«Έφυγε» ο Τάκης Σπυριδάκης και γίναμε πλέον μια πικρή συμμορία

Μόλις στα 61 του, τούτος ο ωραίος αναρχικός του ελληνικού κινηματογράφου, ένας κόμη του αυθεντικά λαϊκού κινήματος, αποχωρεί από σκηνή. Και τώρα που σβήνουν ένα ένα τα φώτα, μένουμε εμείς ολοένα πιο σκοτεινοί.

 

Ο Τάκης Σπυριδάκης ήταν ο ορισμός του αυθεντικού outsider.

O θάνατος το στρώνει. Πριν από λίγους μήνες έφυγε ο Τάκης Μόσχος, τώρα ο Τάκης Σπυριδάκης. Η Γλυκιά Συμμορία βγάζει τόση πίκρα πια. Και δεν είναι που φθίνει το όραμα της αιώνιας νιότης και της ακόμη πιο αιώνιας επανάστασης εναντίον των βολεμένων και των μπουρζουάζων, είναι που αυτοί οι άνθρωποι ήταν η νιότη και η επανάστασή μας. Ήταν τα σύμβολα των ελλήνων outsider.

Eμείς δεν είχαμε Τζέιμς Ντιν και Μάρλον Μπράντο, αυτούς είχαμε, αυτούς πιστέψαμε, μ’ αυτούς πορευτήκαμε. Οσοι τουλάχιστον δεν είχαμε ως υπέρτατο αγαθό μια θεσούλα στο Δημόσιο, δεν αναπαύσαμε τις υπαρξιακές μας ανησυχίες σε κάποιον αόρατο θεό και δεν λογαριάσαμε τη σκιά μας με βάση το σωματικό εκτόπισμα. Αυτοί οι άνθρωποι μάς το έμαθαν.

Ο Σπυριδάκης θα είναι πάντα ο ανέμελος Ανδρέας της ταινίας του Νικολαΐδη που μόλις βγαίνει από τη φυλακή πετάει τελετουργικά, βίαια, απελευθερωτικά τα ρούχα από πάνω του. Απεκδύεται κάθε συμβιβασμό που ενδεχόμενα κουβαλάει, γίνεται ξανά ατόφιος, οργανικά δεμένος με τη δύναμη του νεανικού κορμιού του. Ένα καλώδιο που αν το ακουμπήσεις με γυμνά χέρια θα σε τινάξει από τη δύναμή του.

Ο θάνατος, ναι, το στρώνει. Αλλά είναι τόσο «βλάκας» που δεν καταλαβαίνει ότι ανθρώπους σαν τον Σπυριδάκη δεν θα έπρεπε να τους ακουμπάει. Δεν έχει το δικαίωμα. Κάποιοι μένουν ανέμελα νέοι κι ας στενεύει το σώμα κι ας πέφτουν τα μαλλιά. Τον ταλαιπώρησε πολύ η παλιοασθένεια τον Τάκη. Τον είδα σχετικά πρόσφατα στην πλατεία της Ν. Σμύρνης. Δεν γίνεται να με απατούν τα μάτια μου. Αλλωστε, χρόνια ολόκληρα, εμείς που μένουμε στην περιοχή, τον βλέπαμε συχνά. Κοντοκουρεμένος (πού είχε πάει η όμορφη λεοντή του;), σχετικά καταβεβλημένος, αλλά, ξέρετε, με εκείνη την εσωτερική δύναμη που κρύβουν άνθρωποι με το δικό τσαγανό.

Ακόμη και στο χώρο της διαφήμισης έπαιξε με τους δικούς του όρους.

Αναρχικός; Αιθεροβάμων; Εκτός των τειχών; Στον δικό του κόσμο; Ο Σπυριδάκης είχε μια προσωπική κοσμοθεωρία που δεν γίνεται να την κοπιάρεις, αν δεν την αντέχεις. Θέλει άντερα, θέλει να το λέει η ψυχή σου, θέλει να μπορείς να ζεις χορτασμένος με το τίποτα και να βαρυστομαχιάζεις με τα πολλά που δεν χρειάζεσαι. Αξίζει πραγματικά να διαβάσετε ξανά τη συνέντευξη που είχε δώσει πριν από έξι χρόνια στο Andro και εξηγούσε πώς είναι να ζεις ως κλασικός άφραγκος, αλλά μέσα σου να ζεις αρχοντικά.

Ο Σπυριδάκης ήταν ένας κόμης του αυθεντικά λαϊκού κινήματος. Ήταν ένας κομψός διαφθορέας, μια υπαρκτή απόδειξη ότι μπορείς να κάνεις αυτό που αποζητάει η ψυχή σου, δίχως να πρέπει προηγουμένως να πουλήσεις τη ψυχή σου στο διάβολο. Aν είσαι άγριος σπόρος, όπως ήταν αυτός, δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Πάντα θα βρίσκεις γόνιμο έδαφος.

Το πόσο αυθεντικός υπήρξε ο Σπυριδάκης αποδείχθηκε όταν έμπλεξε με το σταρ σίστεμ παίζοντας σε διαφημίσεις που έκαναν τρομερό γκελ στον κόσμο. Ο πασίγνωστος «αγαπούλας» (προσομοίωση του επίσης συχωρεμένου Μάκη Ψωμιάδη) ήταν μια συνειδητή απόφασή του. Δεν το έκανε για να βολευτεί οικονομικά. Όλοι το ξέρουν πως έψαχνε μπάτζετ για τις ταινίες του. Ακόμη κι έτσι, όμως, έφερε τον αδυσώπητο κόσμο της διαφήμισης στα μέτρα του. Έπαιξε με τα δικά του όπλα, δεν τα κατέθεσε ούτε τότε, δεν κατέβασε τα βρακιά (για να το κάνω λιανά).

Άλλωστε, ο Τάκης λαϊκό παιδί ήταν, δεν το έπαιξε κουλτούρα να φύγουμε, δεν τσάκισε μέσα του στην αυθεντικότητα των καταγωγικών πηγών του. Και την ίδια στιγμή οι ταινίες του ήταν ιδιαίτερες. Εκτός της κινηματογραφικής νόρμας που είχαμε συνηθίσει στην ημεδαπή. Δείτε τον Κήπο του Θεού, δείτε την Βέρα Κρουζ. Η σκηνοθετική ματιά του είναι αλλόκοτη, αλλότροπη, από αλλού φερμένη. Είναι αυτός ο ίδιος, ατόφιος. Δεν χαρίζεται και δεν χαρίζει κάστανα σε κανέναν έτσι αβασάνιστα.

Και τώρα, μόλις στα 61 του φεύγει ξαφνικά κι εμείς όλοι πρέπει να το δεχθούμε κι αυτό το χτύπημα. Πριν από λίγες ημέρες ο Λαυρέντης, τώρα ο Τάκης. Κι ύστερα; Τι άλλο μένει να δούμε; Ποιο μαύρο θα σκιάζει το πανί μας;

 

Διαβάστε ακόμα: Χάνουμε τη «Γλυκιά Συμμορία» της γενιάς του ’70.

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Απύθμενα σκοτεινός, σχεδόν ερεβώδης, αυτός ο Joker έχει κάτι από τους ταραγμένους καιρούς μας. Ο Γιοακίν Φίνιξ παραδίδει μαθήματα υψηλής υποκριτικής και, ναι, αξίζει να πάρει το Όσκαρ ερμηνείας. Αν πρέπει να δείτε την ταινία; Έπρεπε ήδη να το έχετε κάνει.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Έτσι διαποτίζει η μελαγχολία του φθινοπώρου –Φθινοπωρινή Ισημερία σήμερα– τις σελίδες της νεότερης ελληνικής ποίησης. Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα ποιήματα του είδους. Συνοδευμένα με μουσικές στο πνεύμα της εποχής.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο καθηγητής πανεπιστημίου, συγγραφέας και βέρος Βολιώτης μιλάει στο Andro για τη μέθεξη που προσφέρει το «άγιο» τσίπουρο, την ιδιαιτερότητα του να το πίνεις στην περιοχή του και εξηγεί γιατί έγραψε ένα εγχειρίδιο «χρήσης» για τους επίδοξους πότες.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο Θεσσαλονικιός συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης αναπολεί τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης της παιδικής του ηλικίας: τα εκθέματα, τα άγρια ζώα, τις ατραξιόν της... Όλα αυτά τα «θαυμαστά και αδιανόητα σε μια εποχή φτώχειας, αθωότητας και ονείρων», που σημάδεψαν ανεξίτηλα τη φαντασία του.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro