Τα «εν αποστρατεία» δρομικά υπάρχοντα

Ο Γιώργος Μυζάλης μας καλωσορίζει στη νέα του στήλη, μας βάζει στον κόσμο ενός δρομέα και μοιάζει αποφασισμένος να μας βγάλει έξω.

 
andro-ekso-2

«Κάθε ρούχο, κάθε παπούτσι, κάθε gadget, κάθε αξεσουάρ στη ντουλάπα μου, θυμίζει και μια δρομική “περιπέτεια”» μας λέει ο Γιώργος Μυζάλης.

Ξεκίνησα να τρέχω συστηματικά πριν από δέκα χρόνια. Όχι πολλά χιλιόμετρα, αλλά σε καθημερινή βάση και πάντοτε με τα ακουστικά στα αυτιά. Στο γήπεδο της γειτονιάς μου – το γήπεδο Χαλανδρίου – που επισκέπτομαι ακόμα και σήμερα κάθε τόσο. Πολλές δρομικές μου συνήθειες και προκαταλήψεις παραμένουν ίδιες και αρκετές έχουν αλλάξει άρδην. Δεν αναφέρομαι σε χρόνους και επιδόσεις – μην παρεξηγηθώ. Αυτές, μεταξύ «κατεργαρέων» και παροικούντων την Ιερουσαλήμ (ημών των αθλουμένων δρομέων, δηλαδή), λίγη σημασία έχουν και ουδόλως προσφέρονται προς ανακοίνωση ή καυχησιά. Για άλλα πράγματα μιλώ.

Αν το πιστεύετε, έχω ακόμα το πρώτο μου σορτσάκι. Ξεχειλωμένο, ξεθωριασμένο, χωρίς κορδόνι, που μου πέφτει και λίγο μάλιστα, αλλά που δεν αποφασίζω να το «ξεφορτωθώ». Όποτε, δε, βγαίνω στο δρόμο για να «κλέψω» ένα τρέξιμο, να τρέξω δηλαδή χωρίς ρολόι, χρονόμετρο, διαδρομή συγκεκριμένη ή ρυθμό προκαθορισμένο, αυτό προτιμώ να φορώ. Το πιο αστείο; Είναι τεννιστικό. Κοινώς μοιάζει περισσότερο με βερμούδα και λιγότερο με εκείνα τα κοντά σορτσάκια των δρομέων. Όσοι με διασταυρώνουν σε αυτά τα τρεξίματα μπορεί θα σκέφτονται: «μπασκετικός» που τρέχει.

Πριν από δέκα χρόνια, τα παπούτσια για το τρέξιμο δεν ήταν και τόσο ευπαρουσίαστα (μην κοιτάτε που τα σημερινά τα προτιμούν ακόμα και εκείνοι που δεν τρέχουν). Έκαναν δουλειά τα «ασχημόπαπα» σε σχέση με τα trendy της ίδιας εποχής.

Έχω ακόμα τα πρώτα μου παπούτσια. «Εν αποστρατεία», βέβαια, στο κουτί τους. Ξεχαρβαλωμένα σχεδόν, αλλά στη θέση τους. Δεν είναι ακριβώς τα πρώτα μου, για να τα λέμε όλα. Είναι εκείνα που μου συνέστησε η φίλη μου η Ειρήνη να δοκιμάσω και «να την θυμηθώ». Κι είχε δίκιο. Nimbus 9, παρακαλώ, και σε άθλιο ασημί χρώμα. Βλέπετε, πριν από δέκα χρόνια, τα παπούτσια για το τρέξιμο δεν ήταν και τόσο ευπαρουσίαστα (μην κοιτάτε που τα σημερινά τα προτιμούν ακόμα και εκείνοι που δεν τρέχουν). Έκαναν δουλειά τα «ασχημόπαπα» σε σχέση με τα trendy της ίδιας εποχής. Με τα συγκεκριμένα πρωτοέτρεξα σε λαϊκό αγώνα δρόμου, εκείνη την Κυριακή 4 Νοεμβρίου του 2007, στο «δεκάρι» του Μαραθωνίου.

Εκτός από το σορτσάκι και τα παπούτσια εκείνου του αγώνα, έχω ακόμα και το κόκκινο αντιανεμικό που φορούσα. Αντιανεμικό το νόμιζα, δηλαδή, αλλά αυτό αποδείχτηκε μπουφάν κανονικό, που αργότερα πήρα μαζί μου στον δεύτερο Μαραθώνιο που έτρεξα στο Παρίσι, προκειμένου να το φοράω ως την εκκίνηση για να μην κρυώσω και να το πετάξω λίγο πριν το «μπαμ». Δεν μπόρεσα να το αποχωριστώ, όμως. Το έχω ακόμα. Και το χρησιμοποιώ σε ένα σωρό άλλες περιστάσεις πλην του τρεξίματος.

Κάθε ρούχο, κάθε παπούτσι, κάθε gadget, κάθε αξεσουάρ στη ντουλάπα μου, θυμίζει και μια δρομική «περιπέτεια». Πολλά από αυτά είναι αποστρατευμένα πια, αλλά δεν μπορώ να τα αποχωριστώ. Από καιρού εις καιρόν, ωστόσο, χαρίζω όσα δεν χρειάζομαι και μπορούν να χρησιμεύσουν σε άλλους δρομείς. Το κάνουν και οι «συντρεχαλατζήδες» μου στο myathlete, το ξέρω καλά. Όλοι μας, όμως, διατηρούμε μερικά κομμάτια που δεν είμαστε διατεθειμένοι να αποχωριστούμε ό,τι κι αν γίνει. Θα έχετε κι εσείς τέτοια, σωστά; Μετά χαράς να διαβάσω και τις δικές σας ιστορίες στα σχόλια.

 

Διαβάστε ακόμα: Έλληνες μας μιλούν για τον «εθισμό» στο τρέξιμο και όσα τους έμαθε στο σώμα και στο πνεύμα τους ο δρόμος

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή του μήνα

Ο "survivor" του τζετ-σετ Μηνάς Γκούμας θυμάται Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιές στο χιονισμένο Ελβετικό θέρετρο που τις δεκαετίες του '50 και του '60 θύμιζε ελληνικό χωριό. Με τους ισχυρούς του χρήματος, τις διεθνείς διασημότητες και το... διαμάντι της Λιζ Τέηλορ.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο γιατρός, υπερμαραθωνοδρόμος και λάτρης της ταξιδιωτικής περιπέτειας Αργύρης Παπαθανασόπουλος συναντά, τρίβοντας τα μάτια του -από έκπληξη και από τα τοξικά αέρια του ηφαιστείου Ίτζεν- ένα είδος σύγχρονου Σίσυφου στη μακρινή Ινδονησία. Που βγάζει πικρό ψωμί, δουλεύοντας στα όρια της εξάντλησης και ζώντας καθημερινά με τον κίνδυνο ενός ξαφνικού θανάτου.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο συνεργάτης του Andro, λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, βρέθηκε στο Λονδίνο και «εξερεύνησε» σπιθαμή προς σπιθαμή το Μπρίξτον - την περιοχή που το '81 τα έβαλε με την αγγλική κυβέρνηση, το 2013 γιόρτασε τον θάνατο της Margaret Thatcher και πριν 2 χρόνια έκλαψε με τη «φυγή» του David Bowie. Την περιοχή που σήμερα θεωρείται το next big thing του Λονδίνου.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο 56χρονος μπορεί να θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ηθοποιός και να έχει φτάσει στην κορυφή του Hollywood, αλλά δεν ξεχνάει τους φίλους του και ιδιαίτερα αυτούς που τον βοήθησαν στο ξεκίνημα. Μια απίστευτη ιστορία.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro