Top 5 Αλέξιος Μάινας, Top 5 ποιήματα για την Σαντορίνη

Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα ποιήματα του Αλέξιου Μάινα για την αγαπημένη του Σαντορίνη –το νησί του παππού του. Στο Καμάρι πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του καλοκαίρια –με μπάνια, παιχνίδια, φιλίες, πρώτα ερωτικά σκιρτήματα– κι όλο εκεί ακόμα επιστρέφει ο ίδιος και η τέχνη του.

 
«Η παιδική επαγρύπνηση καταγράφοντας, / η οικογένεια πολυμελής / εναρμονισμένη τότε και ζωντανή, / οι αρμύρες σβήνοντας πάνω στο μαύρο βότσαλο / που βυθιζόταν και κροτάλιζε στα ξέφτια των πελμάτων». Στη φωτογραφία ο Αλέξιος Μάινας εν πλω προς την Σαντορίνη, με φόντο τα Φηρά και την καλντέρα.

«Η παιδική επαγρύπνηση καταγράφοντας, / η οικογένεια πολυμελής / εναρμονισμένη τότε και ζωντανή, / οι αρμύρες σβήνοντας πάνω στο μαύρο βότσαλο / που βυθιζόταν και κροτάλιζε στα ξέφτια των πελμάτων». Στη φωτογραφία ο Αλέξιος Μάινας εν πλω προς την Σαντορίνη, με φόντο τα Φηρά και την καλντέρα.

«Σαντορίνη»

Σε κείνη, για να’ρθει.

Στεγνότητα, αμετάβλητο.
Schatten verbreiten sich über die Felsen.*
Το απογευματινό βουνό με τα μονοπάτια του –φίδια–
και τις αγριοσυκιές σκυλόψυχες με τ’ άγρια σύκα
εισβάλλοντας στο πέλαγο όπου εισέβαλλε πάντα,

τ’ άσπρο καμπαναριό σχεδόν άσπρο,
τις δυο δίφυλλες πόρτες του δίκλιτου ναού,
τις πλάκες στις οποίες στάθηκε η σαύρα
όπου σφάχτηκε ο αρνησίνεκρος κόκορας
που φτερούγιζε ώρα χωρίς κεφάλι,

τα παλιά κάγκελα βαμμένα με τα χρόνια
και τις βάρκες ρυθμικά και τα σάπια βαρέλια
που χάσκουν μες στη σκόνη της σκουριάς
ακόμη στο σχήμα του βαρελιού
όπου δέναν το καλαμοπόδαρο γαϊδούρι όταν λύναν την ιπποπέδη
κι αμελούσε ο οίκτος να το ξεντύσει τα βαριά σταφυλοκόφινα,

η παιδική επαγρύπνηση καταγράφοντας,
η οικογένεια πολυμελής
εναρμονισμένη τότε και ζωντανή,
οι αρμύρες σβήνοντας πάνω στο μαύρο βότσαλο
που βυθιζόταν και κροτάλιζε στα ξέφτια των πελμάτων,

μια ανάμνηση μιας φωτογραφίας,
μια λέξη: βεντέμα.

Η επαρχία όπου βαίνουν τα φαντάσματα των θείων
γεμάτη ψίχουλα απ’ τις μακαριές των μνημόσυνων
κι οι φοβισμένες πια –οι μόνες που άλλαξαν–
τελικές μας φαμίλιες,
η γωνιά όπου ζήσαμε.

Την κοιτάζω τώρα
ψάχνοντας τα πλατιά κεκλιμένα σκαλιά
στις άδειες από ονηλάτες σερπαντίνες των λιθόστρωτων
–ανηφορικά στο πήγαινε, ανηφορικά και στο έλα–
καθώς δε με απειλούν ακόμα τα χρόνια
σ’ αυτή τη στεγνή κάμαρα της αιωνιότητας
–επαρχία του Παρμενίδη–
και μουρμουρώ όπως πριν από δέκα
και δεκαπέντε χρόνια:

Σε περιμένω ακόμα
σιωπώντας
μες στην άλλη,
την άφατη ησυχία μου.

* Γερμ.: Σκιές εξαπλώνονται στα βράχια.

(Από τη συλλογή «Το περιεχόμενο του υπόλοιπου», εκδ. Γαβριηλίδης, 2011)

Στην επόμενη σελίδα: «Όταν είχαμε πρωτοσταθεί μπροστά στο σπίτι / ήμουν έντεκα ετών κι ήταν απόγευμα.»

1 2 3 4 5

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Το έγραψε στο αγαπημένο του Καρλόβασι της Σάμου, στις 3 Σεπτεμβρίου 1989, με τη «σκοτεινή υποψία πως αυτό το καλοκαίρι θα ’ναι το τελευταίο». Έφυγε από τη ζωή στις 11 Νοεμβρίου 1990.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο καθηγητής πανεπιστημίου, συγγραφέας και βέρος Βολιώτης μιλάει στο Andro για τη μέθεξη που προσφέρει το «άγιο» τσίπουρο, την ιδιαιτερότητα του να το πίνεις στην περιοχή του και εξηγεί γιατί έγραψε ένα εγχειρίδιο «χρήσης» για τους επίδοξους πότες.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Μόλις στα 61 του, τούτος ο ωραίος αναρχικός του ελληνικού κινηματογράφου, ένας κόμη του αυθεντικά λαϊκού κινήματος, αποχωρεί από σκηνή. Και τώρα που σβήνουν ένα ένα τα φώτα, μένουμε εμείς ολοένα πιο σκοτεινοί.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Όταν το στυλ συναντάει την καθημερινότητα. Ο διάσημος φωτογράφος και blogger, Σκοτ Σούμαν, γνωστός για το καινοτόμο blog του, The Sartorialist, εξέδωσε ένα πολυτελές λεύκωμα στον οίκο Taschen με φωτογραφίες καθημερινών ανθρώπων της χώρας. Το αποτέλεσμα εμπνέει.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top Andro