«Ασβέστης» Θα συρθώ ως εκεί όπου σκούζουν οι κουκουβάγιες με μπηγμένα τα πόδια τους επάνω στις κεραίες λάβαρο θα γίνω να με δέρνει ο λυγμός της νύχτας. Θα συρθώ ανταριασμένη από τα σπασμένα γυαλιά των άστρων στο πρόσωπό μου για να σε βρω και... Περισσότερα
Ελένη Ντούξη, «Ασβέστης»
Θανάσης Κ. Κωσταβάρας, «Η μοναδική φωτογραφία του Ανδρέα Κάλβου» Σε μια στιγμή, εκεί στη στροφή του ποιήματος έπεσα πάνω στον υψιπετή ασκητή. Και σκέφτηκα: πώς είμαι βέβαιος αφού κανένα σημάδι δεν μας έχει παραδοθεί του προσώπου του; Ώσπου εκείνος γύρισε και με κοίταξε. Και τότε... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τον Κάλβο
«Η παρουσία» το ποίημα κάθεσαι και το ξενυχτάς σαν τον νεκρό Στις δώδεκα και μισή τη νύχτα την ίδια ώρα και συγχρόνως φάνηκε στον μεγάλο καθρέφτη και στο παράθυρό μου ο Ντύλαν Τόμας μ’ ένα αναμμένο κόκκινο κερί στο στόμα νεκρός βέβαια κι άγιος και... Περισσότερα
Ο Μίλτος Σαχτούρης για τον Ντύλαν Τόμας
«Διάφανο» στον Φίοντορ Ντοστογιέφσκι   Ξάστερη θάλασσα προβάλλει τον βυθό. Τι ονειρεύεται το διάφανο νερό, αν όχι ομορφιά που δεν του ανήκει; Καταραμένη αρρώστια της φαντασίας: δέντρα να ανθίζουν καταμεσής χειμώνα, πως κάτι θα υπάρχουμε μετά το σήμερα. Από μιαν αχαριστία κρέμεται ο άνθρωπος. Από... Περισσότερα
Γιώργος Χ. Στεργιόπουλος, «Διάφανο»
Τάσος Λειβαδίτης, «Το πατρικό σπίτι» Βάδιζα ώρες. Ίσως είχα ξεπεράσει όλα τα όρια, όταν ένα σπίτι βρέθηκε μπροστά μου. «Θεέ μου, το πατρικό μου σπίτι!» ψιθύρισα. Ανέβηκα τρέχοντας τα σκαλιά, μου άνοιξε η ίδια η μητέρα μου, ταράχτηκα, αλλά ντράπηκα να της πω ότι ήταν... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για το πατρικό τους σπίτι
«Η γάτα που το μήνυμα θα λάβει» Όταν θ’ ακούσουμε το ρόπτρο του θανάτου, έξω απ’ την καμαρή μας ν’ αντηχεί ένα βράδυ, κι αν τη ζωή δεν έχουμε προλάβει, μην πούμε «τι ανώφελα που ζήσαμε εδώ κάτου». Όταν θ’ ακούσουμε το ρόπτρο του θανάτου,... Περισσότερα
Στέλιος Καραγιάννης, «Η γάτα που το μήνυμα θα λάβει»
Περιβεβλημένος από την αχλή της αναμφίβολης σπουδαιότητάς του και με το Νομπέλ να φαντάζει (και να είναι) ως το επιστέγασμα μιας ποιητικής πορείας που αναζήτησε τα βάθη και τα ύψη των ανθρώπινων παθών, ο Γιώργος Σεφέρης ακολούθησε τη μοίρα των μεγάλων αυτού του κόσμου. Μνημονεύεται... Περισσότερα
Ο Γιώργος Σεφέρης ήταν sexy
Μυρσίνη Γκανά, Άτιτλο Το φθινόπωρο αυτό θα καταθέσουμε τάματα. Το μάτι με τον παλλόμενο φακό του το χέρι που εκτελεί διαταγές εκείνο το σώμα που μόνο του ξαναγυρνά στα πέρα μέρη και μια πλακέτα τσίγκινη με σκαλισμένη πάνω της μια εκ γενετής κωφάλαλη επιθυμία που... Περισσότερα
Οι νεότεροι ποιητές μας για το φθινόπωρο
«Το τελευταίο καλοκαίρι» Αποχαιρετιστήρια χρώματα των δειλινών. Καιρός να ετοιμάσεις τις τρεις βαλίτσες – τα βιβλία, τα χαρτιά, τα πουκάμισα – και μην ξεχάσεις εκείνο το ρόδινο φόρεμα που τόσο σου πήγαινε παρ’ ότι το χειμώνα δε θα το φορέσεις. Εγώ, τις λίγες μέρες που... Περισσότερα
Γιάννης Ρίτσος: Το τελευταίο ποίημα της ζωής του – 30 χρόνια πριν σαν σήμερα
«Άσεμνα σε δημόσια θέα» Ο θάνατος επήλθε φυσιολογικά, φυσικό επακόλουθο χρόνων σιγής και εγκατάλειψης. Πολλοί αναρωτήθη- καν πώς συνέβη τόσο άσεμνα σε δημόσια θέα. Μπορεί να ήταν ο ήλιος που ζάλιζε το πεζοδρόμιο. Η ζέστη που έφερνε αναγούλα μαζί με καυσαέριο. Σίγουρα δεν βοήθησαν τα... Περισσότερα
Κατερίνα Αυγέρη, «Άσεμνα σε δημόσια θέα»
«Συλλογίζομαι την Αίγινα, το σπίτι στον ήλιο, την μπλάβα θάλασσα και λέω τι τέρας πρέπει να είναι ο άνθρωπος, τι άπληστο θηρίο η ψυχή, για ν’ αφήσει τέτοια ανεκτίμητα αγαθά και να περιπλανιέται μακριά, μέσα στη βροχή και την ομίχλη». Όταν ο Νίκος Καζαντζάκης έγραφε... Περισσότερα
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: «Αίγινα, ο παράδεισός μου»
Δημήτρης Αθηνάκης, «Σενάριο» Οι στίχοι σου που χρόνια πριν με ρίξαν σε θολό βυθό με μάθανε να κολυμπώ στα αβαθή σου• μα βρήκα σωσίβιο στην αμμουδιά γιατί ο κολυμπητής – το ξέρεις ήδη από παλιά – ξεχνά να περπατά όταν η θάλασσα τελειώσει.   (Από... Περισσότερα
Οι νεότεροι ποιητές μας για τη θάλασσα
Δεν ήταν πια εκείνη. Ήταν όλα τ’ άλλα εκτός από κείνη. Ήταν το βλέμμα τους ανάστροφο στα πράγματα, ήταν τα πράγματα τα ίδια. Ήταν όλα όσα αυτοί προσπαθούσαν να είναι, ήταν χιλιάδες διαφορετικές φωνές στο μυαλό της. Ο θώρακάς της σαν μίσχος πάλευε να συγκρατήσει... Περισσότερα
Έλενα Πολυγένη, «Δάκρυα»
Νίκος Καρούζος, «Ο ποιητής έχει ένα βέβαιο δρόμο» Γεννιέται ο άνθρωπος κι ο ήλιος γίνετ’ αμέσως πάθος ο ποιητής έχει ένα δρόμο σαν όνειρο μαύρο χαμογελαστό έχει ένα βέβαιο δρόμο τόπους-τόπους αγκάθια τόπους-τόπους ωραία χαλιά π’ ο άτυχος τα ματώνει. Κι όταν ο ήλιος πέσει... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τους ποιητές
Η ιστορία του τριαντατριάχρονου άντρα, που καταγράφηκε από τις κάμερες ασφαλείας να γλείφει, επί τρεις ώρες, το κουδούνι στην εξώπορτα ενός σπιτιού στην Καλιφόρνια, έκανε ταχύτατα, όπως ήταν αναμενόμενο, τον γύρο του κόσμου και σχολιάστηκε απ’ όλους με διάθεση τρολαρίσματος (Καλέ, μόνο η αστυνομία τον... Περισσότερα
Γλείφοντας το κουδούνι: από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα
Ανθολογία λατινικής ερωτικής ποίησης, Επιλογή – Μετάφραση – Σχόλια: Ανδρέας Ν. Μιχαλόπουλος και Χαρίλαος Ν. Μιχαλόπουλος, εκδόσεις Κέδρος Στην αρχή ήταν επειδή ήρθαν στη Ελλάδα ως κατακτητές, και μάλιστα κατακτητές πολιτιστικά κατώτεροι από τους κατακτημένους˙ στη συνέχεια ήταν επειδή η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε Ανατολικό και... Περισσότερα
Roma-Amor: ερωτική ποίηση για τον ηδονοθήρα αναγνώστη
Νίκος Φωκάς, Παρτούζα ή Ένα κλείσιμο ματιού, έμμετρο αφηγηματικό ποίημα, εκδόσεις Εστία Στις δύο τελευταίες ραψωδίες της Οδύσσειας, του επικού ποιήματος των 33.333 στίχων που έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Οδυσσέας αρμενίζει προς τον Νότιο Πόλο, γυμνός πάνω σ’ ένα παγόβουνο, και εκεί καλεί όλους... Περισσότερα
Η Παρτούζα του Νίκου Φωκά: ένα ερωτικό ποίημα, ένα μεγαλειώδες όργιο
Γ.Χ. Ώντεν, «Στη μνήμη του Γ. Μπ. Γέητς» I Χάθηκε στην καρδιά του χειμώνα: Παγωμένα ήσαν τα ρυάκια, έρημα σχεδόν τ’ αεροδρόμια, Και χιόνι παραμόρφωνε τ’ αγάλματα της πόλης· Ο υδράργυρος βυθίζονταν στο στόμα της ξέπνοης μέρας. Ναι, τα όργανα όλα συμφωνούν Η μέρα του... Περισσότερα
Ο Ώντεν για τον θάνατο του Γέητς: «Δέξου, γη, έναν ξένο ακριβό»
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Με άλλο βλέμμα, ποιήματα, εκδόσεις Καστανιώτη Ο πρώτος στίχος του πρώτου βιβλίου που δημοσίευσε η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ δηλώνει, προγραμματικά θα έλεγε κανείς, ή ίσως προφητικά, το δρόμο που θα ακολουθήσει αδιάλειπτα μέχρι σήμερα η ποιήτρια αυτή: «Το σώμα μου έγινε η αρχή ενός... Περισσότερα
Έρωτας και αθανασία: Το χαμένο σώμα στην ποίηση της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ
Είναι μια ρεκλάμα παλιά που κρυφά προσκυνώ κάθε που αναδεύω νερά ζωντανεύει (κάθε που βουλιάζω εγώ, αυτή επιπλέει) σαν λαδομπογιά που επιμένει Είμαι εγώ να κατεβαίνω να κατεβαίνω σκαλιά μα ποτέ να μη φτάνω (ως την τάφρο) να βλέπω εκεί να κυματίζουν να κυματίζουν πανιά... Περισσότερα
Ειρήνη Γιαννάκη, «Rol»
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro