Εσμεράλδα Γκέκα, «Περσεφόνη» Κι έτσι όπως βέβαιος την κρατούσα στην αγκάλη βούλιαξε ξαφνικά σαν Περσεφόνη στα έγκατα του παραμυθιού… Καταπίνω γύρη με τις χούφτες ράβω στα σπλάχνα μου φτερά φυτεύω στις φλέβες παπαρούνες μεταγγίζω στο αίμα μου πουλιά. Τη χθόνια θεά να ξεγελάσω την Άνοιξη... Περισσότερα
Οι νέες ποιήτριες για την άνοιξη
Τάσος Λειβαδίτης, «Ιανουάριος» Ένας καινούργιος χρόνος. Τι μας περιμένει; Τι θα μας φέρει; Όνειρα, φιλοδοξίες, έρωτες, αινίγματα. Κι ω φτωχά ημερολόγια που ύστερα από τόσες γιορτές τελειώνετε τις μέρες σας μέσα σ’ ένα ρείθρο. (Από τη συλλογή «Τα Χειρόγραφα του φθινοπώρου», εκδ. Κέδρος, 1990. Συγκεντρωτική... Περισσότερα
Οι ποιητές για την Πρωτοχρονιά
Νάσος Βαγενάς, «Ωδή στη Σελήνη» Μικρή μετακινούμενη οπή φωτός μη φεύγεις, μη βιάζεσαι τόσο. Θα σου φέρω πετρέλαιο. Θα σου κόψω λουλούδια που μυρίζουν ακόμη. Θα σου χαρίσω γραμματόσημα. Θα τραγουδήσω με φωνή λυπητερή το υπέροχο τραγούδι των ποιητών, τον βελούδινο ύμνο της νύχτας, από... Περισσότερα
Οι ποιητές για τη σελήνη
Ορέστης Αλεξάκης, «Όσα δεν μάθαμε ποτέ για τα σκυλιά» Έχουν δική τους μοίρα τα σκυλιά δικό τους πρόσωπο Θεού λατρεύουν δικό τους αγναντεύουν ουρανό δίνουν δικό τους ορισμό για τους ανθρώπους Κρατούν τη μνήμη τού κατακλυσμού το ρίγος για μιαν άγνωστη πατρίδα ψάχνουν το δάσος... Περισσότερα
10 ποιήματα για τον σκύλο
«Σεισμός» Εκεί που είχα βγάλει ξανά τον ίδιο δήμαρχο κι έβλεπα την πόλη να ομορφαίνει κι άλλο ορμάει ο δρόμος στον τέταρτο γλυκούλη μου λέει το ’χες ελπίσει ν’ ανέβαινα μια μέρα για καφέ βλέπει τα κύματα στον δικό μου κατέβαινε λέει τα μπρατσάκια τα... Περισσότερα
Γιάννης Τζανετάκης: 5 ποιήματα για τον σεισμό της Καλαμάτας
Γιώργης Παυλόπουλος, «Η μύγα» Η θάλασσα είχε κρεμαστεί από τον ουρανό ξεκόλλαγαν τα σπλάχνα της δάση νερού κατέβαιναν φανήκανε από μέσα οι πνιγμένοι πανάρχαια ναυάγια σκελετοί και ψάρια. Της έφευγαν τα σάλια κι από τα πεθαμένα σπάραχνα βγαίνανε βόθροι και πετρέλαια. Ήταν όλη μιά μαύρη... Περισσότερα
Top 5 ποιήματα για τη μύγα
Θωμάς Γκόρπας, «Τσιγάρα»                                                                                   μνήμη... Περισσότερα
Ο Καπνός των Ποιητών
«Είμαστε άνθρωποι πικραμένοι» Είμαστε άνθρωποι πικραμένοι. Μεγαλώσαμε και είμαστε πολύ πικραμένοι Δεν μας παρηγορεί η υγεία: μιά πλήξη πια, υγιείς εμείς μόνο να την ευχόμαστε στους συνανθρώπους. Δεν μας παρηγορούν τα χρήματα: έχουμε τόσα που μπορούμε και να τα αγοράσουμε. Δεν μας παρηγορούν ούτε τα... Περισσότερα
Γιάννης Βαρβέρης – 5 χρόνια από το θάνατό του
Τάσος Λειβαδίτης, «Καντάτα – αυτός με την Παλόμα» Πες μου, α, πες μου, λοιπόν, πού πήγε όλη εκείνη η άνοιξη, τα χωρατά των σπουργιτιών, σγουρά γέλια των θάμνων, οι παπαρούνες σα γλυκά κόκκινα στόματα, ρυάκια μου ασυλλόγιστα, πού πάτε; Σαν ένας γρύλλος που ξεχάστηκε στη... Περισσότερα
Top 10 ποιήματα για την Άνοιξη
Γιάννης Ευσταθιάδης, Άτιτλο Έφτιαξα πάλι το μικρό μου γκαράζ παρκάρω με άνεση τώρα τ’ αυτοκίνητα το βυσσινί το κρεμ το άλλο το κοκάλινο κήπος με αειθαλή κι οπωροφόρα κι εγώ πέντε χρονώ ή πεντέμισι με κοντό παντελονάκι τσιμπιδάκι στα μαλλιά και το νυχτερινό σφύριγμα έρχεται... Περισσότερα
Top 10 ποιήματα για την παιδικότητα
Μίλτος Σαχτούρης, «Χειμώνας» Τι ωραία που μαραθήκαν τα λουλούδια τι τέλεια που μαραθήκαν κι αυτός ο τρελός να τρέχει στους δρόμους με μιά φοβισμένη καρδιά χελιδονιού χειμώνιασε και φύγανε τα χελιδόνια γέμισαν οι δρόμοι λάκκους με νερό δυό μαύρα σύννεφα στον ουρανό κοιτάζονται στα μάτια... Περισσότερα
Top 5 ποιήματα για τον χειμώνα
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, «Πρόσφυγες στην άμμο» Νύχτωνε στην Ελ Μίνα και πυκνή σιωπή ανέβαινε απ’ τη μεριά της θάλασσας κι αντάμωνε το κάστρο· ολημερίς ξαπλώνονταν αμίλητο και σκυθρωπό σα μουδιασμένο ζώο Τότε ξεχώρισα ήχο πνιχτό καθώς το φύλλο που τσαλακώνεται μέσα σε χέρια ανάρμοστα γρατσούνισμα σε... Περισσότερα
Top 10 ποιήματα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες
Σταμάτης Πολενάκης, «Καλοκαιρινή σελήνη» Και όμως, θα μπορούσε ακόμα κι έτσι να είναι μια ωραία εποχή εκείνο το μακρινό καλοκαίρι του 1916 όταν ο θρυλικός Ενρίκο Καρούζο τραγουδούσε με βαθιά φωνή το Luna d’ estate κι εμείς επιστρέφαμε στα σπίτια μας χωρίς να μας αναγνωρίζει... Περισσότερα
Top 5 ποιήματα των νέων ποιητών για το φεγγάρι
«Η Αλίκη δεν μένει πια εδώ» Κι εκείνη όλη της τη ζωή πέρασε ελπίζοντας πως θα αλλάξουν τα πράγματα· το θυμάμαι, Κατερίνα ήσουν εσύ που περίμενες ώρες ατελείωτες ένα σημάδι πως είμαστε ακόμα ζωντανοί. Σου γράφω γιατί έμεινες μόνη σου με τα φαντάσματα εγώ δεν... Περισσότερα
Μυρτώ Τάσιου: 5 ποιήματα για τη μάνα της
  Γιώτα Αργυροπούλου, «Στο Δημοτικό» Τα μήλα ήταν μέλι. Ο Μίμης και η Άννα αδέρφια αγαπημένα. Δεν κάπνιζε το τζάκι τους, δε μάλωναν, δεν τα ’παιρνε ο πατέρας στο χωράφι. Όλα κυλούσαν ήρεμα στο αναγνωστικό. Άστραφτε νιάτα κι ομορφιά η βασίλισσα στο κάδρο και το... Περισσότερα
Top 5 ποιήματα για το σχολείο
«Σαντορίνη» Σε κείνη, για να’ρθει. Στεγνότητα, αμετάβλητο. Schatten verbreiten sich über die Felsen.* Το απογευματινό βουνό με τα μονοπάτια του –φίδια– και τις αγριοσυκιές σκυλόψυχες με τ’ άγρια σύκα εισβάλλοντας στο πέλαγο όπου εισέβαλλε πάντα, τ’ άσπρο καμπαναριό σχεδόν άσπρο, τις δυο δίφυλλες πόρτες του... Περισσότερα
Αλέξιος Μάινας, Top 5 ποιήματα για την Σαντορίνη
1. Γιώργος Ιωάννου, «Σαν τη μητέρα, αλήθεια» Πηγαίνει αργά στο σινεμά, μάλιστα στον εξώστη. Σ’ έργα κατά προτίμηση, βουβά και θαμπωμένα. Κι εκεί – μέσα στους τόσους εξευτελισμούς – η μόνη του χαρά να βλέπει τις γυναίκες της γενιάς γύρω απ’ το τριάντα. Με κείνα... Περισσότερα
Top 5 ποιήματα για τη Μητέρα
«Πώς βούλιαξε στα μυρωμένα γιασεμόκλωνα εκείνη η εποχή που νοικιάζαμε ποδήλατα και τρέχαμε λάμποντας μισή ωρίτσα…» Νίκος Καρούζος, «Περιττή νοσταλγία»   Οδυσσέας Ελύτης, «Η ποδηλάτισσα» Το δρόμο πλάι στη θάλασσα περπάτησα που ’κανε κάθε μέρα η ποδηλάτισσα Βρήκα τα φρούτα που ’χε το πανέρι της... Περισσότερα
Top 5 ποιήματα για το ποδήλατο
«Θυμάμαι παιδί που έγραψα κάποτε τον πρώτο στίχο μου. Από τότε ξέρω ότι δεν θα πεθάνω ποτέ -αλλά θα πεθαίνω κάθε μέρα». Tάσος Λειβαδίτης, «Ο πρώτος στίχος»   1. Μανόλης Αναγνωστάκης, «Εκεί…» Εκεί θα τα βρεις. Κάποιο κλειδί Που θα πάρεις Μονάχα εσύ που θα... Περισσότερα
Top 5 ποιήματα για την Ποίηση
Στην Irena Gavranovic- Luksic Πάλι έξω απ’ το σώμα Το κοιτάζω από πάνω Σε αυτή την πόλη Που έχει καιρό πεθάνει Σε αυτούς τους φίλους Που δεν ζουν Ξεκινάει συχνά τελευταία Να πιαστεί από κάτι Να στήσει έναν γερό καβγά –Να ξυπνήσουν– Αυτή η λήθη... Περισσότερα
Βάγια Κάλφα, «Βραδινό καρέ ή εγώ μες στο σώμα μου»
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro