Οδηγώντας Van: Μια ξεχωριστή περιπέτεια

Aν αναρωτιέσαι πώς είναι να οδηγείς μια «κλούβα», ιδού η απάντηση και μάλιστα χωρισμένη σε κεφάλαια για να είναι και πιο εύπεπτη.

 

Ναι, είναι πιο δύσκολο να οδηγήσεις Van. Με καλή παρέα, όμως, όλα γίνονται (i.pinimg.com).

Πριν λίγες μέρες χρειάστηκε να μεταφέρω ένα ογκώδες, βαρύ και ανεκτίμητο κομμάτι κληρονομικής επίπλωσης. Στην αρχή, σκέφτηκα να πάω εδώ παρακάτω, στη Γλυφάδα, και να μισθώσω ένα απ’ αυτά τα φορτηγά που γράφουν στον μουσαμά «ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ-MEΤΑΚΟΜΙΣΕΙΣ», παιχνιδίζοντας –αυτά, όχι εγώ– ευρηματικά τύπου με το κοινό «ΜΕ».

Αλλά επειδή αφενός είμαι γενικά μετρημένος με τα λεφτά –τελευταία ακόμη περισσότερο– και αφετέρου το ως άνω έπιπλο είναι πλέον ανεκτίμητο, είπα να δω πρώτα μήπως συμφέρει να νοικιάσω ένα μεγαλούτσικο van, τύπου Transit, Ducato, Sprinter κ.λπ.) Είδα ότι συνέφερε και νοίκιασα.

Και επειδή σε βλέπω, αγαπητέ αναγνώστη, να αναρωτιέσαι πώς είναι να οδηγείς (και, για λίγες μέρες, να ζεις) με μια «κλούβα», σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σου την εμπειρία, χωρισμένη μάλιστα σε κεφάλαια για να είναι και πιο εύπεπτη.

Μπαίνοντας

Η είσοδος, αναρρίχηση σωστότερα, σ’ ένα τέτοιο αυτοκίνητο απαιτεί τρία βήματα:

(1) Ξεκλειδώνεις την πόρτα. Κάτι που γίνεται βάζοντας το κλειδί στην κλειδαριά –άκου τώρα κάτι πράγματα– μιας και ο εξοπλισμός άνεσης ενός τέτοιου αυτοκινήτου καθορίζεται πιθανότατα από τις απολύτως απαραίτητες κοινοτικές προδιαγραφές ασφαλείας.

(2) Ανοίγεις την πόρτα. Η οποία, στο συγκεκριμένο van τουλάχιστον, είναι κατασκευασμένη από τα φθηνότερα δυνατόν υλικά και κατά συνέπεια ζυγίζει όσο περίπου ένα ταψί, άντε δυο.

(3) Εν τέλει αναρριχάσαι και αντικρίζεις το…

Εσωτερικό

Το οποίο, σ’ ένα τέτοιο αυτοκίνητο, ένας αρχαίος Σπαρτιάτης θα χαρακτήριζε πλούσιο. Και το οποίο, για τους καλομαθημένους αυτοκινητικούς γραφιάδες, μεταφράζεται σε «για όνομα, χειροκίνητα ρυθμίζονται οι καθρέφτες;»

Ρύθμιση, βέβαια, που απαιτεί σημαντικό χωροχρόνο αφού, για να φτάσεις τον καθρέφτη της πόρτας του συνοδηγού, πρέπει να συρθείς πάνω από δυο καθίσματα, ένα κεντρικό υποβραχιόνιο (αν είσαι τυχερός – δεν είσαι), αποφεύγοντας τυχόν λεβιέδες ταχυτήτων και χειρόφρενα. Ή να έχεις πολύ μακριά χέρια. Ή πρόχειρο selfie-stick.

Aν ποτέ βρεθείς στο τιμόνι ενός τέτοιου van, συνιστώ να προγραμματίζεις τις διαδρομές σου έτσι ώστε να μην χρειαστεί ποτέ να κάνεις όπισθεν.

Κάνοντας όπισθεν

Διότι θα έρθει η στιγμή που θα χρειαστεί να κάνεις και όπισθεν. Κάτι που συνιστά σημαντικό πρόβλημα, οφειλόμενο κυρίως στους προαναφερθέντες, χειροκίνητα ρυθμιζόμενους, εξωτερικούς καθρέφτες. Και να τι ακολουθεί:

(1) Βάζεις όπισθεν – εύκολο

(2) Διαπιστώνεις πως το να επιχειρείς να κοιτάξεις προς τα πίσω σε μια «κλούβα» είναι σαν να μπαίνεις σε δρόμο με κίνηση μ’ ένα μεγάλο SUV, ας πούμε, έχοντας όμως καλύψει τα παράθυρα με χαρτόνια.

(3) Εξ ανάγκης, καταφεύγεις στους εξωτερικούς καθρέφτες που συνειδητοποιείς πως κοιτάνε αλλού γι αλλού.

(4) Βάζεις νεκρά, σέρνεσαι στην άλλη μπάντα (πάνω από δυο καθίσματα, ένα κεντρικό υποβραχιόνιο, αποφεύγοντας τυχόν λεβιέδες ταχυτήτων και χειρόφρενα) και ρυθμίζεις ξανά τον δεξιό καθρέφτη.

(5) Επιστρέφεις στη θέση του οδηγού απ’ όπου ανακαλύπτεις πως δεν τον έχεις ρυθμίσει σωστά.

(6) Λες «δεν γ…έται» και κάνεις όπισθεν κι ό,τι προκύψει.

(7) Ακόμη κι αν είσαι σε αλάνα, προκύπτει ο μοναδικός στύλος της περιοχής.

Τα εφτά αυτά βήματα είναι απολύτως αναπόφευκτα. Κατά συνέπεια, αγαπητέ αναγνώστη, αν ποτέ βρεθείς στο τιμόνι ενός τέτοιου τυφλού van, συνιστώ να προγραμματίζεις τις διαδρομές σου έτσι ώστε να μην χρειαστεί ποτέ να κάνεις όπισθεν.

Οδηγώντας

Είναι να ξεκινήσεις. Άπαξ και βγεις στον δρόμο, η οδήγηση (προς τα εμπρός) δεν είναι και τόσο δύσκολη. Για παράδειγμα, κινείσαι στην εθνική με καμιά 120αριά, όπως σ’ ένα κανονικό αυτοκίνητο, βλέπεις από το παρμπρίζ σου, όπως σ’ ένα κανονικό αυτοκίνητο, και τσεκάρεις τον εσωτερικό σου καθρέφτη, όπως σ’ ένα κανονικό αυτοκίνητο. Απολαμβάνοντας εδώ το θέαμα ενός μακριού, σκοτεινού δωματίου το οποίο (αν είσαι τυχερός – δεν είσαι) στην άλλη του άκρη μπορεί να έχει κι ένα δυο παράθυρα-πολεμίστρες.

Πέραν αυτού, όλα καλά. Μέχρι να χρειαστεί να αλλάξεις λωρίδα. Διαδικασία που απαιτεί εξοικείωση. Για να την επιτελέσεις με ασφάλεια, κοιτάς τους καθρέφτες, βγάζεις φλας, ξανακοιτάς τους καθρέφτες, ξαναβγάζεις φλας, και όταν έχεις πλέον σιγουρευτείς πως είναι ασφαλές να αλλάξεις λωρίδα, αλλάζεις. Κλείνοντας τα μάτια.

To προφίλ του αυτοκινήτου, υπερισχύει εκείνου του οδηγού. Μεγάλη αλήθεια. (photo: ukconstructionmedia.uk).

Σοβαρά πάντως, το πρόβλημα με αυτού του τύπου τα van είναι ότι το εκλαμβανόμενο προφίλ του τυπικού οδηγού τους (ειδικά αυτών των εταιρειών courier και των άλλων με τα αυτοκόλλητα «Συχνές Στάσεις» – ένα «Οπουδήποτε» θα το πρόσθετα) είναι τόσο βαθιά ριζωμένο στη συνείδηση των υπολοίπων χρηστών των δρόμων, με αποτέλεσμα το προφίλ του αυτοκινήτου να υπερισχύει εκείνου του οδηγού.

Έτσι, όλοι θεωρούν πως όποιος οδηγεί τέτοιο van οδηγεί σαν μαλάκας. Ακόμη κι όταν έχει απλώς νοικιάσει ένα τέτοιο για μια-δυο μέρες και είναι κανονικός άνθρωπος, με τρόπους. Ενδεικτικά, σε βαριά κίνηση στη λ. Ευελπίδων, το γένος Βάρης-Κορωπίου, σχεδόν σταμάτησα για να επιτρέψω σε μια κυρία μ’ ένα τζιπ να βγει από το Jumbo και δεν πίστευε στα μάτια της. Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω. Στο…

Παρκάρισμα

Κάποια στιγμή θα χρειαστεί βέβαια να παρκάρεις. Κάτι που επιτελείται σε μέρη όπου είτε μπορείς να παρκάρεις απευθείας με τη «μούρη» είτε υπάρχει χώρος αρκετός για δεξαμενόπλοιο. Εκτός βέβαια κι αν επιστρέφεις το αυτοκίνητο πίσω στην εταιρεία ενοικίασης. Οπότε το παρατάς όπου βρεις μιας και δεν πρόκειται να το οδηγήσεις ξανά.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά πάνω που άρχισες να το συνηθίζεις δηλαδή…

 

Διαβάστε ακόμα: Skoda Fabia. Ανανέωση με εσάνς… Monte Carlo

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Με το συλλεκτικό IWC Portofino Chronograph Edition "150 years'' στον καρπό, επανεξετάζουμε τη σημασία του μονογράμματος στο πουκάμισο. Διότι σημασία δεν έχει να φαίνεται, αλλά να δηλώνει διακριτικά μια ξεχωριστή οντότητα.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο Αυστραλός φωτογράφος, ένας κλασικός ιδαλγός του πάθους για το γυναικείο σώμα, φωτογράφησε τα κορυφαία μοντέλα της εποχής δίχως περιττά ρούχα. Μόνο με το φυσικό τους κάλλος.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο Δημήτρης Κιουσόπουλος δοκίμασε το μοντέλο APEX: Ένα ιδιαίτερα κομψό γκάτζετ (μοιάζει με ακριβό αναλογικό ρολόι) που αποφεύγει σκόπιμα να μεταφέρει όλες τις λειτουργίες ενός κινητού στον καρπό. Αντίθετα, είναι επινοημένο για να λειτουργεί ως έξυπνο φίλτρο ανάμεσα σε εσάς και στον υπερσυνδεδεμένο μας κόσμο.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Το στενό στέλεχος του λαιμοδέτη πρέπει να κρύβεται και να πειθαρχεί, τακτοποιημένo μέσα σε εκείνο το βοηθητικό θηλάκι, πίσω από την φαρδιά «πρόσοψη», σωστά; Όχι πιά! Με ένα εξαιρετικό Da Vinci Automatic Edition 150 Years της IWC, σας μαθαίνουμε νέα κόλπα στο δέσιμο της γραβάτας.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro