«Θέλω τα παιδιά μου να μου πουν μια μέρα ότι είναι περήφανα για μένα»

Ο διεθνής πολίστας Αντώνης Βλοντάκης βιώνει την πατρότητα επί τρία, σκεπτόμενος όχι μόνο το πόσο περήφανος είναι για τα παιδιά του, αλλά το αν θα είναι περήφανα κι εκείνα στο μέλλον για αυτόν.

 

«Όταν αποφασίζεις να γίνεις πατέρας αλλάζουν οι ρόλοι. Φεύγεις από προτεραιότητα και πηγαίνεις στον πάτο της λίστας». (Φωτογραφία: Ολυμπία Κρασαγάκη)

Πριν 10 χρόνια, στα 32 μου, ήμουν ήδη τρεις φορές πατέρας. Στο πρώτο μου παιδί, την Ηλέκτρα, ήμουν 29 χρονών. Στα 30 είχα και τη Μαλένα και ενάμιση χρόνο μετά ήρθε και ο Σπυρίδων. Τώρα λέω ότι έχω «μία έφηβη και δύο παιδιά». Έχοντας παιδί στην εφηβεία παίρνω μια πρώτη γεύση για το τι έρχεται, και νομίζω ότι πρέπει να βάλω κράνος..!

Όταν αποφασίζεις να γίνεις πατέρας αλλάζουν οι ρόλοι. Φεύγεις εσύ από προτεραιότητα και πηγαίνεις στον πάτο της λίστας. Καλείσαι να υπηρετείς τις ανάγκες που έχει η οικογένεια με οποιονδήποτε τρόπο και οποιοδήποτε κόστος.

Μεγάλωσα σε μια πάρα πολύ δεμένη και υγιή οικογένεια, οπότε τον συγκεκριμένο θεσμό τον είχα πολύ ψηλά και ήθελα όσο το δυνατόν μικρότερος σε ηλικία να κάνω κι εγώ παιδιά. Ήθελα τις αξίες που πήρα να τις μεταδώσω σε αυτά, και, αν γίνεται, σε βελτιωμένη έκδοση, να τις πάρω -ας πούμε- στο «9» και να τις πάω στο «10».

Ο Αντώνης Βλοντάκης με τον γιο του Σπυρίδωνα.

Για να γίνεις πατέρας πρέπει εσύ και το έτερόν σου ήμισυ να πιστεύετε στα ίδια πράγματα.

Θεωρώ ότι το να είσαι πατέρας είναι ένα ένστικτο βαθύτερο, το οποίο σε οδηγεί σε αυτή την κατεύθυνση. Δεν είμαστε όλοι για όλα. Δεν είμαστε όλοι για να κάνουμε οικογένεια. Δεν είμαστε όλοι για να μεγαλώσουμε παιδιά. Το δικό μου το ένστικτο με οδηγούσε εκεί.

Η ενασχόλησή μου με το πόλο μέχρι σήμερα, ο χαβαλές, ο κοινός σκοπός για μια επιτυχία, η παρέα της ομάδας, είναι αυτό που αντιπροσώπευε την «εφηβική» μου, παιδική μου, πλευρά. Μου έφτανε και μου περίσσευε. Φεύγοντας από το πόλο γινόμουν και πάλι ένας συνειδητοποιημένος, ώριμος, πατέρας.

«Το να μεγαλώνεις τρία παιδιά μαζί θέλει πολύ υπομονή και ψυχραιμία. Και θέλει και προσπάθεια για να μην νιώσει κανένα παιδί αδικημένο».

Πάντα είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι θα ήθελα τα παιδιά μου να ακολουθήσουν ένα ομαδικό άθλημα γιατί είχα την εμπειρία του πόσο πολύ αυτό με βοήθησε να διαμορφώσω χαρακτήρα, στο να μπορέσω να κινούμαι σε ομάδα, να παλεύω για ένα κοινό στόχο.

Μπορεί στο κομμάτι της υδατοσφαίρισης να έχω συναναστραφεί με πάνω από 200 αθλητές και τους θυμάμαι όλους, έναν-έναν. Ενώ μετά βίας θυμάμαι 10 συμμαθητές μου από το σχολείο. Τόσο έντονο είναι το κομμάτι του αθλητισμού. Γι αυτό θέλω και τα παιδιά μου να το ζήσουν αυτό. Οι δύο κόρες μου είναι στο βόλεϊ και ο γιος μου πέρσι ξεκίνησε πόλο.

Με τα παιδιά του στο Ελαφονήσι στα Χανιά.

Η αλήθεια είναι ότι αρχικά απευχόμουν τα παιδιά μου να ακολουθήσουν το δικό μου άθλημα. Δυστυχώς το πόλο δεν έχει μόνο χαρές αλλά και πολλές λύπες γιατί είναι ένα «παραμελημένο» σπορ. Επίσης δεν ήθελα ποτέ να βρεθεί κανένας «έξυπνος» που να τα βάλει σε διαδικασία σύγκρισης μαζί μου. Ήθελα να τραβήξουν τον δικό τους δρόμο, να μην τα στρέψω προς τον ίδιο δρόμο. Ο γιος μου παρόλα αυτά στράφηκε μόνος του προς τα εκεί.

Το να μεγαλώνεις τρία παιδιά μαζί θέλει πολλή υπομονή και ψυχραιμία. Και θέλει και προσπάθεια για να μην νιώσει κανένα παιδί αδικημένο. Μερικές φορές στο σπίτι το καταφέρνουμε, άλλες όχι, δεν υπάρχει μαγική συνταγή σε αυτό.

Να είναι ιδιαίτερα προσεκτικά στην επιλογή φίλων και στις παρέες τους, αυτή είναι μια έγνοια που έχω για τα παιδιά μου. Αλλά από την άλλη σε καμία περίπτωση δεν θέλω να απομονώνουν ή να περιθωριοποιούν κάποιον. Είμαστε όλοι πολίτες αυτής της γης, δεν μας ανήκει τίποτα.

Όταν μεγαλώσουν θέλω να μου πουν αυτό που έχω πει κι εγώ στον πατέρα μου: ότι είναι περήφανα για μένα.

Ο δικός μου πατέρας είναι ένας άνθρωπος που λατρεύει την οικογένειά του και ιδιαιτέρως τα παιδιά του. Είναι ένας άνθρωπος που έχει γεννηθεί πριν τον πόλεμο, ένας βουνίσιος Χανιώτης, με βιώματα πολύ διαφορετικά από τα δικά μου. Αγωνίστηκε από πολύ μικρός και συνεχίζει να αγωνίζεται. Πάλεψε για να μας προσφέρει ό,τι καλύτερο μπορούσε. Αυτό θέλω να κάνω κι εγώ. Απλώς εγώ ως παιδί ήθελα να ακούω λίγο περισσότερο το «σ’ αγαπώ». Στόχος μου είναι να τους λέω όσο πιο συχνά μπορώ το πόσο τα αγαπάω.

 

Διαβάστε ακόμα: Θοδωρής Τσεκούρας – Πώς να είσαι σωστός πατέρας όταν είσαι παιδί και ο ίδιος

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή του μήνα

Ο αρχισυντάκτης του Andro Φροίξος Φυντανίδης μας πάει μια βόλτα στη Μεσσηνιακή Μάνη και σε αυτή την περιοχή, που αν ήταν γυναίκα θα ήταν και ο μεγάλος του έρωτας.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

O διαιτολόγος-διατροφολόγος Δρ. Αναστάσιος Παπαλαζάρου γράφει για την πάθηση που ταλαιπωρεί περισσότερους από 700 εκ. ανθρώπους στον πλανήτη, αλλά και για μια ολόκληρη βιομηχανία που «θρέφεται» από την ευκολοπιστία των απανταχού υπέρβαρων.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Βλέπουμε τις διατροφικές διαταραχές μέσα από την ανδρική σκοπιά, με τη βοήθεια του ψυχίατρου-ψυχοθεραπευτή Δημήτρη Παπαδημητριάδη.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Μάλιστα στην 20η θέση βρίσκουμε το ιστορικό Elounda Beach Hotel & Villas της Κρήτης, το πρώτο resort αυτού του επιπέδου στη χώρα μας που κτίστηκε το 1971.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro