Είναι μια ρεκλάμα παλιά που κρυφά προσκυνώ κάθε που αναδεύω νερά ζωντανεύει (κάθε που βουλιάζω εγώ, αυτή επιπλέει) σαν λαδομπογιά που επιμένει Είμαι εγώ να κατεβαίνω να κατεβαίνω σκαλιά μα ποτέ να μη φτάνω (ως την τάφρο) να βλέπω εκεί να κυματίζουν να κυματίζουν πανιά... Περισσότερα
Ειρήνη Γιαννάκη, «Rol»
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro