«Είμαστε εδώ για να κοροϊδεύουμε τις πιθανότητες και να ζήσουμε τόσο καλά τη ζωή μας ώστε ο θάνατος να τρέμει να μας πάρει». Μεγάλα λόγια, μπορείς να σκεφτείς, ίσως υπερβολικά. Δεν θα διαφωνήσω, με μια μόνο διαφορά: όταν αυτά τα λόγια βγαίνουν από το στόμα (και... Περισσότερα
Ο Charles Bukowski ήταν ένας εκκεντρικός φιλόσοφος της ζωής
Ο “γκάνγκστερ” της ελληνικής λογοτεχνίας έχει κάνει το γύρο της γης και της ρουλέτας μέσα από τα βιβλία του, ταξιδεύοντας τον αναγνώστη σε μπάρες και σε αμπάρια. Έξι χρόνια από την κυκλοφορία του τελευταίου βιβλίου του, ο Σουρούνης ετοιμάζεται να επιστρέψει με το πλέον αυτοβιογραφικό... Περισσότερα
Μια αντρική κουβέντα με τον Αντώνη Σουρούνη
Πλησιάζω κι οι γάτες με εχθρεύονται με υπόκωφα νιαουρίσματα, έχοντας υιοθετήσει συμπεριφορά σκύλου φύλακα, απέναντι σε εισβολέα. Παρατηρώ τις πολλές γλάστρες και μια σύνθεση από ένα σέρφ που στέκεται όρθιο στον τοίχο, ένα καβαλέτο με μια βρόμικη παλέτα, ένα παλιό ψυγείο βαμμένο ψυχεδελικό μοβ, και... Περισσότερα
Οι ενέσεις αισιοδοξίας της Κατερίνας Μπέη
Ο Επίκουρος μεγάλωσε στη Σάμο. Γεννήθηκε το 341 π.Χ., μόλις επτά χρόνια μετά το θάνατο του Πλάτωνα, αλλά δεν επηρεάστηκε ιδιαίτερα από αυτόν. Τον Επίκουρο τον απασχόλησε κυρίως το ερώτημα πώς μπορεί κάποιος να ζήσει τη βέλτιστη δυνατή ζωή, ειδικά από τη στιγμή που έχουμε... Περισσότερα
Πώς μπορούμε να ζήσουμε την καλύτερη δυνατή ζωή –από τη στιγμή που έχουμε μόνο μία;
Ίσως να είναι υπερβολή. Η ζωή δεν μπορεί να αλλάξει από ένα και μόνο βιβλίο. Ωστόσο, κάποια βιβλία μπορούν να γίνουν καταλύτες που την κατάλληλη στιγμή, στις κατάλληλες συνθήκες, μπορούν να συμβάλουν σε μια μεγάλη ή μικρότερη αλλαγή. Το βιβλίο που υπήρξε καταλυτικό για τη... Περισσότερα
Μανώλης Ανδριωτάκης: «Έτσι ένα έλασσον μυθιστόρημα με έκανε γραφιά»
«Σήμερα πέθανε η μαμά. Μπορεί και χθες, δεν ξέρω. Πήρα ένα τηλεγράφημα από το γηροκομείο». Απίστευτο πώς χτίζει κανείς τη λογοτεχνική του δόξα πάνω σε τρεις απλές φράσεις. Διάβασα και ξαναδιάβασα τον «Ξένο» του Αλμπέρ Καμύ στην προσπάθειά μου να ανακτήσω τον «Χαμένο Χρόνο» της... Περισσότερα
Δημήτρης Στεφανάκης: «Όλα βρίσκονται πάντα εκεί…»
Οι γονείς μου είναι άνθρωποι που δεν διαβάζουν συστηματικά –με εξαίρεση ίσως τη σχέση του πατέρα μου με τις εφημερίδες. Όμως, όταν ήμουν παιδί, κάθε καλοκαίρι ξεκινούσε με μια επίσκεψη σε βιβλιοπωλείο (συχνά σε εκείνο της κεντρικής πλατείας του Αιγίου, όπου έμεναν οι παππούδες μου),... Περισσότερα
Άκης Παπαντώνης: «Έτσι μου έμεινε η συνήθεια της διασπασμένης ανάγνωσης»
Να πω για τον Νίκο θέλω. Να ξαναπώ. Τι όμως να πρωτοπώ; Πολλά χρόνια μαζί, πολύ φίλοι, με τρυφερότητα και χαρά αμφότεροι για του καθενός μας τα έργα, με συνομιλίες αρκετές δημόσιες, σαν συνεντεύξεις, σαν διάλογος διαρκής του τρόπου του ενός με τον τρόπο του... Περισσότερα
Νίκος Χουλιαράς –ή χωρίς τον Νίκο…
Είναι μια πέτρινη γούβα από αρχαίες γλυμένες πέτρες που σταθμεύει το τρεχούμενο νερό καθώς πέφτει από έναν μικρό καταρράκτη. Tο νερό περνάει μέσα από βότανα όλων των ειδών πριν φτάσει εδώ. O αέρας μυρίζει λυγαριά, πικροδάφνη, και αρμύρα από την εκβολή του ποταμού στην κοντινή... Περισσότερα
«Ικαρία, ένα μάθημα για το καλοκαίρι»
Αυτός που περιπλανιέται δεν είναι αντικοινωνικός. Προτιμά απλώς τις μεγάλες σχέσεις. Πολ Μοράν, Ταξίδια Kάθε χρόνο τα καλοκαίρια αφήναμε πάντα την Αθήνα και πηγαίναμε στο ίδιο μέρος, στο χωριό του πατέρα μου, στον Πύργο. Aπό τα ορεινότερα της Σάμου. Απέχει μισή ώρα ποδαρόδρομο από το... Περισσότερα
Γιώργος Βέης: «Τα παιδικά μου καλοκαίρια στη Σάμο»
Ξέγνοιαστη παιδική ηλικία; Δεν ήταν η περίπτωσή μου. Δεν μπορώ να ανακαλέσω γέλια και τραγούδια, αταξίες και γενναιόδωρες εκδηλώσεις αγάπης. Συνήθως επικρέματο η φράση «τα πολλά γέλια φέρνουν δάκρυα», ότι κάθε χαρά έχει αντίβαρο την ενοχή. Δεν τα πέρασα, προφανώς, ούτε σαν ηρωίδα του Ντίκενς... Περισσότερα
Αναστασία Λαμπρία: «Μία – μία βελονιά που τρυπάει και φτάνει ως το μεδούλι…»
Γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου του 1911 εν πλω, μέσα στο σκοπελίτικο εμπορικό καράβι «Καισάριος Δαπόντες», λίγο έξω από το Γιβραλτάρ. Πατέρας του ήταν ο Ρωμύλος Ζεμενός, καπετάνιος του πλοίου, Σκοπελίτης με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη, ενώ η μητέρα του ήταν Ισπανίδα χορεύτρια από τη Μάλαγα.... Περισσότερα
Ποιος θυμάται τον Ιωάννη Ζεμενό;
Tα παιδιά έχουν πανίσχυρη φαντασία. Μια βουτιά κάτω από τα σκεπάσματα του κρεβατιού μετατρέπεται στη στιγμή σε κατάδυση στα βάθη των ωκεανών, η λαθραία είσοδος στο υπόγειο του προγονικού σπιτιού οδηγεί σε ταξίδι έξω απ’ τον χρόνο, παρέα με τα φαντάσματα που το κατοικούν. Μεταξύ... Περισσότερα
Γιώργος Μητάς: «Προσπαθούσα συγκλονισμένος να κρύψω τα δάκρυά μου»
Σε ένα από τα πρωτόλεια διηγήματά του, ο Αλμπέρ Κοσερί περιέγραφε τον αγώνα των κατοίκων μιας πάμφτωχης γειτονιάς του Καϊρου να τους αφήσουν στη μακάρια ησυχία τους όλοι οι υπόλοιποι. Έφτασαν μάλιστα, στο σημείο να πάρουν τα όπλα, προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι κανείς δεν θα... Περισσότερα
Αλμπέρ Κοσερί: Ο επαναστάτης της “αδράνειας”
Ασφαλώς και δεν ήταν αιώνια. Αυτή η μέρα θα έφτανε αναγκαστικά. Περαστική από αυτόν τον πλανήτη στον οποίο κατοικούμε με την εφήμερη παρουσία μας, ήταν μοιραίο ότι μια μέρα, όπως όλοι μας, θα αναχωρούσε. Και να που ήρθε αυτή η μέρα. Η Μάνια Καραϊτίδη, ή... Περισσότερα
Στο γραφείο-σαλόνι της Μάνιας Καραϊτίδη
Πρόσφατα γνώρισα έναν νεαρό, επίδοξο συγγραφέα, που μου εξομολογήθηκε με αξιοζήλευτη ειλικρίνεια ότι δεν φιλοδοξούσε με το γράψιμο ν’ ανακαλύψει τον εαυτό του, να εξερευνήσει κρυφές πτυχές της ύπαρξης, να κατακτήσει μια θέση στην ιστορία των ελληνικών γραμμάτων και άλλα τέτοια αλλά, πολύ απλά, να... Περισσότερα
Δημοσθένης Κούρτοβικ: «Πώς θα γράψεις κι εσύ ένα μπεστ σέλερ!»
Το βιβλίο που μου άλλαξε τη ζωή δεν είναι ακριβώς ένα. Είναι όμως του ιδίου συγγραφέα: τα διηγήματα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Και ειδικότερα «Το Άλεφ». Το Άλεφ είναι το άπειρο αυτό σημείο στο οποίο συνυπάρχουν όλα τα επιμέρους σημεία του σύμπαντος. Όπως γράφει ο... Περισσότερα
Αλέξης Σταμάτης: «Πώς ένας τυφλός μού άνοιξε τα μάτια!»
Ο πατέρας πίστευε πως έπρεπε να διαβάζω «εξωσχολικά» βιβλία. Το πίστευε ακράδαντα κι ήταν έτοιμος να θυσιάσει ένα κομμάτι του πενιχρού μισθού του ως διανομέας στον ΟΤΕ, για να μην τα στερηθώ. Παράδοξο ή μήπως αναμενόμενο από κάποιον που δεν είχε ανοίξει βιβλίο στη ζωή... Περισσότερα
Νίκος Παναγιωτόπουλος: «Ευγνωμονώ τον πατέρα μου…»
Η «ζωή» του Κώστα Χαρίτου ξεκινάει με την απόφασή σας να γράψετε αστυνομικό μυθιστόρημα. Γιατί αποφασίσατε να ασχοληθείτε με αυτό το λογοτεχνικό είδος; Και πώς εμπνευστήκατε το χαρακτήρα του αστυνόμου Χαρίτου; Όταν ήρθε ο Χαρίτος, ασχολιόμουν ήδη με αστυνομικές ιστορίες, όχι μυθιστορηματικά, αλλά τηλεοπτικά. Έγραφα... Περισσότερα
Πέτρος Μάρκαρης: «Ο αστυνόμος Χαρίτος δεν είμαι εγώ!»
Ο Τομ Σόγιερ είναι αναμφισβήτητα ο ήρωας που μου άλλαξε τη ζωή. Θυμάμαι σαν τώρα την ανάγνωση των περιπετειών του. Είχα κάποια παιδική αρρώστια, ιλαρά νομίζω, τρίτη ή τετάρτη δημοτικού, και ήμουν κλινήρης. Μου έδωσε το βιβλίο η μαμά μου, λέγοντας ότι το ίδιο βιβλίο... Περισσότερα
Λώρη Κέζα: «Έτσι ταυτίστηκα με το πρώτο ‘‘καλό κακό παιδί’’ της λογοτεχνίας»
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro