«Είμαστε άνθρωποι πικραμένοι» Είμαστε άνθρωποι πικραμένοι. Μεγαλώσαμε και είμαστε πολύ πικραμένοι Δεν μας παρηγορεί η υγεία: μιά πλήξη πια, υγιείς εμείς μόνο να την ευχόμαστε στους συνανθρώπους. Δεν μας παρηγορούν τα χρήματα: έχουμε τόσα που μπορούμε και να τα αγοράσουμε. Δεν μας παρηγορούν ούτε τα... Περισσότερα
Γιάννης Βαρβέρης – 5 χρόνια από το θάνατό του
Γιάννης Ρίτσος, «Γεια σου, Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη» Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη, αλήθεια, είναι μεγάλες οι δρασκελιές του χρόνου μα οι δρασκελιές του τραγουδιού σου πιο μεγάλες –πάντα δυο-τρία μίλια αφήνουν πίσω τους το χρόνο. Βλαδίμηρε, δεν έπρεπε να φύγεις. Σε χρειαζόμασταν ακόμα και με κείνη την παράξενη κίτρινη... Περισσότερα
Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι: 100 χρόνια «Σύννεφο με παντελόνια»
Ηλίας Λάγιος, «Παρασκήνιο» Από μικρός διδάχτηκες το τι ’ναι το Dasein κι έτσι, Κωστή μου, τάχτηκες μονάχος σαν τον Κάιν. Της Ηθικής συνήγορο γύρεψες τον Σπινόζα, μα ήταν Οβριός· παρήγορο! γιατί ήταν όλος πόζα. Έτσι είσαι βίος άδικος, μυλόπετρα κι αλέθεις· της σούρας σου κατάδικος,... Περισσότερα
Ηλίας Λάγιος – 10 χρόνια από το θάνατό του
Πήγα στο δάσος επειδή επιθυμούσα να ζήσω συνειδητά, να αντιμετωπίσω μονάχα τα ουσιώδη της ζωής και να δω αν θα μπορούσα να μάθω όσα είχε να μου διδάξει, έτσι ώστε, όταν θα ερχόταν η ώρα μου να πεθάνω, να μην ανακάλυπτα ξαφνικά ότι δεν είχα... Περισσότερα
Θορώ: «Γιατί πήγα να ζήσω σε μια καλύβα στο δάσος»
Υπάρχει μια δραστηριότητα Νυχτερινή Που την αντιλαμβάνονται Οι τροπικές προνύμφες μόνο Κι οι χοχλιοί Που ζουν κουλουριαστοί Μες στο βρεγμένο χώμα Και κρύβοντ’ απ’ τον ήλιο Του μεσημεριού Στην αντίπερα όχθη του κόσμου, Του αύριο, τη βουερή.     ⇒O Mάκης Μαλαφέκας γεννήθηκε στην Αθήνα... Περισσότερα
Μάκης Μαλαφέκας, χωρίς τίτλο
Το χειμώνα του 1943, στο ρημαγμένο μέγαρο των Εξαρχείων, στη γωνία Κουντουριώτου και Οικονόμου, η φασματική μορφή του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, παραδομένη στον εγκαταστημένο ζόφο της Κατοχής και της αυτοκαταστροφής, κατάφερνε μ’ έναν απροσδιόριστο τρόπο να θάλει στα μάτια των περαστικών που παράδερναν στους δρόμους της... Περισσότερα
Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888-1944)
Οι εικόνες φεύγουν Σε διεθνή ύδατα Στις μάχες Όπου βρίσκουν Οι νέγροι Τα σώματα Τις ιδέες που μας στίλβουν Εκεί Τραγουδούν μια επανάσταση Έναν συρμό Μια ήττα Στο τέλος Ή μερικές φορές Και στην αρχή Τα σώματα Ανοίγουν μια λίμνη Σε κάποια χώρα Του βορρά... Περισσότερα
Θάνος Γώγος, «Στο λιμάνι του Ντακάρ»
απ’ την άλλη, ο Μαρκόπουλος είπε πως είμαστε μέτρια μυαλά, αυτή είναι όλη η ιστορία, λίγη ευαισθησία ίσως, και λίγο πιο ζωντανοί. μας φοβούνται οι γυναίκες στα πάρκα όπως φοβούνται τους άλλους, όπως προτιμάνε τους υπαλλήλους και τη μπροστινή θέση. κι εγώ του ’πα πρόσεξε... Περισσότερα
Γιώργος Μαρκόπουλος
(Ντάλα σκοτάδι έχει εδώ ή μήπως τα βλέμματα στα έγκατα καρφώθηκαν;) Το ξέρω. Αυτό το σπίτι δεν είναι σαν και τ’ άλλα. Διαμπερές όσο το φως που μας σκοτεινιάζει. Ευρύχωρο όσο το κενό που μας περιγράφει. Γυμνό από ήχους και από βήματα. Άδειο από νιάτα... Περισσότερα
Παναγιώτης Αρβανίτης, «Ο τυφλός επισκέπτης»
Δεν με χωράει το σώμα μου Δεν με χωράει το σώμα μου. Θέλω να επεκταθώ, να φύγω. Ανοίγω τη βρύση. Τρέχει το νερό. Τρέχει η νύχτα. Σκύβω να πιω, να ξεχάσω. Κτυπάω πάνω στο πεθαμένο μου πρόσωπο. Ανάβει μια φωνή. Φωνή της σιωπής. Η ροή... Περισσότερα
Top 5 ποιήματα του Γιάννη Κοντού
  Ήταν πιθανότατα το 1770, στην Κέρκυρα, όταν ο Νικόλαος Κουτούζης φιλοτέχνησε δύο πορτρέτα του Βενετού Γενικού Προβλεπτή Θαλάσσης Ανδρέα Δονάτου. Kαι παρότι η αμοιβή του δεν ήταν σπουδαία (εξήντα τσεκίνια), τα έργα αυτά σηματοδότησαν, ουσιαστικά, την αφετηρία της δυτικότροπης προσωπογραφίας στην Ελλάδα. Στους πίνακές... Περισσότερα
Νικόλαος Κουτούζης (1741- 1813)
                                                             Στην Παρασκευή Σ. Γουνελά Σήμερα κλείνει τα εννιά∙ κι είναι θλιμμένη. Καμιά μυθολογία δεν της... Περισσότερα
Χρίστος Κρεμνιώτης, «Του μύθου»
Πίσω από πάγκο καταστήματος ξύλινων παιχνιδιών Με ματογυάλια, παπιγιόν και πλεχτή ζακέτα Ο ποιητής Κωνσταντίνος Κρυστάλλης που ξανάρθε στη ζωή μετρά Εισπράξεις. Ακούει Μπαχ, Τέλεμαν και Βολφ. Η αγαπημένη του κολλά τη μουσούδα της στο τζάμι. Χνώτα. Καρδιές. Με το δάχτυλό της ιστορεί ένα σ’... Περισσότερα
Δημήτρης Καρακίτσος, «Κωνσταντίνος Κρυστάλλης, κάτοικος Νυρεμβέργης»
Οι «Μικροί Κύριοι» της Louisa May Alcott είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασα ποτέ μόνος. Στα ελληνικά. Οκτώ προς εννέα ετών. Έξω, Χριστούγεννα. Εγώ, στο (μικρό) καθιστικό. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο, εκεί, πλάι μου. Οι γονείς, σε άλλο/α δωμάτιο/α, αλλά όχι μακριά. Αίσθημα ευτυχίας. Ο γλυκανάλατος... Περισσότερα
Βασίλης Αμανατίδης: «Όταν ένιωσα πως τα βιβλία θα είναι το παιχνίδι μου»
Με τον Οδυσσέα Ελύτη μας συνέδεσαν πολλά.Κυρίως η σαγήνη των φυσικών στοιχείων που δίνουν τη δυνατότητα της απόδρασης, την ανάσα της ελευθερίας. Σπάνια μιλούσαμε ακριβώς για ποίηση. Κατά βάθος, συζητούσαμε πάντα γι’ αυτήν, αφού κάθε κουβέντα μας έκρυβε τη συνενοχή στο παιχνίδι με τη φαντασία... Περισσότερα
Ταξιδεύοντας με τον μέντορα και φίλο
«Πώς πήγες στο διαγώνισμα;» «Άσε μας, ρε μάνα». Μια διαρκής πάλη με τους θεσμούς η εφηβεία· τότε, βέβαια, δεν ξέραμε τι πά’ να πει θεσμός· μόνο ό,τι διαβάζαμε στις εφημερίδες, ό,τι ρουφούσαμε από τα περιοδικά και τα βιβλία κι ό,τι μας έλεγαν απέξω απέξω στην... Περισσότερα
Δημήτρης Αθηνάκης: «Ένας τόνος τσιμέντο κι έπεσε στο κεφάλι μου…»
Γράφω γι’ αυτούς που περπατούν μόνο μεσάνυχτα για να μην φαίνονται οι πληγές στα πόδια, γράφω γι’ αυτούς που κάνουν τους άλλους επιβάτες ν’ απορούν γιατί κλαίνε δίχως λόγο στο αστικό λεωφορείο, γράφω γι’ αυτούς που απ’ το χάιδεμα ενός άλλου χεριού στην πλάτη τους... Περισσότερα
Χρήστος Αρμάντο Γκέζος, Οι τρελοί της ομορφιάς
Στη φωτογραφία του εξωφύλλου κοιτάζετε τον πατέρα σας με το ύφος που κοιτάει κανείς κάτι άπιαστο, φευγαλέο, που του διαφεύγει (το χέρι σας, εξάλλου, στον ώμο του είναι χαλαρό…). Εκείνος βλέπει αλλού, σχεδόν απουσιάζει. Τέτοια ήταν πάντα η σχέση σας; Ναι. Ήταν μια δύσκολη, επώδυνη... Περισσότερα
«Είμαστε οι πληγές που δεν θέλουμε να επουλώσουμε»
Ο Άγγελος Σικελιανός γεννήθηκε στη Λευκάδα και ξεπρόβαλε για πρώτη φορά στον κόσμο αυτό, με «προσωπίδα», με την αμνιακή μεμβράνη δηλαδή, να του καλύπτει το πρόσωπο. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, αυτός ήταν οιωνός ότι το παιδί θα είναι όμορφο και καλότυχο. Ο ποιητής θα... Περισσότερα
Άγγελος Σικελιανός  (1884-1951)
Οδυσσέας Ελύτης, «Κυριακή (Πάσχα), 26» Καθαρή διάφανη μέρα. Φαίνεται ο άνεμος που ακινητεί με τη μορ- φή βουνού κει κατά τα δυτικά. Κι η θάλασσα με τα φτερά διπλωμέ- να, πολύ χαμηλά, κάτω από το παράθυρο. Σου ’ρχεται να πετάξεις ψηλά κι από κει να... Περισσότερα
Τop 5 ποιήματα για το Πάσχα
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro