[…] Σε μια στροφή του δρόμου, πέσαμε πάνω στους δυο Μαυρομιχάληδες – θείο και ανιψιό*. Εκείνοι πάγωσαν μόλις μας είδαν. Φορούσαν τα καλά τους. Ο Καποδίστριας κράτησε την ψυχραιμία του και τους χαιρέτησε βγάζοντας το καπέλο του αμίλητος. Εκείνοι ανταπέδωσαν σκυθρωποί και χάθηκαν βιαστικά στα... Περισσότερα
«Ο Καποδίστριας είχε δει να τον περιμένει μισοκρυμμένος ο Μαυρομιχάλης…»
Διάβασα το “Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ” δέκα τεσσάρων χρονών. Δεν θυμάμαι πάντως αν το είχα αγοράσει ή αν το είχα δανειστεί από κάποια  βιβλιοθήκη. Στα ράφια των βιβλιοθηκών μου δεν υπάρχει πια και ούτε το ξαναδιάβασα από τότε. Όμως το βιβλίο αυτό καθόρισε τα εφηβικά... Περισσότερα
«Από την Άννα Φρανκ στον… Φρανκ»
Στον Μυστρά υπάρχουν δρόμοι που φέρουν το όνομά του. Το ίδιο και στη Σόφια της Βουλγαρίας. Ο ίδιος είχε πάθος με το Άγιο Όρος και το επισκεπτόταν συχνά. Η ζωή του ήταν σύμφυτη με την Ελλάδα είτε με έμμεσο είτε με άμεσο τρόπο. Ποιος ήταν... Περισσότερα
Στίβεν Ράνσιμαν, ο σερ που λάτρεψε το Βυζάντιο και την Ορθοδοξία
Μόλις 21 ετών είδε το πρώτο του βιβλίο, «Λιγότερο από το μηδέν», να προκαλεί αντιδράσεις, καθώς παρουσίαζε μια αμερικανική νεολαία βουτηγμένη στην ηδονή, τις καταχρήσεις και την αδιαφορία για το μέλλον. Ήταν 1985 και αυτή ήταν η πραγματικότητα – χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι... Περισσότερα
Μπρετ Ίστον Έλις: «Οι καιροί απαιτούν έναν επικήδειο-κλωτσιά για να συνέλθουμε»
Το καμαρίνι ήταν ζοφερό. Έμοιαζε μάλλον με δημόσιο αποχωρητήριο του υπόγειου σιδηρόδρομου της Μόσχας. Μεγάλο, με στρογγυλές λευκές κολόνες αλλά και λευκή ταπετσαρία. Κάτι σαν χειρουργείο. Μέσα λοιπόν σε αυτό το νεκροτομείο κάθε στεναγμός αμβλυνόταν. Το λευκό πλακάκι κυριαρχούσε. Τι τόπος προετοιμασίας!  Οι παρευρισκόμενοι δεν... Περισσότερα
Ο Μοχάμεντ Άλι στο καμαρίνι, πριν από τη «μάχη της ζούγκλας»
Ήταν το 1949 όταν πρωτολάνσαρα τον Θύμιο, αυτόν τον παμπόνηρο βλάχο με τα γλωσσικά του μπουρδουκλώματα. (Εγώ γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, από γονείς Κωνσταντινουπολίτες, κι ήμουν πολύ μικρός όταν μετακομίσαμε στην Αθήνα – στο Παγκράτι.) Ο τύπος αυτός, που έγινε για μένα ισόβιος ρόλος, δεν ήταν... Περισσότερα
Κώστας Χατζηχρήστος: «Εγώ, ο Θύμιος»
Η λογοτεχνία είναι ο παλμός των ημερών μας. Αυτό οφείλουμε να το δεχθούμε ως αξίωμα διότι συμβαίνει. Αν παρατηρήσει κανείς την αντίδραση των βρετανών συγγραφέων στην εν εξελίξει πολιτική μπαλαφάρα λόγω του Brexit, θα διαπιστώσει πως δεν μένουν σιωπηλοί και αμέτοχοι. Ο Ιαν Μακ Γιούαν... Περισσότερα
«Ένας έντιμος άνθρωπος»: ο ΛεΚαρέ τα βάζει ανοιχτά με τον Τραμπ και το Brexit
Δεν νομίζω πως υπάρχει ένα βιβλίο –ή ταινία ή δίσκος– που μου άλλαξε τη ζωή. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, η ζωή αλλάζει αργά, ανεπαίσθητα και μάλλον ερήμην μας. Έρχεται κατόπιν μια στιγμή που η αλλαγή που έχει επωαστεί μέσα μας εκδηλώνεται∙ αν τύχει ο καταλύτης να... Περισσότερα
Έτσι κατάλαβα πως ο άνθρωπος παραμένει ίδιος μέσα στους αιώνες
Αεικίνητος, νευρώδης, έτοιμος να αναλύσει ακόμη και την πιο προφανή ιδέα. Καίτοι η κούραση του υπερατλαντικού ταξιδιού του είχε αφήσει πάνω του τα σημάδια της, δεν της επέτρεψε ούτε στιγμή να παρέμβει στον μηχανισμό των σκέψεών του. Ο Νικόλας Χρηστάκης είναι, όντως, μια ξεχωριστή περίπτωση... Περισσότερα
Νικόλας Χρηστάκης: «Οι άνθρωποι είμαστε από τη φύση μας καλοί, αλλιώς θα είχαμε εξαφανιστεί»
Έχω τα «Εις εαυτόν» του Μάρκου Αυρήλιου στο προσκεφάλι και στην καρδιά μου. Αιώνες τώρα το βιβλίο παραμένει ένα από τα πλέον δημοφιλή έργα της κλασικής γραμματείας, κι από τα πιο αγαπημένα. Πολλοί βρίσκουν σ᾽ αυτό μια πυξίδα και οδηγίες χρήσης της ζωής. Από τη... Περισσότερα
«Ο μελαγχολικός αυτοκράτορας στο προσκεφάλι και στην καρδιά μου»
«Η γάτα που το μήνυμα θα λάβει» Όταν θ’ ακούσουμε το ρόπτρο του θανάτου, έξω απ’ την καμαρή μας ν’ αντηχεί ένα βράδυ, κι αν τη ζωή δεν έχουμε προλάβει, μην πούμε «τι ανώφελα που ζήσαμε εδώ κάτου». Όταν θ’ ακούσουμε το ρόπτρο του θανάτου,... Περισσότερα
Στέλιος Καραγιάννης, «Η γάτα που το μήνυμα θα λάβει»
Το τελευταίο του βιβλίο έχει τον εύγλωττο τίτλο «Ι Love…». Τα αποσιωπητικά δεν μπήκαν χάριν παιδιάς. Φαίνεται πως ο σπουδαίος αμερικανός φωτογράφος Arthur Elgort απευθύνει αυτό το ερωτόπληκτο μήνυμα όχι σε μια συγκεκριμένη γυναίκα, αλλά προς κάθε γυναίκα. Προσοχή: όχι στην ιδέα του θηλυκού, αλλά... Περισσότερα
Ο έρωτας για το γυναικείο σώμα μέσα από τα μάτια του Arthur Elgort
Την εικόνα της υπάρξεως, που φιλοσοφεί γνήσια για την ομορφιά, μας έδωσε ο Άλμπρεχτ Ντύρερ στην περίφημη κι ανησυχητική του «Μελαγχολία». Σ’ ένα μισοσκόταδο, που έν’ αστέρι μονάχα φωτίζει τόσο, όσο αρκεί για να συγκεντρωθεί κανείς και να μη χαθεί στις εκτυφλωτικές εκτάσεις της ημέρας... Περισσότερα
505 χρόνια από τη «Μελαγχολία» του Ντύρερ
Το ερώτημα είναι ουσιαστικό – όχι μόνο από την θεολογική πλευρά, αλλά και για λόγους κύρους του υπογράφοντος. «Πώς μπορείς να γράφεις για μηχανήματα;» μου λένε φίλοι διανοούμενοι (προφέροντας την λέξη «μηχανήματα» σαν να ήταν πασαλειμμένη με κινίνο). Κι εγώ απαντάω, πολύ σοβαρά: «Μα τα αυτοκίνητα... Περισσότερα
Νίκος Δήμου: «Έχουν τα αυτοκίνητα ψυχή;»
Περιβεβλημένος από την αχλή της αναμφίβολης σπουδαιότητάς του και με το Νομπέλ να φαντάζει (και να είναι) ως το επιστέγασμα μιας ποιητικής πορείας που αναζήτησε τα βάθη και τα ύψη των ανθρώπινων παθών, ο Γιώργος Σεφέρης ακολούθησε τη μοίρα των μεγάλων αυτού του κόσμου. Μνημονεύεται... Περισσότερα
Ο Γιώργος Σεφέρης ήταν sexy
Είναι η Ήβη Σπρίνγκφιλντ η Εύα Πάλμερ; Είναι ο Πάρης Κερκινός ο Άγγελος Σικελιανός; Βεβαίως και όχι. Η Πάλμερ και ο Σικελιανός υπήρξαν ιστορικά πρόσωπα. Η Σπρίνγκφιλντ και ο Κερκινός αποτελούν τους κεντρικούς ήρωες του «Φοίνικα», του βιβλίου του Χ.Α.Χωμενίδη που βρέθηκε επί πολλούς μήνες... Περισσότερα
Χρήστος Χωμενίδης: «Κάποιοι μας είπαν γερμανοτσολιάδες, αλλά δικαιωθήκαμε πλήρως»
Η στάση λεωφορείου στη Διεθνή Έκθεση είναι για τους περισσότερους Θεσσαλονικείς σκανδάλη πυροδότησης ενθυμήσεων· όλοι σχεδόν έχουν συνδέσει την «Έκθεση» με ιστορίες της παιδικής κι εφηβικής ηλικίας, με μια εποχή φτώχειας, αθωότητας και ονείρων. Η ίδια η ΔΕΘ ήταν μια βιομηχανία μαγείας και δραπέτευσης, ταξιδιού... Περισσότερα
Γιώργος Σκαμπαρδώνης: «Κάποτε στη ΔΕΘ»
Ο παίζων χάνει και ο πίνων μεθά. Τίποτα πιο σίγουρο απ’ αυτό. Και τίποτα πιο αγώγιμο στην ηλεκτρισμένη διάθεση του ανθρώπου να ξεφύγει από το σκληρό του περίβλημα. Κι αν το παίγνιο (σε όλες τους τις εκδοχές) είναι άλλης τάξης ζήτημα, το πιόμα είναι ουσιαστικό... Περισσότερα
Αλέξανδρος Ψυχούλης: «Το τσίπουρο είναι συναναστροφή, όχι ποτό»
H Aγγλία για όλους εμάς που γαλουχηθήκαμε τη δεκαετία του ’90 και είχαμε το μακρινό ηχόχρωμά της από μουσικές, διαβάσματα και ταινίες, αποτελούσε τη Γη της Επαγγελίας. Απλόχωρη, γεμάτη ενέργεια και ιδέες που έλαμπαν. Θυμάμαι να τραγουδάω με στεντόρεια φωνή, αλλά Morrissey, το Still Ill... Περισσότερα
Ελεάννα Βλαστού, πώς είναι να ζει μια Ελληνίδα στο «αντρικό» Λονδίνο;
  Tout est écrit; il suffit de le lire. Ζ. -Μ. Λε Κλεζιό.   «Ένας άνθρωπος», γράφει ο Μπόρχες στον Επίλογο του Ποιητή «βάζει σκοπό της ζωής του να ζωγραφίσει τον κόσμο. Χρόνια ολόκληρα γεμίζει μια επιφάνεια με εικόνες από επαρχίες, βασίλεια, βουνά, κόλπους, καράβια,... Περισσότερα
Αχιλλέας Κυριακίδης: «Στο λαβύρινθο εφ’ ω ετάχθην»
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro