Είναι μια ρεκλάμα παλιά που κρυφά προσκυνώ κάθε που αναδεύω νερά ζωντανεύει (κάθε που βουλιάζω εγώ, αυτή επιπλέει) σαν λαδομπογιά που επιμένει Είμαι εγώ να κατεβαίνω να κατεβαίνω σκαλιά μα ποτέ να μη φτάνω (ως την τάφρο) να βλέπω εκεί να κυματίζουν να κυματίζουν πανιά... Περισσότερα
Ειρήνη Γιαννάκη, «Rol»
04.30 έδενε το πλοίο και το πρώτο που φάνηκε κατεβαίνοντας η μπουκαπόρτα ήταν ένα επίμονο αστέρι. Στη βόλτα της ημέρας που ακολούθησε επρόκειτο να διακρίνω κι άλλες ομοιότητες με τη Βηθλεέμ. Με παρέλαβαν από το λιμάνι, δεν χρειάστηκε να πω ποια είμαι, πού πηγαίνω, σα... Περισσότερα
Κατερίνα Χανδρινού, «Λέρος»
Στις αρχές του 20ου αι., το μέλλον υπόσχεται έναν Προμηθέα φορέα θαυμάτων και νέων κόσμων: Τα πρώτα αεροπλάνα και οι πρώτες κινηματογραφικές προβολές, αλλά και η ανακάλυψη του υποσυνείδητου από τον Freud και της σχετικότητας από τον Einstein. Κι ύστερα είναι ο Apollinaire. Στην αναφορά... Περισσότερα
Γκιγιόμ Απολινέρ: 100 χρόνια από το θάνατο ενός μεγάλου ποιητή με την καρδιά κομμάτια
Αύριο, σου είπα· θα ’ρθω αύριο Δε σε χωρούσε η νύχτα· φόρεσες γρήγορα-γρήγορα το σώμα σου και βάλθηκες να διασχίζεις ασταμάτητα τους καθρέφτες του σπιτιού, δίχως φανάρια Σφύριζαν οι λάμπες στο πέρασμά σου Βγαίναν απότομα από τους τοίχους τα καρφιά Γρυλίζαν οι κήποι Με βρήκες... Περισσότερα
Βάλια Τσάιτα-Τσιλιμένη, «Αγρύπνια»
Γιώργος Κ. Καραβασίλης, «Σατυρικό γύμνασμα: Το κουνούπι» Οφείλονται στην οκνηρία μου οι παρακάτω στίχοι; Ολάκερο ένα χρόνο τώρα χειμώνα, καλοκαίρι, βορά σ’ ένα κουνούπι το κορμί μου, όλο καρούλες καυτερές. Κατάντησα αγάπης κούπα άπατη, ακένωτη μετάγγιση ζωής, ακόρεστη μετάληψη, τι κέρασμα χορταστικό –με δίχως αντικέρασμα–... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για το κουνούπι
Περίμενα την είσοδό σου χρόνια πολλά, θριαμβευτικά. Εκεί που πρώτα μαίνονταν γλάροι, δελφίνια κι αστερίες κάθησα ανέμελα, υπομονετικά, πάλεψα αμμόλοφους, έκτισα ανάκτορα, γκρέμισα κύματα, άφρισα ελπίδα… Καρτέρησα ν’ ανοίξω τα πανιά σου, σε ολόρθωτα ιστία οι πνοές μας ν’ ανταμώσουν. Μάζευα αχιβάδες, κυδώνια και γυαλιστερές,... Περισσότερα
Στέλιος Χουρμουζιάδης, «Ελ Σαλβαδόρ»
Με χτύπησαν τα παπούτσια Για να μάθω να μιλάω λιγότερο Τα ματωμένα μου πόδια Κουβάλησαν το μάθημά μας στο κρεβάτι Με έβαλαν για ύπνο κλαίγοντας Και το πρωί Με βρήκε ολόιδια Την επόμενη φορά Έπρεπε να με χτυπήσουν κατευθείαν στα χείλη Να μάθω επιτέλους να... Περισσότερα
Σάντι Βασιλείου, «Μαθήματα που ποτέ δε μαθαίνουμε»
Εγώ έχω κι άλλα πράγματα που αγαπώ πέρα από σένα, τον ουρανό με λίγα σύννεφα, τον άνεμο στη Βόρεια θάλασσα, τις σελίδες που κόβουνε τα δάχτυλα και κοκκινίζει λίγο το χαρτί στην άκρη του, την ώρα που ξυπνάει ο ήλιος και μαζί του σηκώνονται πουλιά,... Περισσότερα
Μυρσίνη Γκανά, Άτιτλο
Πέτρος Στεφανέας, «Το αχρησιμοποίητο μέλος» Ζω στην απομονωμένη πόλη Εδώ στην Αλαμπάμα Δε θέλω να φύγω Έχω εδώ τους φίλους μου Μέλη του συνδικάτου Του σώματος Είναι θέλημα Θεού Να γνωρίσω καλά αυτά τα μέλη Να ολοκληρωθεί η επίγνωσή τους Πριν από το τέλος κάθε... Περισσότερα
Οι νεότεροι ποιητές για την Πρωτοχρονιά
«Μελίσσα – IV» Γύρεψα πάντοτε εκδίκηση στ’ όνομα καθετί εύθραυστου, είχα ξεχάσει πως ό,τι είναι εύθραυστο είμαι εγώ, πως είσαι εγώ. Έφυγα γρήγορα μες στον εαυτό μου, όπως ο Ηρακλής μες στον χιτώνα που του ξεκόλλαγε τις σάρκες· έφθασα σπίτι, ο Ένοικος έφθασε σπίτι, τα... Περισσότερα
Γιώργος Φιλιππίδης – 21 χρόνια από τoν θάνατό του
καμιά φορά ο καλλιτέχνης χρειάζεται ένα ψέμα για να πει την αλήθεια γιατί του το στερείς; καμιά φορά θέλει το καμάρι να ρέει άφθονο στα μάτια σου μα εσύ ποτέ σου δεν δακρύζεις καμιά φορά περιμένει να του ανοίξεις την καρδιά, να την αρπάξεις αν... Περισσότερα
Πελαγία Φυτοπούλου, «Ο καλλιτέχνης»
Ι. Η άλλη μάνα το μαύρο που είμαι κι ό,τι στα μάτια άσπρο.   ΙΙ. Κάθονται γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι. Η Αντιγόνη, ο Κρέοντας, η Μήδεια, ο Ιάσων, ο Φιλοκτήτης, ο Οιδίποδας (βλέπει τώρα). Η Ηλέκτρα ταΐζει στο στόμα την άρρωστη μητέρα της. Μπαίνει... Περισσότερα
Νάνα Παπαδάκη, «Όνειρα»
«Είμαστε εδώ για να κοροϊδεύουμε τις πιθανότητες και να ζήσουμε τόσο καλά τη ζωή μας ώστε ο θάνατος να τρέμει να μας πάρει». Μεγάλα λόγια, μπορείς να σκεφτείς, ίσως υπερβολικά. Δεν θα διαφωνήσω, με μια μόνο διαφορά: όταν αυτά τα λόγια βγαίνουν από το στόμα (και... Περισσότερα
Ο Charles Bukowski ήταν ένας εκκεντρικός φιλόσοφος της ζωής
Ο Γουίσταν Χιου Ώντεν υπήρξε ο ύπατος ποιητής της γενιάς του, που ονομάστηκε «Γενιά του Ώντεν» είτε, αλλιώς, «Γενιά του ’30» («the Thirties poets»): Louis MacNeice, Cecil Day-Lewis, Stephen Spender, συμφοιτητές όλοι στην Οξφόρδη και αριστεροί. Έγινε η φωνή μιας εποχής, αντηχείο της νέας ευαισθησίας,... Περισσότερα
«Ένας χρυσοθήρας που γύρεψε τη λογοτεχνία στις πιο άγριες, στις πρωταρχικές της ρίζες»
Συλληφθήκαμε εντός των αποχρώσεων μιας σκοτεινής αλλά ιριδίζουσας φλαμανδικής ονείρωξης. Εναποθέσαμε τις μοναξιές μας σε μικρά, ξεδιάντροπα κομμάτια που σκόρπισαν στο Βερολίνο, στο Βέλγιο, στη Νέα Υόρκη. Στο ιδεώδες θεόπνευστου μνημείου ανθρωποκλασίας. Εγγράψαμε τα σώματά μας στις εσοχές των ξύλων, τις εκδοχές μας στις εσοχές... Περισσότερα
Ένο Αγκόλλι, «Het Lam Gods»
Τάσος Λειβαδίτης, «Ιανουάριος» Ένας καινούργιος χρόνος. Τι μας περιμένει; Τι θα μας φέρει; Όνειρα, φιλοδοξίες, έρωτες, αινίγματα. Κι ω φτωχά ημερολόγια που ύστερα από τόσες γιορτές τελειώνετε τις μέρες σας μέσα σ’ ένα ρείθρο. (Από τη συλλογή «Τα Χειρόγραφα του φθινοπώρου», εκδ. Κέδρος, 1990. Συγκεντρωτική... Περισσότερα
Οι ποιητές για την Πρωτοχρονιά
Παρίσι, 17 του Φλεβάρη 1903   Φίλε Κύριε, Εδώ και λίγες μόλις μέρες πήρα το γράμμα σας. Θέλω να σας ευχαριστήσω για τη μεγάλη και πολύτιμη, για μένα, εμπιστοσύνη που μου δείχνετε. Δεν μπορώ όμως να κάνω τίποτα περισσότερο. Δεν μπορώ να μπω στην τεχνική... Περισσότερα
Επίδοξοι ποιητές, εσείς «θα πεθαίνατε τάχα αν σας απαγόρευαν να γράφετε;»
Γιώργος Κ. Ψάλτης, «Παναγιές Ελένες – ΙΓ’» Άμα στο τζάκι πυρακτωθούν τα κλαδιά της οξιάς, η φλόγα σκαρφαλώνει για να κάψει την κορυφή που εξέχει στο όρθιο ξύλο ελιάς· να του λιγοστέψει το οξυγόνο, να το κερδίσει ταχύτερα. Μόλις ως στάχτη και κάρβουνα τη ρίξει,... Περισσότερα
Οι νέοι ποιητές για τον χειμώνα
Aπ’ το γραφείον όπου είχε προσληφθεί σε θέσι ασήμαντη και φθηνοπληρωμένη (ώς οκτώ λίρες το μηνιάτικό του: με τα τυχερά) βγήκε σαν τέλεψεν η έρημη δουλειά που όλο το απόγευμα ήταν σκυμένος: βγήκεν η ώρα επτά, και περπατούσε αργά και χάζευε στον δρόμο.— Έμορφος· κ’... Περισσότερα
Ο Καβάφης στα Πορνεία
Οδυσσέας Ελύτης, «Η Alfa Romeo» Θαύμασα τον Παρθενώνα και στην κάθε του κολόνα βρήκα τον χρυσό κανόνα Όμως σήμερα το λέω βρίσκω το καλό κι ωραίο σε μιά σπορ Alfa Romeo Καλοκαίρια και χειμώνες να ’ναι γύρω μου ελαιώνες πίσω μου όλ’ οι αιώνες Κι... Περισσότερα
Οι ποιητές για το αυτοκίνητο
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro