Ο Στίβεν Κινγκ θα χαιρόταν για ένα από τα άξια «παιδιά» του. Ο Τόμας Χάρις θα τον ζήλευε. Η Τζίλιαν Φλιν θα υπέβαλλε τα σέβη της.  Οποιος και αν είναι ο Άλεξ Νορθ (πρόκειται περί ψευδωνύμου) τα κατάφερε μια χαρά με τον Ψιθυριστή. Αν έχετε... Περισσότερα
Ο Ψιθυριστής: το βιβλίο που θα ήθελε να είχε γράψει ο Στίβεν Κινγκ
Ελλάδα Αυτοκίνητο που μαρσάρει συνεχώς ακινητοποιημένο στη λάσπη. * Ένας ακμαίος πολιτισμός αντιλαμβάνεται έγκαιρα τα προβλήματά του και βρίσκει λύσεις τους. Ένας παρακμασμένος πολιτισμός τα αντιλαμβάνεται, αλλά δεν μπορεί να τα λύσει. Ένας καθυστερημένος πολιτισμός ούτε τα λύνει ούτε τα αντιλαμβάνεται. Στην Ελλάδα σχεδόν όλοι... Περισσότερα
Δημοσθένης Κούρτοβικ: Για την Ελλάδα και την Ελληνικότητα
Δημήτρης Αθηνάκης, «Σενάριο» Οι στίχοι σου που χρόνια πριν με ρίξαν σε θολό βυθό με μάθανε να κολυμπώ στα αβαθή σου• μα βρήκα σωσίβιο στην αμμουδιά γιατί ο κολυμπητής – το ξέρεις ήδη από παλιά – ξεχνά να περπατά όταν η θάλασσα τελειώσει.   (Από... Περισσότερα
Οι νεότεροι ποιητές μας για τη θάλασσα
Είναι ένα γεωγραφικό δεδομένο από το οποίο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε. Μας έτυχε να είμαστε γείτονες με την Τουρκία. Οσα μας ενώνουν, τόσα και μας χωρίζουν. Φαίνεται, άλλωστε, και από τη σημερινή κρίση γύρω από την εκμετάλλευση του Αιγαίου και τις ακροβασίες του Ερντογάν. Όμως,... Περισσότερα
Βασίλης Τζανακάρης: «Οι εποχές για “Μεγάλες ιδέες” έχουν περάσει. Τώρα ας μην πληγώνουμε τη χώρα μας»
[…] Στις 15 Ιουνίου του 1994, όταν ο Μάνος άφησε την τελευταία του πνοή, ο Μίκης σπεύδει στον «Ευαγγελισμό». «Έλα», μου λέει. «Όχι, στην περίπτωσή μου θα φανεί δημοσιοσχετίστικο». «Την παραμονή του θανάτου του, να ξέρεις, ο γνωστός ‘‘κύκλος’’ έτρωγε μαζί του σαγανάκια –άκρως απαγορευμένα... Περισσότερα
«Ο νεκρικός διάλογος του Μίκη με τον Μάνο»
Αν αφήσεις μια πόρτα ανοιχτή μια σταλιά, τους ψιθύρους θ’ ακούσεις μέσα στη σιγαλιά. Mόνο που αυτοί οι ψίθυροι δεν φέρνουν πάντα γαλήνη. Αν περιμένετε συγκινήσεις αυτό το καλοκαίρι, και πολύ καλά κάνετε, μην ξεχνάτε πως αυτές δεν έρχονται μόνο από τη θάλασσα ή από... Περισσότερα
Ο Ψιθυριστής: έρχεται το πιο δυνατό θρίλερ της χρονιάς
[…] Ποια ήταν τα βιβλία του Κάφκα; Ως παιδί, μας λένε, διάβαζε παραμύθια, ιστορίες με τον Σέρλοκ Χολμς, ταξιδιωτικά οδοιπορικά σε ξένες χώρες· ως νεαρός άντρας, τα έργα του Γκέτε, του Τόμας Μαν, του Χέρμαν Χέσε, του Ντίκενς, του Φλομπέρ, του Κίρκεγκορ, του Ντοστογιέφσκι. Είτε... Περισσότερα
Κάφκα: «Αυτά τα βιβλία πρέπει να διαβάζουμε»
Η ιδέα γι’ αυτό το βιβλίο γεννήθηκε δεκάξι χρόνια πριν, κάποιο λαμπερό πρωινό στα Ιμαλάια, το καλοκαίρι του 1993. Πάσχιζα να σκαρφαλώσω από τις όχθες του ποταμού Μπαγκιράθι στις απότομες πλαγιές μιας κατάφυτης κοιλάδας. Το χορταριασμένο μονοπάτι ξεδιπλωνόταν μέσα από φτέρες, συστάδες με βάτα και... Περισσότερα
Γουίλιαμ Νταλρίμπλ: Έτσι γεννήθηκε η ιδέα για την «Ιερή Ινδία»
Dan Simmons, Ίλιον, μτφ. Αυγουστίνος Τσιριμώκος, εκδόσεις Anubis Πολύ πριν και πολύ μετά από τότε που ο Αισχύλος δήλωνε ότι τα έργα του δεν είναι παρά ψίχουλα από το τραπέζι του Ομήρου, ποιητές και πεζογράφοι, σκηνοθέτες και ζωγράφοι, κομίστες και μουσικοί δεν έχουν πάψει να... Περισσότερα
Ο Όμηρος και ο Σαίξπηρ στον πλανήτη Άρη
1) Αυτός ο μπαμπάς. Όταν ήμουνα μικρός (λίγο πιο μεγάλος απ᾽ όσο είμαι τώρα) είχα αποφασίσει κι είχα πατέρα δικηγόρο και μανιώδη κυνηγό. Αυτός ο μπαμπάς μάς κουβάλαγε κάθε Σαββατοκύριακο σε κυνηγότοπους κι ένα Σαββατοκύριακο μας πήγε στη Λάρισα και μέναμε στο σπίτι ενός εισαγγελέως.... Περισσότερα
Προδημοσίευση: Σωτήρης Κακίσης, «Παλιές ιστορίες»
Από όλους τους λογοτεχνικούς χαρακτήρες που έχω γνωρίσει ως σήμερα πιο πολύ αγαπώ τους ιδιωτικούς ντετέκτιβ και, δευτερευόντως, μερικούς επιθεωρητές της αστυνομίας. Από όλους τώρα τους ιδιωτικούς ντετέκτιβ πιο πολύ αγαπώ, όπως κι όλοι μας, τους πότες και τους μελαγχολικούς· κι από όλους αυτούς πάνω... Περισσότερα
Ο κρητικός ντάκος, το καταλανικό pan con tomate και ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ
Σπυρίδων και Χαρίλαος Τρικούπης. Δύο σημαντικές φιγούρες των απαρχών του ελληνικού κράτους που φτάνουν ως τις μέρες μας παραγνωρισμένοι, άγνωστοι σε πολλούς και «τεμαχισμένοι» ως προς το έργο, τα λόγια και τις πράξεις τους. Συμβαίνει να χάνουμε την αρχή των πάντων αναζητώντας τις μόνες απαντήσεις... Περισσότερα
Λύντια Τρίχα: «Αν ζούσε σήμερα ο ΧαρίλαοςΤρικούπης θα ήταν ένας εκσυγχρονιστής»
Χάνονται οι ποδοσφαιριστές των χρόνων μας των νεανικών μέσα στη γενική αδιαφορία χάνονται παν τους φίλους τους να βρουν που περιμένουν στη Σουπέργκα χάνονται μες στ’ αεροπλάνα τους οι ίκαροι – προτού τη συντριβή τα πρόσωπά τους μια στιγμή μόνο απορούν – χάνονται οι φίλοι... Περισσότερα
Δημήτρης Χουλιαράκης, «Η Σουπέργκα περιμένει»
Simon Critchley, Σημειώσεις περί αυτοκτονίας, μτφ. Μυρσίνη Γκανά, εκδ. Ποταμός Το 1895 ο Μιχαήλ Μητσάκης θα βρεθεί για λίγες μέρες στην Πάτρα, όπου συμπτωματικά θα διαβάσει το λακωνικό σημείωμα ενός αυτόχειρα – πέντε λέξεις όλες κι όλες: «Αυτοκτονώ. Ας μην ενοχληθεί κανείς». Στη διάρκεια εκείνης... Περισσότερα
Αυτοκτονώ. Ας μην ενοχληθεί κανείς
Έχω βρεθεί αρκετές φορές σε παρουσιάσεις βιβλίων, αλλά σε καμία από αυτές δεν ήταν παρόντες ο Παναγιώτης Αθανασόπουλος, ο Τάσος Γιαννίτσης, ο Νικηφόρος Διαμαντούρος, ο Στέφανος Μάνος, ο Κωνσταντίνος Μαχαίρας και ο Γιώργος Προβόπουλος. Αυτοί, και πολλοί άλλοι, είχαν έρθει να τιμήσουν τον συγγραφέα, είτε... Περισσότερα
Αληθινά ανέκδοτα: ο Καραμανλής, ο Μητσοτάκης και ο Κέννεντυ όπως δεν τους ξέραμε
[…] Η ιαπωνική κουλτούρα τιμά τα στοιχεία του θανάτου, της εμμονικής αφοσίωσης, της θυσίας και, βεβαίως, της αυτοκαταστροφής ως θεμελίους λίθους της. Επομένως, η λατρεία που απολάμβανε ο Senna στην Ιαπωνία δεν είχε να κάνει μόνο με το γεγονός ότι κατέκτησε τους τρεις παγκόσμιους τίτλους... Περισσότερα
Ayrton Senna: «Ένας Σαμουράι χωρίς αφέντη»
Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Μαγδαληνή» Τον ξεχώρισα μόλις τον είδα, ήμουνα τακτική στα κηρύγματά του• πούλησα κι ένα κτηματάκι της θειάς μου για να τον ακολουθήσω. Όμως όταν πια όλα τα ξόδεψα, αποφάσισα να πουλήσω και το κορμί μου, στην αρχή στους ανθρώπους των καραβανιών, κατόπι στους... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τη Μαγδαληνή
[…] Στην αρχή δεν είχα σαφή αντίληψη του γεγονότος ότι ο χρόνος, τόσο απέραντος εκ πρώτης όψεως, ήταν φυλακή. Αναδιφώντας τα παιδικά μου χρόνια (το πλησιέστερο πράγμα στην αναδίφηση της αιωνιότητας) βλέπω το ξύπνημα της συνείδησης σαν σειρά διαδοχικών σπιθισμάτων: τα διαστήματα μεταξύ τους μικραίνουν... Περισσότερα
Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ: «Εκείνη τη μέρα του Αυγούστου του 1903…»
Μάννα μου, εγώμαι τ’ άμοιρο, το σκοτεινό τρυγόνι, οπού το δέρνει ο άνεμος, βροχή που το πληγώνει. Το δόλιο! όπου κι’ αν στραφή κι’ αφ’ όπου κι’ αν περάση δε βρίσκει πέτρα να σταθή, κλωνάρι να πλαγιάση. Εγώ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ’ αποδαρμένη μέσα σε πέλαγο... Περισσότερα
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: «Προς την μητέρα μου»
[…] Σύντομα επέστρεψα για καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα, όπου με υποδέχτηκαν μετά βαΐων και κλάδων, όχι επειδή δεν έγινα σεφ, αλλά επειδή βγήκα όλως παραδόξως πρώτος στην οικονομετρία. Αναφέρω τις διακοπές αυτές, εκεί στις αρχές του ’70, διότι σε ένα ταξίδι μου στην Κρήτη με... Περισσότερα
Επίκουρος: «Το γεύμα της ζωής μου»
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro