Δεν υπάρχει δωρεάν πλαστική σακούλα

Την έχεις πληρώσει και θα συνεχίσεις να την πληρώνεις εσύ και τα παιδιά σου μέσω της ρύπανσης. Μετά το νέο περιβαλλοντικό τέλος που της επιβλήθηκε, το επόμενο βήμα θα πρέπει να είναι η πλήρης απαγόρευση της πλαστικής σακούλας μιας χρήσης.

 

Tο κοινωνικό κόστος από την πλαστική σακούλα μιας χρήσης είναι μεγαλύτερο κατα κεφαλή απ’ότι το όποιο ιδιωτικό όφελος. Έργο του Nils Voelker.

Αυτό το πράγμα δεν υπάρχει, πως να το κάνουμε; Την πλαστική σακούλα μιας χρήσης που σου δίνουν “δωρεάν” στο σούπερ μάρκετ την έχεις πληρώσει όπως ακριβώς και τον λογαριασμό του ρεύματος, τον μισθό του προσωπικού και ούτω καθ’εξής. Πως; Με τα προϊόντα που αγοράζεις και στα οποία περιλαμβάνονται όλα αυτά τα έξοδα της επιχείρησης.

Όμως το βασικό κόστος της σακούλας είναι το λεγόμενο external cost το οποίο επωμίζεται το περιβάλλον δηλαδή ξανά η κοινωνία των ανθρώπων. Aφού εμείς πληρώνουμε τη ρύπανση, είτε άμεσα, με δημόσιο χρήμα που θα πάει στην ανακούφιση των επιπτώσεων της περιβαλλοντικής καταστροφής, είτε έμμεσα, π.χ. μέσα από την τροφική αλυσίδα στην οποία εισχωρεί το πλαστικό και φτάνει στο στομάχι μας.

Με άλλα λόγια το κοινωνικό κόστος από την πλαστική σακούλα μιας χρήσης είναι μεγαλύτερο κατα κεφαλή απ’ότι το όποιο ιδιωτικό όφελος. Άλλωστε υπάρχουν αρκετοί που δεν χρησιμοποιούν πλαστικές σακούλες προτιμώντας τις χαρτοσακούλες στον μανάβη, τα πολύ κομψά ψάθινα καλάθια για τη λαϊκή και τις επαναχρησιμοποιούμενες πλαστικές τσάντες για το σούπερ μάρκετ. Γιατί να επιμερίζεται το κοινωνικό κόστος από τη χρήση της πλαστικης σακούλας και σε εκείνους; Όποιος θέλει να χρησιμοποιήσει το κακόγουστο και ρυπογόνο αυτό πραματάκι θα πρέπει να το πληρώσει.

Στο βαθμό που το ειδικό τέλος στην πλαστική σακούλα μιας χρήσης αποδοθεί σε ειδικό ταμείο για το περιβάλλον και δεν πάει για να καλύψει ελείμματα του προϋπολογισμού, είναι ένας εύλογος φόρος. Εάν λειτουργήσει αποτρεπτικά και οδηγήσει στη μείωση της κατανάλωσης πλαστικής σακούλας, τόσο το καλύτερο.

Το επόμενο βήμα όμως θα πρέπει να είναι η πλήρης απαγόρευση της πλαστικής σακούλας στα καταστήματα και η πώληση μόνο ειδικής σακούλας σκουπιδιών με παράλληλη ενίσχυση της διαλογής, της ανακύκλωσης και της κομποστοποίησης, που θα μειώνουν τον τελικό όγκο των απορριμάτων.

Ξέρω τί σκέφτεστε, ότι “αυτά δεν γίνονται στην Ελλάδα” κλπ. Αναρρωτηθείτε όμως το εξής απλό: Τί γίνονταν προτού γενικευτεί η χρήση της πλαστικής σακούλας πριν 50 χρόνια; Το ότι καλομάθαμε στην χρήση και στην κατάχρηση του είδους αυτού δεν σημαίνει ότι πρέπει να διαρκέσει εις τον αιώνα τον άπαντα.

Είναι ένα πολύ απλό, υπαρκτό και πρακτικό ζήτημα στο οποίο αν δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε είμαστε εντελώς βλαμμένοι και άξιοι της μοίρας μας.

Ήδη βέβαια η κοινωνία υποδέχτηκε το νέο μέτρο με ένα συνδυασμό ειρωνείας και αδιαφορίας, και είναι αναμενόμενο, μετά το πρώτο διάστημα να ατονήσει η τήρηση του, όπως έγινε με τη δήθεν απαγόρευση του καπνίσματος. Η αλήθεια είναι ότι όσα “ειδικά κλιμάκια” και αν συσταθούν είναι πρακτικά αδύνατο να ελεγχθεί η εφαρμογή του μέτρου σε όλη την επικράτεια. Δειγματοληπτικοί έλεγχοι θα υπάρξουν αλλά και η υπόθεση της σακούλας επαφίεται στον πατριωτισμό, στην περιβαλλοντική συνείδηση και στην ατομική υπευθυνότητα των ίδιων των πολιτών. Μωρά είμαστε; Εμείς πρέπει να πούμε όχι στην πλαστική σακούλα και ειδικά στην εξοργιστική κατάχρηση που γίνεται με κάθε μικροαγορά:

Έχω παρατηρήσει ότι κάθε φορά που εξηγώ πως δεν χρειάζομαι και δεν θέλω την πλαστική σακούλα που μου δίνουν για την αγορά μιας τυρόπιτας από το φούρνο ή ενός πακέτου ασπιρίνες από το φαρμακείο, μου απαντούν με χαμόγελο, “έχετε δίκιο”. Συμπέρασμα: έως ότου απαγορευτεί εντελώς η πλαστική σακούλα μιας χρήσης, μη διστάζετε να την επιστρέφετε στο ταμείο. Λίγα πράγματα είναι πιο αποκαρδιωτικά από την εικόνα του πελάτη που, βγαίνοντας από το μαγαζί, πετάει την πλαστική σακούλα στον κάδο ακριβώς απέξω.

Δεν είναι θέμα ανίκανου ΣΥΡΙΖΑ, κοιμισμένης ΝΔ, υστερικών Οικολόγων, μοχθηρών Ευρωπαίων και δεν ξέρω τι άλλο. Είναι ένα πολύ απλό, υπαρκτό και πρακτικό ζήτημα στο οποίο αν δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε είμαστε εντελώς βλαμμένοι και άξιοι της μοίρας μας. Στην Ελλάδα κάθε χρόνο χρησιμοποιούνται 4,3 δισεκατομμύρια πλαστικές σακούλες, 2 δισεκατομμύρια πλαστικά μπουκάλια και 300 εκατομμύρια πλαστικά ποτήρια του καφέ. Σας φαίνεται ασήμαντο το νούμερο και χωρίς βαρύτατες επιπτώσεις;

 

Διαβάστε ακόμα – Φίλιππος Δραγούμης: Πείτε όχι στις περιττές συσκευασίες! 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Γιώργος Κωνσταντινίδης Γυναίκες και σπέρμα: It’s complicated 

Αν το καλοσκεφτείς, το πού θα τελειώσεις είναι ένα θέμα. Πρώτον διότι κάπου πρέπει να γίνει και δεύτερον διότι οι αντιδράσεις της παρτενέρ σου δεν είναι δεδομένες. Σε κάποιους λοιπόν μπορεί μπορεί να φαίνεται χυδαίο να διαπραγματευόμαστε ένα τέτοιο θέμα δημόσια, αλλά δεν είναι. Συμπερικλείει αγάπη, φροντίδα, ενδιαφέρον και τρυφερότητα. Και ηδονή.

30.09.2018

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Δημήτρης Ποτηρόπουλος Γιατί δεν έχουμε ουρανοξύστες στην Αθήνα; 

Γιατί η πρωτεύουσα δεν έχει αποκτήσει ψηλότερο κτίριο από τον Πύργο Αθηνών εδώ και 50 χρόνια; Αληθεύει ότι τα κτίρια δεν πρέπει να περνούν σε ύψος την Ακρόπολη; Φταίει η καχυποψία απέναντι στη Χούντα που είχε αυξήσει τους συντελεστές δόμησης; Γράφει ο βραβευμένος αρχιτέκτων Δημήτρης Ποτηρόπουλος.

30.09.2018

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Κίμων Φραγκάκης Παρακαλούμε το Πολυτεχνείο να βανδαλιστεί ξανά, με άποψη 

Μπροστά στην τριτοκοσμική εικόνα βρομιάς και ευτέλειας που παρουσιάζει ο ναός αυτός της γνώσης, θα ήταν προτιμότερο να αποκτήσει εκ νέου το μαύρο του «καμουφλάζ» απέναντι στα γκράφιτι.

01.10.2018

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro