Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν χριστουγεννιάτικα λαμπάκια –όχι αυτά που κρέμονται στα δέντρα της γιορτής, στη θαλπωρή των δωματίων, αλλά εκείνα που... Περισσότερα
Νίκος Χουλιαράς: «Αυτά τα ποιήματα αγαπώ. Κι αυτά σιχαίνομαι»
Είναι οκτώ το απόγευμα κι ο θόλος τ’ ουρανού στη δυτική ακτή της Αντιπάρου μοιάζει με κάμπο βυζαντινό. Πίσω από τα βράχια του Σιφνέικου το φόντο είναι όλο χρυσαφί: το χρυσαφί εκείνο της απόγνωσης, αλλά και του θριαμβικού θανάτου που αφήνει ο πορφυρός μεγάλος δίσκος... Περισσότερα
Νίκος Χουλιαράς, «Αντίπαρος 1997»
Να πω για τον Νίκο θέλω. Να ξαναπώ. Τι όμως να πρωτοπώ; Πολλά χρόνια μαζί, πολύ φίλοι, με τρυφερότητα και χαρά αμφότεροι για του καθενός μας τα έργα, με συνομιλίες αρκετές δημόσιες, σαν συνεντεύξεις, σαν διάλογος διαρκής του τρόπου του ενός με τον τρόπο του... Περισσότερα
Νίκος Χουλιαράς –ή χωρίς τον Νίκο…
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro