Slow

Αντώνης Σουρούνης: «Διακοπή από τις διακοπές»

Ο συγγραφέας Αντώνης Σουρούνης θυμάται πώς μια μέρα, αποφασίζοντας να κάνει όχι διακοπές αλλά διακοπή στη ζωή που ζούσε μέχρι τότε, γύρισε το διακόπτη κι έφυγε. Μόνος. Για τρία χρόνια. «Πρώτη φορά ζούσα μέσα στη φύση», γράφει. «Την αληθινή ευτυχία εκεί την έμαθα».

 

«Από τι διακόπτει κανείς για να κάνει διακοπές; Νομίζω από την τύφλα του τη μαύρη. Για να ξαναγυρίσει ύστερα από ένα μήνα πάλι σ’ αυτήν».

Κάποτε τη λέξη «διακοπές» τη χρησιμοποιούσαν για το φως και το νερό που κάθε τόσο σταματούσαν. Ήταν από τα κακά που συνόδευαν εκείνη την εποχή. Σήμερα οι άνθρωποι τη χρησιμοποιούν για την ίδια τους τη ζωή. Είναι από τα καλά που συνοδεύουν αυτή την εποχή. Ή τουλάχιστον θα μπορούσε να είναι. Γιατί, ενώ οι πρώτες ήταν καθημερινές και αναπάντεχες, των ανθρώπων είναι ετήσιες και προγραμματισμένες. Τόσο προγραμματισμένες, ώστε προτού ακόμα τελειώσουν αυτές, αρχίζουν να καταστρώνονται οι άλλες, του επόμενου χρόνου. Συνήθως από ένα εύθυμο επιτελείο. Από τι διακόπτει λοιπόν κανείς για να κάνει διακοπές; Νομίζω από την τύφλα του τη μαύρη. Για να ξαναγυρίσει ύστερα από ένα μήνα πάλι σ’ αυτήν.

Την εποχή που το φως και το νερό έκαναν επίσης διακοπές, μ’ έστελνε η μάνα μου μ’ ένα βάζο ν’ αγοράσω ταχίνι. Ήταν ένας ισόγειος και σκοτεινός χώρος στην οδό Κασσάνδρου με χωμάτινο δάπεδο, όπου, πιασμένο μ’ ένα μακρύ δοκάρι, γύριζε γύρω γύρω ένα τυφλωμένο άλογο. Συνέχεια. Κάπου κάπου ο γέρος που ζούσε εκεί μέσα το έβγαζε στην αυλή να πάρει αέρα και ξανά πάλι στο μαγκανοπήγαδο. Στο σπίτι απορούσαν που δεν έβαζα ταχίνι στο στόμα μου.

«Πρώτη φορά ζούσα κοντά στη φύση. Κοιμόμουν και ξυπνούσα με τα πλάσματα εκείνα που δε νοιάζονται για την αποταμίευση παρά μόνο για την καθημερινή τους τροφή».

Όταν μεγάλωσα, βρέθηκα συχνά σε παρόμοιες δουλειές μ’ εκείνη του αλόγου. Κι επειδή εμάς απαγορευόταν να μας τυφλώσουν, έπρεπε να τυφλωθούμε από μόνοι μας, για να μπορούμε να συνεχίσουμε τους ατέλειωτους γύρους μας. Μια μέρα λοιπόν είπα να κάνω όχι διακοπές αλλά διακοπή στη ζωή που ζούσα μέχρι τότε. Γύρισα το διακόπτη κι έφυγα. Μόνος. Όχι για ένα μήνα αλλά για τρία χρόνια. Πρώτη φορά ζούσα κοντά στη φύση. Τι λέω κοντά, μέσα της καλύτερα.

Ο Αντώνης Σουρούνης σε παλιότερες διακοπές του στην Κάλυμνο. «Σήμερα δε χρειάζομαι πια διακοπές», έγραφε στα μέσα της δεκαετίας του ’90. «Γιατί να διακόψεις κάτι όταν σου αρέσει τόσο πολύ; Μπορείς να αλλάζεις τόπους, αλλά αν δεν κουβαλάς μαζί σου αυτή τη ζωή που διάλεξες, τότε τι θα κουβαλάς;».

Κοιμόμουν και ξυπνούσα ταυτόχρονα με τα πλάσματα εκείνα που δε νοιάζονται για την αποταμίευση παρά μόνο για την καθημερινή τους τροφή. Ήξερα ότι μπορεί να επιβιώσει κανείς με ελάχιστα χρήματα ή και καθόλου, όμως να μπορεί μαζί να είναι και τόσο ευτυχισμένος δεν το ήξερα. Και την αληθινή ευτυχία εκεί την έμαθα. Ήταν σα να φοιτώ σ’ ένα σχολείο με χίλιους δασκάλους και με μόνο μαθητή εμένα. Είχα ξετυφλωθεί τελείως και μπορούσα να βλέπω τα πράγματα που με πλησίαζαν και τ’ άλλα που με απέφευγαν. Προπαντός αυτά.

«Οι γνωστοί μου με κατηγόρησαν ότι έχασα τρία χρόνια απ’ τη ζωή μου παρακολουθώντας τα δέντρα και τη θάλασσα. Η αλήθεια είναι ότι παρακολουθούσα και τις γάτες».

Επέστρεψα κάποτε έχοντας στην τσάντα μου γραμμένες εβδομήντα σελίδες όλες κι όλες. Οι γνωστοί μου, που περίμεναν να γράψω τόμους και τόμους, απογοητεύτηκαν. Με κατηγόρησαν ότι έχασα τρία χρόνια απ’ τη ζωή μου παρακολουθώντας τα δέντρα και τη θάλασσα. Η αλήθεια είναι ότι παρακολουθούσα και τις γάτες, αλλά θεώρησα φρόνιμο να μην τους το πω. Στα τρία αυτά χρόνια είχα αλλάξει τόσο πολύ, που και οι ίδιοι χρειάστηκαν τον ίδιο χρόνο για να το διαπιστώσουν.

Σήμερα δε χρειάζομαι πια διακοπές. Γιατί να διακόψεις κάτι όταν σου αρέσει τόσο πολύ; Μπορείς να αλλάζεις τόπους, αλλά αν δεν κουβαλάς μαζί σου αυτή τη ζωή που διάλεξες, τότε τι θα κουβαλάς; Στο κάτω κάτω πρέπει να χαρεί κι αυτή μαζί σου, αφού τόσα πολλά σου προσφέρει. Διαφορετικά την κλειδώνεις στο διαμέρισμά σου, γεμίζεις τη βαλίτσα με σώβρακα κι εξαφανίζεσαι για τριάντα μέρες από κοντά της. Κι όταν γυρίσεις, θα τη βρεις μπροστά σου έξαλλη, με σηκωμένη την τρίχα, να σε περιμένει για να σου κάνει το βίο αβίωτο. Και θα ’χει και δίκιο.

 

// Από το βιβλίο -με 20 αφηγήματα- του Αντώνη Σουρούνη «Μισόν αιώνα άνθρωπος», εκδόσεις Καστανιώτη, 1996.

 

Διαβάστε ακόμα: Πάτρικ Λη Φέρμορ – «Ένα χρέος ευτυχίας στην Καρδαμύλη»

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Ο «επαναστάτης» κληρικός και συγγραφέας μιλάει στο Andro για το νόημα της ζωής, το μυστήριο του Θεού, την πενία του ανθρώπου μπρος στον θάνατο και την φυσική παρόρμηση του έρωτα.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Τι είναι η κατάθλιψη για την οποία όλοι μιλούν στις μέρες μας; Πώς μπορούμε να καταλάβουμε αν πάσχουμε; Πρέπει να πάρουμε χάπια για να θεραπευτούμε; Ο ψυχίατρος και ποιητής Γιάννης Ζέρβας μιλάει στο Andro και ξεδιαλύνει όλες τις απορίες μας.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Δημοσιογράφος, ταξιδευτής και -πλέον- οικογενειάρχης, ο Άκης ξεκίνησε (για δεύτερη φορά!) να κάνει το γύρο του κόσμου... Κι όμως, αυτός ο εκ πεποιθήσεως νομάδας δίνει καθημερινά μάχη με τις φοβίες του. Πώς τις καταπολεμά;    

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο πολυβραβευμένος συγγραφέας και μεταφραστής δίνει τη δική του θεώρηση γι' αυτό που λέμε «νόημα της ζωής». Τι τον κινητοποιεί, τι τον διατηρεί σε εγρήγορση και ποια η σχέση του με το παρελθόν και το παρόν.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro