«Η παρουσία» το ποίημα κάθεσαι και το ξενυχτάς σαν τον νεκρό Στις δώδεκα και μισή τη νύχτα την ίδια ώρα και συγχρόνως φάνηκε στον μεγάλο καθρέφτη και στο παράθυρό μου ο Ντύλαν Τόμας μ’ ένα αναμμένο κόκκινο κερί στο στόμα νεκρός βέβαια κι άγιος και... Περισσότερα
Ο Μίλτος Σαχτούρης για τον Ντύλαν Τόμας
Ένα πρωί θα πάμε πάλι στην παιδική χαρά τώρα θα μου κρατάς εσύ το χέρι μη φύγω ‒όπως φεύγουν οι μεγάλοι‒ όλα απαράλλαχτα οι κούνιες οι τραμπάλες τα σχοινιά θα είναι Κυριακή και θα φυσάει   (Από τη συλλογή «Θαμπή πατίνα», Εκδόσεις Πόλις, 2017)  ... Περισσότερα
Γιάννης Τζανετάκης, «Θα πάμε πάλι»
Χάνονται οι ποδοσφαιριστές των χρόνων μας των νεανικών μέσα στη γενική αδιαφορία χάνονται παν τους φίλους τους να βρουν που περιμένουν στη Σουπέργκα χάνονται μες στ’ αεροπλάνα τους οι ίκαροι – προτού τη συντριβή τα πρόσωπά τους μια στιγμή μόνο απορούν – χάνονται οι φίλοι... Περισσότερα
Δημήτρης Χουλιαράκης, «Η Σουπέργκα περιμένει»
Μάννα μου, εγώμαι τ’ άμοιρο, το σκοτεινό τρυγόνι, οπού το δέρνει ο άνεμος, βροχή που το πληγώνει. Το δόλιο! όπου κι’ αν στραφή κι’ αφ’ όπου κι’ αν περάση δε βρίσκει πέτρα να σταθή, κλωνάρι να πλαγιάση. Εγώ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ’ αποδαρμένη μέσα σε πέλαγο... Περισσότερα
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: «Προς την μητέρα μου»
04.30 έδενε το πλοίο και το πρώτο που φάνηκε κατεβαίνοντας η μπουκαπόρτα ήταν ένα επίμονο αστέρι. Στη βόλτα της ημέρας που ακολούθησε επρόκειτο να διακρίνω κι άλλες ομοιότητες με τη Βηθλεέμ. Με παρέλαβαν από το λιμάνι, δεν χρειάστηκε να πω ποια είμαι, πού πηγαίνω, σα... Περισσότερα
Κατερίνα Χανδρινού, «Λέρος»
Σε μια παραλία το 1960 καθόταν μια οικογένεια. Η μητέρα, ο πατέρας και το παιδί. Ήταν Ιούλιος, Κυριακή πρωί, και έτσι που το φως του ηλίου ήταν τόσο διάφανο, το παιδάκι σηκώθηκε και προχώρησε προς τη θάλασσα ώσπου χάθηκε. Γι’ αυτό είναι που από τότε... Περισσότερα
Γιώργος Μαρκόπουλος, «Σε μια παραλία το 1960»
«Ημέρες Καλοσύνης» Η Ελλάδα είναι καλό μέρος για να κοιτάς το φεγγάρι, δεν είναι; Μπορείς και στο σεληνόφως να διαβάσεις Και στην ταράτσα να διαβάσεις μπορείς Μπορείς να δεις ένα πρόσωπο όπως έμοιαζε σαν ήσουνα νέος Το φως ήταν ωραίο τότε λάμπες πετρελαίου και κεριά... Περισσότερα
Λέναρντ Κόεν: «Οι μέρες της καλοσύνης ξυπνούν μες στη σπονδυλική μου στήλη…»
Χρίστος Λάσκαρης, «Στην κλινική» Την ετοίμασαν και με φώναξαν να ασπαστώ. Ήταν ένα δωματιάκι στο υπόγειο της κλινικής καμωμένο για την περίσταση. Ξαπλωμένη σ’ ένα μαρμάρινο πάγκο μου φάνηκε πως κοιμόταν. Τόσο είχε γαληνέψει. Καθώς την κοίταζα μες στο καλό της φόρεμα τη θυμήθηκα στο... Περισσότερα
Οι ποιητές για τον θάνατο της μάνας τους
Ε και; στην Κόρινθο ένιωθα ασφαλής ούτε ήταν ξεκάθαρο –απ’ όσο γνώριζα– ότι η γη είναι στρογγυλή αν προσθέσεις και κάποια κλίση προς τα δυτικά, πώς ήταν πιο κατάλληλο να μπαρκάρω κωπηλάτης;   //Ο Στάθης Ιντζές (γεν. Λάρισα, 1986) είναι εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού Θράκα... Περισσότερα
Στάθης Ιντζές, «Κλίση προς τα δυτικά»
  Θαλασσάκι Στίχοι: Πόπη Παπανικήτα Μουσική: Νικόλαος Τάλιας Τραγούδι: Αιμιλία Χατζηδάκη Θάλασσα, θάλασσα τους θαλασσινούς θαλασσάκι μου μη τους θαλασσοδέρνεις, θαλασσώνουμαι για σένα ξημερώνουμαι. Ροδόσταμο, ροδόσταμο να γίνεσαι ωχ κι αμάν αμάν, τη ρότα τους να ραίνεις θαλασσάκι μου και φέρε το πουλάκι μου. Θάλασσα... Περισσότερα
Το θαλασσάκι του πατέρα μου
ο Φραντς Κάφκα. στα Γιάννενα. στο Μέσα Συναγώγι. φορά λεπτό σακάκι. γύρω στα δέκα. τα μάτια του δυο λίμνες. κρατά σουγιά. σκαλίζει το μπροστινό στασίδι. έχει κάνει γούβα. τρεις οι λίμνες. έρχεται ο ραβίνος. ξυλοκέρατο. τον αρπάζει από το αυτί. πέντε οι λίμνες. ο Φραντς... Περισσότερα
Κυριάκος Συφιλτζόγλου, «Αποποίηση κληρονομιάς»
Ίσως εμφανιστεί Ανοίγοντας την πύλη Χτυπώντας την καμπάνα Ή μέσα από τα χέρια μου Κάτω από τα πέλματα Στου νεωκόρου την αφοσίωση Κάθομαι στα σκαλιά Κατακερματισμένο είδωλο Μάτια πλάτη ακοή γκρεμός Είναι είπαν οι μέρες που θα φανεί Ο ψαράς από το απέναντι νησί Ίσως... Περισσότερα
Μαρία Κουλούρη, «Πιθανότητες του Αιγαίου»
Δήμητρα Αγγέλου, «Στον πατέρα μου» Μου λείπει ο μπαμπάς μαμά Μου λείπει το να με πιάνουν από το χέρι Χωρίς να με αγγίζουν Να με οδηγούν Χωρίς να προπορεύονται Να μου μαθαίνουν τ’ αστέρια και τα μαθηματικά Να μου τραγουδούν κι εγώ να γελάω Μου... Περισσότερα
Top 5 ποιήματα των νέων ποιητών για τον πατέρα
Αμερική, πότε θα επαναστατήσουν οι βετεράνοι σου να θάψουν το Κονγκρέσο σου κάτω από τόνους χεριών, ποδιών, δεν ξέρω. Δυο κόσμοι ενωμένοι με μια κόκκινη κλωστή, αυτοί που αποφασίζουν για τον πόλεμο κι εκείνοι που πηγαίνουν. Κι αυτή η κόκκινη κλωστή, πολύ λεπτή μου φαίνεται,... Περισσότερα
Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Τα του Πολέμου»
απ’ την άλλη, ο Μαρκόπουλος είπε πως είμαστε μέτρια μυαλά, αυτή είναι όλη η ιστορία, λίγη ευαισθησία ίσως, και λίγο πιο ζωντανοί. μας φοβούνται οι γυναίκες στα πάρκα όπως φοβούνται τους άλλους, όπως προτιμάνε τους υπαλλήλους και τη μπροστινή θέση. κι εγώ του ’πα πρόσεξε... Περισσότερα
Γιώργος Μαρκόπουλος
«Θυμάμαι παιδί που έγραψα κάποτε τον πρώτο στίχο μου. Από τότε ξέρω ότι δεν θα πεθάνω ποτέ -αλλά θα πεθαίνω κάθε μέρα». Tάσος Λειβαδίτης, «Ο πρώτος στίχος»   1. Μανόλης Αναγνωστάκης, «Εκεί…» Εκεί θα τα βρεις. Κάποιο κλειδί Που θα πάρεις Μονάχα εσύ που θα... Περισσότερα
Top 5 ποιήματα για την Ποίηση
Τάσος Λειβαδίτης, «Αυτὸ το αστέρι είναι για όλους μας – V» Θα ᾿θελα να φωνάξω τ᾿ όνομά σου, αγάπη, μ᾿ όλη μου την δύναμη. Να τ᾿ ακούσουν οι χτίστες απ᾿ τις σκαλωσιές και να φιλιούνται με τον ήλιο να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστές... Περισσότερα
Top 5 ποιήματα για την αγάπη
Γρήγορα ξεπέρασα τον Ρεμί του «Χωρίς οικογένεια», στράφηκα στον Τομ Σόγιερ και τον Χoκ Φιν, τα ψηλά καπέλα, τις επιβλητικές σκάλες, τις προσόψεις και τα δράματα του Ντίκενς. Το βιβλίο που μου έδειξε έναν άλλο δρόμο της δικής μου πραγματικότητας και που, διαβάζοντάς το, κατάλαβα... Περισσότερα
Κωστής Γκιμοσούλης: «Διαβάζοντάς το κατάλαβα ότι δεν είμαι μόνο εγώ τρελός…»
Πίσω από πάγκο καταστήματος ξύλινων παιχνιδιών Με ματογυάλια, παπιγιόν και πλεχτή ζακέτα Ο ποιητής Κωνσταντίνος Κρυστάλλης που ξανάρθε στη ζωή μετρά Εισπράξεις. Ακούει Μπαχ, Τέλεμαν και Βολφ. Η αγαπημένη του κολλά τη μουσούδα της στο τζάμι. Χνώτα. Καρδιές. Με το δάχτυλό της ιστορεί ένα σ’... Περισσότερα
Δημήτρης Καρακίτσος, «Κωνσταντίνος Κρυστάλλης, κάτοικος Νυρεμβέργης»
Οι «Μικροί Κύριοι» της Louisa May Alcott είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασα ποτέ μόνος. Στα ελληνικά. Οκτώ προς εννέα ετών. Έξω, Χριστούγεννα. Εγώ, στο (μικρό) καθιστικό. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο, εκεί, πλάι μου. Οι γονείς, σε άλλο/α δωμάτιο/α, αλλά όχι μακριά. Αίσθημα ευτυχίας. Ο γλυκανάλατος... Περισσότερα
Βασίλης Αμανατίδης: «Όταν ένιωσα πως τα βιβλία θα είναι το παιχνίδι μου»
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro