Κι ύστερα τι να σου διηγηθώ, όταν μας πιάνει πέντε η ώρα τα χαράματα, όταν ο ένας επιστρέφει κι όταν ο άλλος καίγεται να μη γυρίσει, κάθε που φτάνει πέντε η ώρα τα χαράματα, τότε οι ώρες οι ελάχιστες, τότε οι λέξεις δύστροπες, πες μου... Περισσότερα
Μαίρη Κλιγκάτση, «Ακριβώς δεν υπάρχει»
λίγο κυπαρισσί λεπτή επίστρωση στην κόψη ίσως να το ’λεγες και κάτι πραγματικά σπουδαίο ή και ατύχημα ακόμα στον ορίζοντα πολύ το μπλε το καθαρό δεν έχω δα και τόσα υστερόγραφα όσο εσύ κοιτάς τον ουρανό ένα πολύ δικό μου χρώμα μέσα πήζει όχι δε... Περισσότερα
Νίκος Φιλντίσης, «Τοπίο»
Εξ αιτίας μιας σπάνιας ασθένειας των ματιών βλέπω συνεχώς το ίδιο σκοτεινό λιβάδι χιλιάδες μπλε ανθάκια ανθίζουν κάθε που λίθινο κεφάλι σκύβει στο βαμμένο σιντριβάνι έχω διαβάσει Όμηρο, Σαπφώ, Αλεξανδρινούς ποιητές του 20ου – κι όμως ο χρόνος τρέχει σε δάχτυλα βρώμικα που δείχνουν τις... Περισσότερα
Γιώργος Αλισάνογλου,  «Λάφυρο Βρέφος»
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro