Ι. Η άλλη μάνα το μαύρο που είμαι κι ό,τι στα μάτια άσπρο.   ΙΙ. Κάθονται γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι. Η Αντιγόνη, ο Κρέοντας, η Μήδεια, ο Ιάσων, ο Φιλοκτήτης, ο Οιδίποδας (βλέπει τώρα). Η Ηλέκτρα ταΐζει στο στόμα την άρρωστη μητέρα της. Μπαίνει... Περισσότερα
Νάνα Παπαδάκη, «Όνειρα»
Η λεπτή χειρονομία του φωτός αποκαλύπτει ατέλεια Η έντονη αντίθεση αποφασίζει την ένταση Η αναποφασιστικότητά του υποδηλώνει αυγή ή απόβραδο Η απομάκρυνση επιτάσσει σφαγή οργασμό ή δημιουργία Η άπλετη φωτεινότητα προσδιορισμό Εκεί κάπου στα λαγούμια μιας γης που οδηγεί σε ορίζοντα Αναζητάς συγκινήσεις που θα... Περισσότερα
Γεωργία Τρούλη, «Το φως»
Πλάτη γυναίκας όμορφης στα -άντα Πλαγιάζει δίπλα μου συχνά Μάρτυς μου το βαθούλωμα Στο σώμα και το στρώμα Και δεν αντέχουν τα ελατήρια Να με σαλτάρουν στο φεγγάρι με τη μία Κλείνει την ένταση στο παραμιλητό μου Να το βουλώσει το παρόν να μη μικροφωνίζει... Περισσότερα
Θωμάς Ιωάννου, «Μάτια στην πλάτη»
Οι ποιητές δεν έχουν θέση τιμητική στο κυριακάτικο τραπέζι. Το πολύ-πολύ να εκφωνηθεί ένας στεντόρειος επικήδειος μέρα αποχωρισμού που θα λέει συν τοις άλλοις: «Ήταν έντιμος οικογενειάρχης και ποιητής». Θ’ ανοίξουν τότε οι εγγράμματοι σκονισμένα βιβλία θα ξεθάψουν δυο στίχους δυνατούς που έμειναν να τον... Περισσότερα
Πηνελόπη Γιώσα, «Ποιήσεως απέχεσθε»
Συλληφθήκαμε εντός των αποχρώσεων μιας σκοτεινής αλλά ιριδίζουσας φλαμανδικής ονείρωξης. Εναποθέσαμε τις μοναξιές μας σε μικρά, ξεδιάντροπα κομμάτια που σκόρπισαν στο Βερολίνο, στο Βέλγιο, στη Νέα Υόρκη. Στο ιδεώδες θεόπνευστου μνημείου ανθρωποκλασίας. Εγγράψαμε τα σώματά μας στις εσοχές των ξύλων, τις εκδοχές μας στις εσοχές... Περισσότερα
Ένο Αγκόλλι, «Het Lam Gods»
Κόλλυβα τον παππούλη να θυμάστε Αγέρωχο, πριν τον προλάβει η άνοια Κόλλυβα τον παππούλη να θυμάστε Κουφό κράτα τον Θεέ μου και στα ουράνια Να μην ακούει τον γιο του που με βρίζει Άρρωστος: ψόφα σκύλα, παλιοβρώμα Να μην ακούει που η νύφη μου τσιρίζει... Περισσότερα
Παυλίνα Μάρβιν, «Χτύπημα στην πόρτα»
Τούτο δω το στυλό Που γράφει αυτό το ποίημα Κατάφερε κάμποσα στη ζωή του Έγραψε φράσεις αξιοθύμητες Σχεδίασε γραμμές ανόμοιες με άλλες Σημείωσε τηλέφωνα Που φάνηκαν χρήσιμα στον ιδιοκτήτη του Μα πιο πολύ θα το θυμάμαι Γιατί κάποτε το πήρες Κι έδεσες γύρω του Τα... Περισσότερα
Γιώργος Δρόσος, «Τούτο το στυλό»
Μικρό πρωινό Σαββατιάτικο ποίημα Γατί τσιμπλιασμένο σε χαρτόκουτο από γάλα Που πάτησε τη μάνα του αμάξι Και ξέρεις πως δεν πρόκειται να ζήσει Μικρό σαββατιάτικο αδύναμο ποίημα Καθαρίζεις τα μάτια του με γάζα λεπτή Βαφτισμένη σε χλιαρό χαμομήλι Και με σύριγγα στο στόμα προσπαθείς Να... Περισσότερα
Κυριάκος Χαρίτος, «Μικρό σαββατιάτικο ποίημα»
μπροστά στην είσοδο αγκυροβολημένα φύλλα παιχνίδια του απηλιώτη ανέμου. χορτάρια ξεπροβάλουν, περισκόπια από το τσιμέντο της αυλής. αγέλες μυρμηγκιών και γλάστρες άδειες μήτρες. κάποιος ζωγράφισε με σκουριά τον φράχτη και το πόμολο. κάποιος που παινεύεται ότι μπορεί με φθορά να αναπαριστά την πραγματικότητα. κιννάβαρι, ως... Περισσότερα
Γιώργος Λίλλης, «σπίτι κλειστό»
Μετά τα σύνορα στον πρώτο σταθμό κάναμε στάση «Δέκα λεπτά» είπαν τέσσερα-πέντε μας έφταναν εμάς Δεν κάναμε τίποτα όμως στο βρώμικο κι ελεεινό ελληνικό αποχωρητήριο δεν άνθισε ο έρωτας Μείναμε ξεροί να κοιτάμε τους τοίχους Τα ποιηματάκια τόσα πολλά πολύ περισσότερα απ’ τα τηλέφωνα για... Περισσότερα
Ανδρέας Κεντζός, «Η ελληνική ανθολογία»
Τα πανιά ανοίγουν τις παρενθέσεις αγκαλιάζοντας τα σώματα με τα πιο στρογγυλεμένα λόγια. Στις 10 Αυγούστου κυλούν στα πλακόστρωτα χωρούν στις πιο μικρές σου τσέπες. Μαζί με το εισιτήριο της επιστροφής κι άλλα περιττά – κάποτε θα πάψεις να φοβάσαι τη θάλασσα. Οι περισσότεροι πνίγονται... Περισσότερα
Κωνσταντίνα Κορρυβάντη, «Σίκινος»
«(…) in Brueghel’s Icarus, for instance: how everything turns away Quite leisurely from the disaster; (…)»   Την ημέρα που έπεσε ο Ίκαρος κανείς αυτόπτης δε βρέθηκε το περιστατικό με βεβαιότητα να πιστοποιήσει κάτι μισόλογα μόνο ακούστηκαν κάποιος είδε στη θάλασσα λίγο αφρό άλλος με... Περισσότερα
Ελένη Γαλάνη, «Icarus paradox. Τρεις εκδοχές»*
Η ήττα που πιστέψαμε ότι δεν είναι δική μας μεγαλύτερη καθώς ήταν και από τον ίσκιο της μικρότεροι καθώς ήμασταν και από το άθροισμά μας μας βρήκε στο χάρτη όπως το σύννεφο εκείνο που ρίχνοντας τα αντίβαρα στάθηκε από πάνω μας και άνοιξε στα δύο... Περισσότερα
Φάνης Παπαγεωργίου, «Παροπλισμένη ώρα»
Ε και; στην Κόρινθο ένιωθα ασφαλής ούτε ήταν ξεκάθαρο –απ’ όσο γνώριζα– ότι η γη είναι στρογγυλή αν προσθέσεις και κάποια κλίση προς τα δυτικά, πώς ήταν πιο κατάλληλο να μπαρκάρω κωπηλάτης;   //Ο Στάθης Ιντζές (γεν. Λάρισα, 1986) είναι εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού Θράκα... Περισσότερα
Στάθης Ιντζές, «Κλίση προς τα δυτικά»
Το πώς καταρρέουν όλα είναι από παλιά ένα μυστήριο. Λες και οι τοίχοι έχουν μέσα τους σεισμό. Πρώτα τα φύλλα και μετά η ψυχή. Φθορά σε κίτρινο. Δεν είναι η υγρασία το λάθος. Το νερό ήταν εκεί από την αρχή. Περίμενε μυστηριωδώς να εκτιναχθεί. –... Περισσότερα
Ειρήνη Μαργαρίτη, «Πιο άγριο κι από μένα»
Υπάρχει πάντα μια ομορφιά που δεν αναπαλαιώνεται. Ένα λιβάδι μαργαρίτες στα υψίπεδα και στο κέντρο ένας γάιδαρος, να τρώει ανέμελος. Υπάρχει αυτό που λέμε: εκλεκτικός μηχανισμός. Και μια πόλη επαρχιακή, να μπαίνεις απόγευμα με τα φώτα ξεχασμένα στη μεγάλη σκάλα. Ένα αίσθημα μισό. Ένα παράθυρο... Περισσότερα
Δημήτρης Πέτρου, «Τα επαρχιακά»
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro