Top 5 Αλέξιος Μάινας, Top 5 ποιήματα για την Σαντορίνη

Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα ποιήματα του Αλέξιου Μάινα για την αγαπημένη του Σαντορίνη –το νησί του παππού του. Στο Καμάρι πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του καλοκαίρια –με μπάνια, παιχνίδια, φιλίες, πρώτα ερωτικά σκιρτήματα– κι όλο εκεί ακόμα επιστρέφει ο ίδιος και η τέχνη του.

 
«Η παιδική επαγρύπνηση καταγράφοντας, / η οικογένεια πολυμελής / εναρμονισμένη τότε και ζωντανή, / οι αρμύρες σβήνοντας πάνω στο μαύρο βότσαλο / που βυθιζόταν και κροτάλιζε στα ξέφτια των πελμάτων». Στη φωτογραφία ο Αλέξιος Μάινας εν πλω προς την Σαντορίνη, με φόντο τα Φηρά και την καλντέρα.

«Η παιδική επαγρύπνηση καταγράφοντας, / η οικογένεια πολυμελής / εναρμονισμένη τότε και ζωντανή, / οι αρμύρες σβήνοντας πάνω στο μαύρο βότσαλο / που βυθιζόταν και κροτάλιζε στα ξέφτια των πελμάτων». Στη φωτογραφία ο Αλέξιος Μάινας εν πλω προς την Σαντορίνη, με φόντο τα Φηρά και την καλντέρα.

«Σαντορίνη»

Σε κείνη, για να’ρθει.

Στεγνότητα, αμετάβλητο.
Schatten verbreiten sich über die Felsen.*
Το απογευματινό βουνό με τα μονοπάτια του –φίδια–
και τις αγριοσυκιές σκυλόψυχες με τ’ άγρια σύκα
εισβάλλοντας στο πέλαγο όπου εισέβαλλε πάντα,

τ’ άσπρο καμπαναριό σχεδόν άσπρο,
τις δυο δίφυλλες πόρτες του δίκλιτου ναού,
τις πλάκες στις οποίες στάθηκε η σαύρα
όπου σφάχτηκε ο αρνησίνεκρος κόκορας
που φτερούγιζε ώρα χωρίς κεφάλι,

τα παλιά κάγκελα βαμμένα με τα χρόνια
και τις βάρκες ρυθμικά και τα σάπια βαρέλια
που χάσκουν μες στη σκόνη της σκουριάς
ακόμη στο σχήμα του βαρελιού
όπου δέναν το καλαμοπόδαρο γαϊδούρι όταν λύναν την ιπποπέδη
κι αμελούσε ο οίκτος να το ξεντύσει τα βαριά σταφυλοκόφινα,

η παιδική επαγρύπνηση καταγράφοντας,
η οικογένεια πολυμελής
εναρμονισμένη τότε και ζωντανή,
οι αρμύρες σβήνοντας πάνω στο μαύρο βότσαλο
που βυθιζόταν και κροτάλιζε στα ξέφτια των πελμάτων,

μια ανάμνηση μιας φωτογραφίας,
μια λέξη: βεντέμα.

Η επαρχία όπου βαίνουν τα φαντάσματα των θείων
γεμάτη ψίχουλα απ’ τις μακαριές των μνημόσυνων
κι οι φοβισμένες πια –οι μόνες που άλλαξαν–
τελικές μας φαμίλιες,
η γωνιά όπου ζήσαμε.

Την κοιτάζω τώρα
ψάχνοντας τα πλατιά κεκλιμένα σκαλιά
στις άδειες από ονηλάτες σερπαντίνες των λιθόστρωτων
–ανηφορικά στο πήγαινε, ανηφορικά και στο έλα–
καθώς δε με απειλούν ακόμα τα χρόνια
σ’ αυτή τη στεγνή κάμαρα της αιωνιότητας
–επαρχία του Παρμενίδη–
και μουρμουρώ όπως πριν από δέκα
και δεκαπέντε χρόνια:

Σε περιμένω ακόμα
σιωπώντας
μες στην άλλη,
την άφατη ησυχία μου.

* Γερμ.: Σκιές εξαπλώνονται στα βράχια.

(Από τη συλλογή «Το περιεχόμενο του υπόλοιπου», εκδ. Γαβριηλίδης, 2011)

Στην επόμενη σελίδα: «Όταν είχαμε πρωτοσταθεί μπροστά στο σπίτι / ήμουν έντεκα ετών κι ήταν απόγευμα.»

1 2 3 4 5

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Ας το παραδεχθούμε: ο έρωτας περνάει, αλλά η καύλα ποτέ. Θα μας ακολουθεί πάντα. Σε κάθε υποψία γυμνού δέρματος, στη γυναικεία φούστα που σηκώνεται στον αέρα, στα τυχαία αγγίγματα στο τρένο.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Κανείς δεν ξέρει καλύτερα τους ποιητές από τους ίδιους: τον βέβαιο δρόμο τους, το πώς φεύγουνε μια μέρα, την ασχήμια που είναι η κόλασή τους... Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα νεοελληνικά ποιήματα του είδους –με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης σήμερα.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο Απόστολος Δοξιάδης θυμάται πώς μέσα από τις σελίδες του βιβλίου «Θεωρία των Συνόλων», που διάβασε στα 15 του, άγγιξε για πρώτη φορά το απόγειο της αίσθησης της υπερβατικής ομορφιάς των μαθηματικών και την υπόσχεση για την αποκάλυψη της πεμπτουσίας της αλήθειας.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Τα δύσκολα παιδικά χρόνια, το άγχος της υποκριτικής, η έννοια της ομορφιάς και του δίπολου ευτυχία-δυστυχία. Ο Αλέκος Συσσοβίτης μιλάει στο Andro και την Μία Κόλλια και δεν κρύβεται.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top Andro