Συλληφθήκαμε εντός των αποχρώσεων μιας σκοτεινής αλλά ιριδίζουσας φλαμανδικής ονείρωξης. Εναποθέσαμε τις μοναξιές μας σε μικρά, ξεδιάντροπα κομμάτια που σκόρπισαν στο Βερολίνο, στο Βέλγιο, στη Νέα Υόρκη. Στο ιδεώδες θεόπνευστου μνημείου ανθρωποκλασίας. Εγγράψαμε τα σώματά μας στις εσοχές των ξύλων, τις εκδοχές μας στις εσοχές... Περισσότερα
Ένο Αγκόλλι, «Het Lam Gods»
Τάσος Λειβαδίτης, «Ιανουάριος» Ένας καινούργιος χρόνος. Τι μας περιμένει; Τι θα μας φέρει; Όνειρα, φιλοδοξίες, έρωτες, αινίγματα. Κι ω φτωχά ημερολόγια που ύστερα από τόσες γιορτές τελειώνετε τις μέρες σας μέσα σ’ ένα ρείθρο. (Από τη συλλογή «Τα Χειρόγραφα του φθινοπώρου», εκδ. Κέδρος, 1990. Συγκεντρωτική... Περισσότερα
Οι ποιητές για την Πρωτοχρονιά
Παρίσι, 17 του Φλεβάρη 1903   Φίλε Κύριε, Εδώ και λίγες μόλις μέρες πήρα το γράμμα σας. Θέλω να σας ευχαριστήσω για τη μεγάλη και πολύτιμη, για μένα, εμπιστοσύνη που μου δείχνετε. Δεν μπορώ όμως να κάνω τίποτα περισσότερο. Δεν μπορώ να μπω στην τεχνική... Περισσότερα
Επίδοξοι ποιητές, εσείς «θα πεθαίνατε τάχα αν σας απαγόρευαν να γράφετε;»
Γιώργος Κ. Ψάλτης, «Παναγιές Ελένες – ΙΓ’» Άμα στο τζάκι πυρακτωθούν τα κλαδιά της οξιάς, η φλόγα σκαρφαλώνει για να κάψει την κορυφή που εξέχει στο όρθιο ξύλο ελιάς· να του λιγοστέψει το οξυγόνο, να το κερδίσει ταχύτερα. Μόλις ως στάχτη και κάρβουνα τη ρίξει,... Περισσότερα
Οι νέοι ποιητές για τον χειμώνα
Aπ’ το γραφείον όπου είχε προσληφθεί σε θέσι ασήμαντη και φθηνοπληρωμένη (ώς οκτώ λίρες το μηνιάτικό του: με τα τυχερά) βγήκε σαν τέλεψεν η έρημη δουλειά που όλο το απόγευμα ήταν σκυμένος: βγήκεν η ώρα επτά, και περπατούσε αργά και χάζευε στον δρόμο.— Έμορφος· κ’... Περισσότερα
Ο Καβάφης στα Πορνεία
Οδυσσέας Ελύτης, «Η Alfa Romeo» Θαύμασα τον Παρθενώνα και στην κάθε του κολόνα βρήκα τον χρυσό κανόνα Όμως σήμερα το λέω βρίσκω το καλό κι ωραίο σε μιά σπορ Alfa Romeo Καλοκαίρια και χειμώνες να ’ναι γύρω μου ελαιώνες πίσω μου όλ’ οι αιώνες Κι... Περισσότερα
Οι ποιητές για το αυτοκίνητο
Πώς λεηλατείται έτσι η φύση μου, ξεσηκώνει η καταιγίδα το ποτάμι κι ανακατεύει τα σανίδια, τ’ απόβλητα με τα κλωνάρια· είμαι στη γέφυρα και το κάγκελο βαστώ και κοιτώ στα μάτια τη βοή κι είμαι καπετάνιος μ’ έξαλλο πλήρωμα τα περασμένα − Στ’ αλήθεια ποιο... Περισσότερα
Παναγιώτης Μηλιώτης, «Με του χάους τα φορτία»
Τάσος Λειβαδίτης, «Χρυσάνθεμα» Φθινόπωρο ήσυχο, αφηρημένο – τα φύλλα θα ’λεγες πέφτουν από μιάν άλλη ζωή και μόνο τα χρυσάνθεμα επιμένουν, σαν τις πλάνες μας. Είμαι μόνος, η κάμαρα άδεια και δεν έχω παρά ένα μοναδικό στόμα για τόσα χαμένα πράγματα. (Από τη συλλογή «Εγχειρίδιο... Περισσότερα
Το φθινόπωρο των ποιητών
Ι – αγόρι Δυο κοριτσάκια με θάψανε στην παραλία. «Με το τρία σηκώνεσαι», φώναξε η μία. «Όχι», ούρλιαξε η άλλη. Τίναξα την άμμο, βούτηξα στο νερό. Κουβαδάκια τέλος.   II – λύκος Εκείνη ελάφι, εγώ λύκος (ωραίος συνδυασμός). Κάνει τσικ τσικ (σπάνε κλαδάκια). Κάνω αού... Περισσότερα
Χαρίλαος Νικολαΐδης, «Τέσσερις Εποχές»
Κώστας Μαυρουδής, «Σχετικά με τον πατέρα – 3» Και βέβαια συνδέω απόλυτα τα παλιά καλοκαίρια με σένα. Καμιά φορά, μάλιστα, παίζω με τη συντελεσμένη τους βεβαιότητα, επιχειρώντας ανατροπές κι αστείες υποθέσεις. «Για φαντάσου» σκέπτομαι «αν όλο το ’50, αντί για κείνο το ελληνοπρεπές νησάκι, οι... Περισσότερα
Οι ποιητές για το νησί τους
Νάσος Βαγενάς, «Μπόρχες» Έβλεπες με τα σωθικά, όχι με τα μάτια, που ήταν σβησμένα πριν ακόμα τ’ ανοίξεις. Βυθομετρούσες τη ζωή με αφίξεις σε μυστικούς σταθμούς πέρα απ’ την επικράτεια του ορατού, ή κατεβαίνοντας σε υπόγεια χλοερά, μακριά απ’ την έρημο του πλήθους, εξερευνώντας άλλους... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τον Μπόρχες
Η ήττα που πιστέψαμε ότι δεν είναι δική μας μεγαλύτερη καθώς ήταν και από τον ίσκιο της μικρότεροι καθώς ήμασταν και από το άθροισμά μας μας βρήκε στο χάρτη όπως το σύννεφο εκείνο που ρίχνοντας τα αντίβαρα στάθηκε από πάνω μας και άνοιξε στα δύο... Περισσότερα
Φάνης Παπαγεωργίου, «Παροπλισμένη ώρα»
Γιάννης Κοντός, «Μιλάει ο δράκος στον Άγιο Γεώργιο» Όλες οι αγιογραφίες δείχνουν ότι θα με σκοτώσεις. Είναι απόγευμα, τα λέπια μου λάμπουν. Τρώω μόνο χορτάρι του φεγγαριού. Αίμα δεν είδα ποτέ. Ζεσταίνω τα αυγά της πολιτείας, βλέπουν οι κάτοικοι μερικούς εφιάλτες. Αυτά είναι όλα που... Περισσότερα
Τι θα έλεγε –αν μιλούσε– ο δράκος στον Άγιο Γεώργιο;
Γιώργης Παυλόπουλος, «Το διάφανο μετάξι» Από το ένα μέρος οι δυό μας να έχουμε δοθεί σαν άλλοτε στον έρωτα. Κι από το άλλο μέρος οι δυό μας πάλι ασάλευτοι τώρα να κοιτάζουμε. Κοιτάζαμε τα διψασμένα σώματα πού ήμαστε κάποτε κοιτάζαμε την ηδονή τους καί ποθούσαμε... Περισσότερα
Top 10 ποιήματα για το φιλί
σε ύφος μπαλέτου εκφραστικού Ελένη Β. /Στη φωτογραφία ο πίνακας του Gustave Courbet «Η προέλευση του κόσμου» Μουσείο Ορσέ, Παρίσι/ Όπλο δεν βλέπεις. Κι αν υπήρξε σφαίρα, πέρασε μέσα απ’ τα βλέφαρα, σβήνοντας την ταραχή. Τα δάχτυλά του ήταν βελόνες ή κλαδιά βελανιδιάς /ερευνάται μια... Περισσότερα
Ευτυχία Παναγιώτου, «2015 / 2016»
Λένε ότι το στυλ δεν μπορεί ούτε να αποκωδικοποιηθεί ούτε να απονεμηθεί. Κανείς δεν μπορεί να το αγοράσει, αν και γνωρίζω αρκετούς που το έχουν προσπαθήσει – ανεπιτυχώς, ωστόσο. Το στυλ βρίσκεται στον αντίποδα της προσποίησης. Είναι πεποίθηση ριζωμένη στην καρδιά. Οι ποιητές συνήθως διαθέτουν... Περισσότερα
Δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να του λείπει το στυλ
Κάθε τόσο ο γιος, κοιτά εμένα, τον πατέρα του σαν να ξέρω εγώ τι να τον συμβουλέψω – κι αφού λείπει η γυναίκα μου, ριζωμένη στο χώμα, με τα κλαδιά της αγάπης της γυμνά πια, φθινοπωρινά – λέω στο παλικαράκι μου, που τόσο της μοιάζει,... Περισσότερα
Ζαφείρης Νικήτας, «Πατέρας και γιος»
Υπάρχει πάντα μια ομορφιά που δεν αναπαλαιώνεται. Ένα λιβάδι μαργαρίτες στα υψίπεδα και στο κέντρο ένας γάιδαρος, να τρώει ανέμελος. Υπάρχει αυτό που λέμε: εκλεκτικός μηχανισμός. Και μια πόλη επαρχιακή, να μπαίνεις απόγευμα με τα φώτα ξεχασμένα στη μεγάλη σκάλα. Ένα αίσθημα μισό. Ένα παράθυρο... Περισσότερα
Δημήτρης Πέτρου, «Τα επαρχιακά»
ο Φραντς Κάφκα. στα Γιάννενα. στο Μέσα Συναγώγι. φορά λεπτό σακάκι. γύρω στα δέκα. τα μάτια του δυο λίμνες. κρατά σουγιά. σκαλίζει το μπροστινό στασίδι. έχει κάνει γούβα. τρεις οι λίμνες. έρχεται ο ραβίνος. ξυλοκέρατο. τον αρπάζει από το αυτί. πέντε οι λίμνες. ο Φραντς... Περισσότερα
Κυριάκος Συφιλτζόγλου, «Αποποίηση κληρονομιάς»
Ηλίας Λάγιος, «Παρασκήνιο» Από μικρός διδάχτηκες το τι ’ναι το Dasein κι έτσι, Κωστή μου, τάχτηκες μονάχος σαν τον Κάιν. Της Ηθικής συνήγορο γύρεψες τον Σπινόζα, μα ήταν Οβριός· παρήγορο! γιατί ήταν όλος πόζα. Έτσι είσαι βίος άδικος, μυλόπετρα κι αλέθεις· της σούρας σου κατάδικος,... Περισσότερα
Ηλίας Λάγιος – 10 χρόνια από το θάνατό του
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro