Top 5 Αλέξιος Μάινας, Top 5 ποιήματα για την Σαντορίνη

Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα ποιήματα του Αλέξιου Μάινα για την αγαπημένη του Σαντορίνη –το νησί του παππού του. Στο Καμάρι πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του καλοκαίρια –με μπάνια, παιχνίδια, φιλίες, πρώτα ερωτικά σκιρτήματα– κι όλο εκεί ακόμα επιστρέφει ο ίδιος και η τέχνη του.

 
«Η παιδική επαγρύπνηση καταγράφοντας, / η οικογένεια πολυμελής / εναρμονισμένη τότε και ζωντανή, / οι αρμύρες σβήνοντας πάνω στο μαύρο βότσαλο / που βυθιζόταν και κροτάλιζε στα ξέφτια των πελμάτων». Στη φωτογραφία ο Αλέξιος Μάινας εν πλω προς την Σαντορίνη, με φόντο τα Φηρά και την καλντέρα.

«Η παιδική επαγρύπνηση καταγράφοντας, / η οικογένεια πολυμελής / εναρμονισμένη τότε και ζωντανή, / οι αρμύρες σβήνοντας πάνω στο μαύρο βότσαλο / που βυθιζόταν και κροτάλιζε στα ξέφτια των πελμάτων». Στη φωτογραφία ο Αλέξιος Μάινας εν πλω προς την Σαντορίνη, με φόντο τα Φηρά και την καλντέρα.

«Σαντορίνη»

Σε κείνη, για να’ρθει.

Στεγνότητα, αμετάβλητο.
Schatten verbreiten sich über die Felsen.*
Το απογευματινό βουνό με τα μονοπάτια του –φίδια–
και τις αγριοσυκιές σκυλόψυχες με τ’ άγρια σύκα
εισβάλλοντας στο πέλαγο όπου εισέβαλλε πάντα,

τ’ άσπρο καμπαναριό σχεδόν άσπρο,
τις δυο δίφυλλες πόρτες του δίκλιτου ναού,
τις πλάκες στις οποίες στάθηκε η σαύρα
όπου σφάχτηκε ο αρνησίνεκρος κόκορας
που φτερούγιζε ώρα χωρίς κεφάλι,

τα παλιά κάγκελα βαμμένα με τα χρόνια
και τις βάρκες ρυθμικά και τα σάπια βαρέλια
που χάσκουν μες στη σκόνη της σκουριάς
ακόμη στο σχήμα του βαρελιού
όπου δέναν το καλαμοπόδαρο γαϊδούρι όταν λύναν την ιπποπέδη
κι αμελούσε ο οίκτος να το ξεντύσει τα βαριά σταφυλοκόφινα,

η παιδική επαγρύπνηση καταγράφοντας,
η οικογένεια πολυμελής
εναρμονισμένη τότε και ζωντανή,
οι αρμύρες σβήνοντας πάνω στο μαύρο βότσαλο
που βυθιζόταν και κροτάλιζε στα ξέφτια των πελμάτων,

μια ανάμνηση μιας φωτογραφίας,
μια λέξη: βεντέμα.

Η επαρχία όπου βαίνουν τα φαντάσματα των θείων
γεμάτη ψίχουλα απ’ τις μακαριές των μνημόσυνων
κι οι φοβισμένες πια –οι μόνες που άλλαξαν–
τελικές μας φαμίλιες,
η γωνιά όπου ζήσαμε.

Την κοιτάζω τώρα
ψάχνοντας τα πλατιά κεκλιμένα σκαλιά
στις άδειες από ονηλάτες σερπαντίνες των λιθόστρωτων
–ανηφορικά στο πήγαινε, ανηφορικά και στο έλα–
καθώς δε με απειλούν ακόμα τα χρόνια
σ’ αυτή τη στεγνή κάμαρα της αιωνιότητας
–επαρχία του Παρμενίδη–
και μουρμουρώ όπως πριν από δέκα
και δεκαπέντε χρόνια:

Σε περιμένω ακόμα
σιωπώντας
μες στην άλλη,
την άφατη ησυχία μου.

* Γερμ.: Σκιές εξαπλώνονται στα βράχια.

(Από τη συλλογή «Το περιεχόμενο του υπόλοιπου», εκδ. Γαβριηλίδης, 2011)

Στην επόμενη σελίδα: «Όταν είχαμε πρωτοσταθεί μπροστά στο σπίτι / ήμουν έντεκα ετών κι ήταν απόγευμα.»

1 2 3 4 5

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Ο ιστορικός, τέως καθηγητής Πανεπιστημίου και συγγραφέας δίνει τη δική του απάντηση στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Andro για τις εθνικές «γκρίζες» ζώνες που μας ταλαιπωρούν και δημιουργούν ιστορικούς μύθους.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Θωπείες, ποικίλες ερωτικές στάσεις, οργασμοί και σεξουαλικά φουντώματα. Ο Ούγγρος ζωγράφος θυμίζει τον λάγνο ομόλογό του στον Μεγάλο Ανατολικό του Εμπειρίκου. Γράφει ο Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο ιδιοσυγκρασιακός ηθοποιός μιλάει για το καρμικό ταξίδι του στη Γερμανία, τις δουλειές που έκανε εκεί και τους λόγους που τον οδήγησαν να επιστρέψει στην Ελλάδα. Μια συνέντευξη με την Μία Κόλλια που εξελίχθηκε σε εξομολήγηση.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα ποιήματα του είδους μέσα από τις σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ποίησης. Συνοδευμένα με μουσικές εμπνευσμένες απ’ τη βροχή.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro