Γιατί δεν πρέπει να φοράς τα ρούχα του δρόμου και της δουλειάς μέσα στο σπίτι

Όταν μπαίνεις στο σπίτι δεν βγάζεις από πάνω σου μόνο τις σκοτούρες του γραφείου και την ένταση της πόλης. Το ίδιο πρέπει να κάνεις και με τα ρούχα. Είναι ζήτημα φιλοσοφίας -και υγιεινής.

 

Εντάξει, ο Dude είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κυκλοφορούμε με τις πιτζάμες μας στο δρόμο.

Kαλά τα έχει πει η Σίλβια Πλαθ: «Σ’ αυτή τη ζωή φόρα την καρδιά σου στο δέρμα σου». Καλά τα έχει πει και ο Φρανκ Σινάρτα: «Να τολμάς να φοράς το γελοίο πρόσωπο του κλόουν». Ποτέ το ρούχο δεν είναι απλώς ένα ένδυμα. Μια πανοπλία που θα αποκρύψει τη γύμνια και θα λειτουργήσει ως άμυνα στο σεμνότυφο εγώ.

Η δημόσια εικόνα μας είναι μια αντανάκλαση, ένα ρίπισμα εσωτερικής παρόρμησης που έρχεται να μιλήσει μέσω των ρούχων που επιλέγουμε. Μας βλέπουν, τους βλέπουμε, προβάλλουμε μια εικόνα. Το γκελ που κάνουμε δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστο. Είμαστε εμείς, είμαστε αψεγάδιαστοι, βγήκαμε στα βουλεβάρτα φορώντας το καλύτερο που μπορούμε. Κρύψαμε ό,τι συνέχει την ιδιωτικότητά μας, το πιο κρυφό σημείο του εαυτού μας.

Αφαιρώντας τον κοινωνικό σου εαυτό, είναι σαν να κατεβαίνεις από τη σκηνή (ως άλλος ηθοποιός) και στην σιγαλιά του καμαρινιού σου αποζητάς την ιδιωτική απολύτρωση.

Αυτά που φοράμε στο σπίτι δεν είναι για κοινή θέα. Είναι για εμάς και τους οικείους μας. Δεν είναι μόνο η έλλειψη εκκεντρικότητας που δεν μας επιτρέπει να φορέσουμε κάτι πιο… νεγκλιζέ στο δρόμο ή το γραφείο. Δεν είναι η κοινωνική σύμβαση -μόνο- που δεν αφήνει να χειριστούμε την εικόνα μας με την ελευθεριότητα που ενδεχόμενα θα θέλαμε. Όντως, θα θέλαμε; Μάλλον όχι.

Από την άλλη, τίποτα δεν είναι πιο σαφές: αυτά που πρέπει να μείνουν στενά κλεισμένα στον κόσμο του οίκου δεν έχουν λόγο να βγουν στο φως του δήμου. Και το ανάποδο: επουδενί δεν πρέπει να μεταφέρεις τον έξω κόσμο στον μέσα κι ας πλάθονται αμφότεροι μέσα σου διαμορφώνοντας ένα επιδέξιο κουκούλι ζωής.

O Hugh M. Hefner ως κλασικό αντιπαράδειγμα ανθρώπου που έμπλεξε το ιδιωτικό με το δημόσιο. (Photo by Charley Gallay/Getty Images for Playboy)

Στο προκείμενο: όταν μπαίνεις στο σπίτι δεν αφαιρείς μόνο τις σκοτούρες του γραφείου, τον συνάδελφο που σε στραβοκοίταξε, την αδημονία του μετρό που δεν έρχεται στην ώρα του, το σπριμωξίδι μόλις έρθει, την κοπέλα στο περίπτερο που κάτι αδιόρατο σου θύμισε ή το άρωμα εκείνου του άντρα στο σούπερ μάρκετ που σου έφερε στο νου αυτό που φορούσε ο πατέρας σου.

Όταν μπαίνεις στο σπίτι, ξέπνοος, λυτρωμένος, αποφασισμένος να μην χάσεις το υπόλοιπο της ημέρας, όλα αυτά τοποθετούνται στο πίσω μέρος του μυαλού. Κάποια απωθούνται, κάποια άλλα πετιούνται. Τα βγάζεις από πάνω σου. Το ίδιο πρέπει να κάνεις και με τα ρούχα. Δεν είναι μόνο για λόγους υγιεινής – που είναι και γι’ αυτούς, αρκεί να σκεφτείς πόσο μικρόβια κυκλοφορούν εκεί έξω. Είναι και για αισθητικούς, καθώς αφαιρώντας τον κοινωνικό σου εαυτό, είναι να σαν να κατεβαίνεις από τη σκηνή (ως άλλος ηθοποιός) και στην σιγαλιά του καμαρινιού σου αποζητάς την ιδιωτική απολύτρωση.

Αν εξακολουθείς να φοράς τα ρούχα του «έξω» μέσα στο σπίτι σημαίνει πως δεν μπορείς να απεκδυθείς αυτό που γίνεσαι για τους άλλους.

Δεν έχει νόημα να προσπαθείς να συνενώσεις δύο κόσμους εκ διαμέτρου αντίθετους. Το μέσα δεν γίνεται έξω και το έξω δεν μπορεί να καμωθεί πως έγινε αίφνης μέσα. Κράτα το ίσο στους ρόλους κατανέμοντας τον εαυτό σου στις διαφορετικές περιστάσεις. Οπως δεν φοράμε πιτζάμες στο γραφείο έτσι δεν γίνεται να κυκλοφορούμε μέσα στο σπίτι με το κοστούμι και τη γραβάτα. Είναι άβολο και δεν επιτρέπει να κόψεις μαχαίρι τη συνέχεια της ημέρας σε ξεχωριστά χρονικά και συναισθηματικά τεταρτημόρια.

Αν εξακολουθείς να φοράς τα ρούχα του «έξω» μέσα στο σπίτι σημαίνει πως δεν μπορείς να απεκδυθείς αυτό που γίνεσαι για τους άλλους. Αυτό που οι άλλοι θέλουν να βλέπουν σε εσένα ακόμη κι όταν δεν σε βλέπουν. Φέρεις τη φύση του κοινωνικού σου εαυτού σε αναλλοίωτη μορφή. Δεν του επιτρέπεις στιγμή να ησυχάσει στο απάγκιο της ιδιωτικότητά του.

Μην το κάνεις. Υπάρχουν τόσο άνετα ρούχα που μπορείς να βάλεις στο σπίτι σου. Να είσαι εσύ για εσένα και μόνο. Έστω για λίγες ώρες. Το επόμενο πρωί, είναι βέβαιο, θα αλλάξεις πάλι ρόλο: πουκάμισο κολλαριστό, γραβάτα, σακάκι, δετά παπούτσια. Εσύ ένας άλλος. Ο ίδιος.

 

Διαβάστε ακόμα: Να γιατί πρέπει να προμηθευτείτε άμεσα την «πετσέτα του σεξ».

 

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Αυτό θα πει ευγενής ανταγωνισμός. Ο Dieter Zetsche, επί χρόνια CEO της Mercedes, βγήκε στη σύνταξη έπειτα από 49 χρόνια ευδόκιμης παρουσίας στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία. Κι όμως, η BMW, η μεγάλη αντίπαλος της Mercedes, όχι μόνο δεν τον ξέχασε αλλά τον αποχαιρέτησε με μία εμπνευσμένη διαφήμιση (και έναν αληθοφανή σωσία). Εντάξει μια προβοκατόρικη νότα την έχει, αλλά με αισθητική.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Είναι όμορφο και κομψό, αλλά δεν συγχωρεί αστοχίες στο στυλ, διαφορετικά θα μοιάζετε με σοβατζή ή ζαλισμένη Χιονάτη. Φοράμε λευκά τζην Antony Morato και Pepe Jeans και σας προτείνουμε πώς τα συνδυάσετε. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο δαιμόνιος Μιχαήλ Ανδρουλιδάκης κατάλαβε ότι το να είσαι… influencer είναι χαριτωμένο αλλά από μόνο του δεν αρκεί. Και δημιούργησε ένα εξαιρετικό μικρό κατάστημα στο 5 αστέρων ξενοδοχείο Abaton Island Resort & Spa, στη Χερσόνησο της Κρήτης. Ένα concept store που έχει σε κάθε γωνία την υπογραφή του καλού γούστου και της χαράς της ζωής. 

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Τις χρησιμοποιούμε καθημερινά, τις έχουμε ανάγκη για να μην μας πέσει τα παντελόνι και βρεθούμε καταμεσής του δρόμου γυμνοί. Ξέρουμε, όμως, πώς πρέπει τις διατηρούμε καθαρές; Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης έπαθε, έμαθε και μάς δίνει τα φώτα του.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro