώτα μου ποιήματα. Και μου ’πε, ο πατέρας ήδη για μένα των υπέροχων περιθωριακών των Ιωαννίνων ανθρώπων, να ειδωθούμε, οπωσδήποτε να ειδωθούμε. Κι από τη Σεμέλης στην Κερασούντος δεν ήταν ούτ’ ένα τσιγάρο δρόμος, κι η Σοφία του, το Σοφάκι πολύ μωρό, κι η Αφροδίτη μητέρα εντυπωσιακής ομορφιάς, δίπλα τους λάμποντας.

3-1190

Ο Νίκος Χουλιαράς με την Κατερίνα Καρπινάτο στην οικία Ματτιόλι. (Φωτογραφία: Σωτήρης Κακίσης)

Κι από τότε, τέλος της δεκαετίας του ’70, με τον Νίκο εγώ σχεδόν πάντα μαζί. Και στο Βγέθι, και στο Παγκράτι, και στην Άρνης, και στη Δεινοκράτους, και στου Μακρυγιάννη, και στην Αντίπαρο, προπαντός στην Αντίπαρο –κι αυτό το ’χω ξαναπεί–, κι αυτά πολλά καλοκαίρια ήταν, πολλή ζωή αυτή τη φορά διπλή κι ευτυχισμένη. Κι ο ζωγράφος ο μεγάλος τραγουδούσε με την κιθάρα του, κι ο συγγραφέας ο μοναδικός ζωγράφιζε με τους μαρκαδόρους, τα μπικ και τα πινέλα του, κι ο τραγουδοποιός ο ιδιαίτερος, ο τραγουδιστής ο μαγευτικός, έγραφε πεζών δήθεν βιβλίων τις πλήρεις ποίησης σελίδες.

Από τότε, τέλος της δεκαετίας του ’70, με τον Νίκο εγώ σχεδόν πάντα μαζί, και στο Βγέθι, και στο Παγκράτι, και στην Άρνης, και στη Δεινοκράτους, και στου Μακρυγιάννη, και στην Αντίπαρο, προπαντός στην Αντίπαρο…
4-1190

Το εξώφυλλο του Νίκου Χουλιαρά στον πρώτο Ηρώνδα. (Συλλογή Σωτήρη Κακίση)

Κι ο φίλος μου ο γκαρδιακός για το ποδόσφαιρο, για τα ματς όλο μιλούσε, για το μπάσκετ όλοι μαζί ήμασταν. Με τον Κουμανούδη, με τον Κύριλλο, με τον Θανασό, με τον Τζιμάκο, με το Σοφάκι το άλλο, στριμωγμένοι βράδια αλλεπάλληλα εδώ, στον τέταρτο, στο παλιό μου ενδιαίτημα, Αθήνα δικιά μας άλλη, προσωπική παντού και μετά περιφέροντας, νύχτες ατελείωτες, στις ταβέρνες, στους άδειους νυχτερινούς δρόμους. Στο Μοναστηράκι την επομένη το πρωί, στον «Παπαγιάννη» τα μεσημέρια, με τη Σωτηρία Μπέλλου στο βάθος της αίθουσας του μαγέρικου συχνά, αυστηρή να συντρώει μαζί μας, σαν ακρόπρωρο της ζωής, της ζωής μας ολόκληρης, ακρόπρωρο η μορφή κι η φωνή της νουάρ, διάφορο.

Διαβάστε ακόμα: Με τον Χουλιαρά στην Αντίπαρο

Κι ο Νίκος πάντα να λέει, ο Χουλιαράς: –Σαν να ’μαστε αλλού πάλι κι εδώ, Τιτίτη! Σαν να μην είμαστε εδώ που είμαστε, σαν να ’μαστε σε καμιά Κούβα τώρα διακτινισμένοι, μ’ αυτή τη ζέστη και την υγρασία στην Παπαδιαμαντοπούλου. Να κι ένας μαύρος, από ’κει πρέπει να ’ρχεται μόλις…

5-1190

Ο Νίκος Χουλιαράς με την Αφροδίτη Μάνου. (Φωτογραφία: Σωτήρης Κακίσης)

Κι ο ήλιος που κάτω από τη στοά δεν φαινόταν, κι ο άλλος ήλιος στο Νησί, στο Κάστρο του, που φαινόταν συνέχεια και δεν είχε πού να κρυφτεί, κι ο Νίκος με χαμόγελα μικρού παιδιού τέτοιες ώρες, με νότες «Θυμήσου στο Ακαπούλκο» όπλο του κι αυτό παιδικό, σαν εδώ πάλι, δίπλα μου, προς το Σιφνέικο περπατώντας, κρατώντας μια μπάλα πρόχειρη, να λέει, να μου ξαναλέει: –Κάτσε, κάτσε, να σου χτυπήσω ένα πέναλτι, Σωτηράκη!

Πόσο πιο παιδιά κι εμείς άρα, χωρίς χαρτιά και χωρίς γράμματα, πολλές, πάρα πολλές φορές έτσι, αγράμματοι επιμελώς κι απτόητοι, ελπίζοντας την τεράστια πέτρα του Χρόνου που κυλούσε καταπάνω μας, με κάποιον δικό μας τρόπο, άγνωστο ως τότε στην Ανθρωπότητα, να σταματήσουμε θέλοντας, να σώσουμε κι άλλους.

Όλους αν γινότανε, αν γίνεται, μαζί, μαζί μας.

6-1190

Αφιέρωση του Νίκου Χουλιαρά στον Σωτήρη Κακίση.

Διαβάστε ακόμα: Στην Ύδρα με τον Κουμανούδη

Ο Τζίμης Πανούσης κι ο Φοίβος Δεληβοριάς στη «Χαλασιά» για τον Νίκο Χουλιαρά (Αντίπαρος, 20.7.2013):

Σωτήρης Κακίσης –Ο Νίκος Χουλιαράς που φεύγει (Μουσικά Προάστια, 21.7.2015):

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Ας το παραδεχθούμε: ο έρωτας περνάει, αλλά η καύλα ποτέ. Θα μας ακολουθεί πάντα. Σε κάθε υποψία γυμνού δέρματος, στη γυναικεία φούστα που σηκώνεται στον αέρα, στα τυχαία αγγίγματα στο τρένο.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Κανείς δεν ξέρει καλύτερα τους ποιητές από τους ίδιους: τον βέβαιο δρόμο τους, το πώς φεύγουνε μια μέρα, την ασχήμια που είναι η κόλασή τους... Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα νεοελληνικά ποιήματα του είδους –με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης σήμερα.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο Απόστολος Δοξιάδης θυμάται πώς μέσα από τις σελίδες του βιβλίου «Θεωρία των Συνόλων», που διάβασε στα 15 του, άγγιξε για πρώτη φορά το απόγειο της αίσθησης της υπερβατικής ομορφιάς των μαθηματικών και την υπόσχεση για την αποκάλυψη της πεμπτουσίας της αλήθειας.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Τα δύσκολα παιδικά χρόνια, το άγχος της υποκριτικής, η έννοια της ομορφιάς και του δίπολου ευτυχία-δυστυχία. Ο Αλέκος Συσσοβίτης μιλάει στο Andro και την Μία Κόλλια και δεν κρύβεται.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top Andro