Αδέρφια μου, βουνίσοι δρομείς!

Ο Γιώργος Μυζάλης έζησε την αυθεντική δρομική άμιλλα στα ορεινά μονοπάτια. Αξίζει να ανακαλύψετε κι εσείς την υπέροχη "φυλή" των Ελλήνων βουνίσιων "τρεχαλατζήδων".

 
ekso2

Σωστό και λάθος δεν υπάρχει στο γούστο και στον αθλητισμό. Άρα καταλαβαίνω τους βουνίσιους «συντρεχαλατζήδες» μου για τη λόξα τους και με «νιώθουν» κι εκείνοι για την ασφάλτινη εμμονή μου. (Φωτογραφία: koliri84.blogspot.gr)

Δεν μου αρέσουν τα βουνά. Δεν μου αρέσουν ούτε οι αγώνες, ούτε οι προπονήσεις εκεί. Μην παρεξηγηθώ, όμως. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Δεν είναι, δηλαδή, ότι δεν μου αρέσουν ολότελα, απλώς έχω ορισμένα θέματα με τα τρεξίματα στο βουνό και δεν τα προτιμώ από την άσφαλτο. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος: με τρομάζει η πανίδα των βουνών, με προβληματίζουν οι ασαφείς διαδρομές και το ενδεχόμενο να χαθώ σε κάποια από αυτές. Για να μην αναφερθώ και στους τραυματισμούς που ελλοχεύουν σε κάθε γωνιά κατηφορική (κυρίως) ή ανηφορική (δευτερευόντως).

Σωστό και λάθος δεν υπάρχει στο γούστο και στον αθλητισμό. Επιπλέον, κακός αθλητισμός δεν υφίσταται. Καταλαβαίνω, επομένως κι απολύτως, τους βουνίσιους «συντρεχαλατζήδες» μου για τη λόξα τους και με «νιώθουν» κι εκείνοι για την ασφάλτινη εμμονή μου. Συχνά – πυκνά, άλλωστε, διασταυρωνόμαστε ο ένας στα λημέρια του άλλου. Οφείλω, δε, να ομολογήσω ότι ο λόγος που με κάνει ενίοτε να «παίρνω τα βουνά» είναι το εξαιρετικό παρεάκι που έχουν στήσει οι συναθλητές μου εκεί. Παρεάκι πιστό, με τα τραπέζια του, τις εκδρομές του, τα πειράγματά του, την καζούρα του αλλά και το ενδιαφέρον και το νοιάξιμο του. Σε αυτό το τελευταίο σκέλος, του ενδιαφέροντος, επικεντρώνεται το παρόν κείμενο. Και εξηγούμαι.

Ένα πέσιμο ποτέ δεν είναι ωραίο, αλλά μπορεί να σου υπενθυμίσει την αγάπη, τη συμπαράσταση, την ανησυχία, τη φροντίδα και το νοιάξιμο των συναθλητών σου.

Προσφάτως, ακολούθησα την ομάδα mytrail του myathlete σε έναν αγώνα βουνού στους Δελφούς. Μιλώ για το γνώριμο «Δευκαλίωνα», αγώνα 25 χιλιομέτρων με 1200 μέτρα υψομετρικής και αρκετά δύσκολα και απαιτητικά κομμάτια. Σε ένα από αυτά, η απειρία μου στους δρόμους βουνού επέφερε μια ζόρικη πτώση, έναν αρκετά σοβαρό (αν και επιφανειακό τελικά) και εντυπωσιακό τραυματισμό. Η «ζημιά» έγινε στο εικοστό χιλιόμετρο του αγώνα και με «ακινητοποίησε» για κανένα δεκάλεπτο. Στο δεκάλεπτο αυτό, αλλά και στη μετέπειτα αργή πορεία μου προς τον τερματισμό, διασταυρώθηκα με όλους τους φίλους του myathlete (πλην εκείνων που είχαν τερματίσει ήδη την ώρα που συνέβαιναν όλα αυτά). Όλοι τους ανεξαιρέτως θέλησαν να σταματήσουν τον αγώνα τους για να με βοηθήσουν. Όλοι τους ήταν διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν την προσπάθειά τους για να με βοηθήσουν. Με τα χίλια ζόρια κατάφερνα να πείσω καθέναν τους να συνεχίσει και να μην ανησυχεί για μένα.

Σαν να μην ήταν αρκετό όλο αυτό, μετά τον τερματισμό, τις ώρες και τις μέρες που ακολούθησαν, όλοι τους με αναζήτησαν. Θέλανε να μάθουν πως είμαι, αν χρειάζομαι κάτι, πως πάει η αποκατάσταση και τα σχετικά. Από την Κυριακή που συνέβησαν όλα αυτά, μέχρι σήμερα και δεν ξέρω για πόσο ακόμα, σκέφτομαι: είναι ωραίο να ανακαλύπτεις τη μέγιστη ταχύτητά σου στο τρέξιμο, αλλά δεν είναι το ίδιο ωραίο να γκρεμοτσακίζεσαι καθώς την έχεις αναπτύξει. Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Ένα πέσιμο μπορεί να σου υπενθυμίσει την αγάπη, τη συμπαράσταση, την ανησυχία, τη φροντίδα και το νοιάξιμο των συναθλητών σου, σε βαθμό που να λες: χαλάλι! Αδέρφια του αγαπημένου #mytrail του my athlete, συντρεχαλατζήδες μου, Ζαχαρία, Θανάση, Χρήστο, Μάνο και coach Νίκο Δημητριάδη, έχετε την συγκίνηση και την ευγνωμοσύνη μου. Δεν ξενερώνουμε ποτέ!

Ρεφρέν: Πάμε γερά – πάμε δυνατά.

 

Διαβάστε ακόμα: «Ακόμα και 30-45 λεπτά απλό περπάτημα την ημέρα είναι αρκετά»

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή του μήνα

Στο βιβλίο «Γυρίστε τον γαλαξία με ωτοστόπ» ο Douglas Adams είχε γράψει ότι το νούμερο 42 είναι η μεγάλη απάντηση στο απόλυτο ερώτημα της ζωής, του σύμπαντος και των πάντων. Από τότε έχουν περάσει 40 χρόνια και όπως φαίνεται η θεωρία του επιβεβαιώνεται. Εσύ το ήξερες ότι το αίμα των δωρητών έχει διάρκεια ζωής 42 ημερών; Αν όχι, δες αυτή την υπέροχη διαφήμιση του Ερυθρού Σταυρού της Αυστραλίας και θα μάθεις ότι το νούμερο 42 είναι η μεγάλη απάντηση στο απόλυτο ερώτημα της ζωής - της ζωής κάποιων συνανθρώπων μας.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Σύμφωνα με τους μελλοντολόγους, ως το 2050 η ανθρώπινη συνείδηση θα μπορεί να υπάρξει στο διηνεκές σε κόσμους που οι ίδιοι θα έχουμε δημιουργήσει από τη στιγμή που καταφέρουμε να τηλεφορτώσουμε τον εγκέφαλό μας σε υπολογιστές.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Γιατί αποφάσισε να πάρει τους δρόμους; Ποιο είναι το ωραιότερο σημείο που έχει τρέξει; Τι τον ανεβάζει και τι τον ρίχνει; Ένα στέλεχος ιδιωτικής εταιρίας μας αποκαλύπτει όσα του έμαθε ο δρόμος.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Τον Φεβρουάριο του 2018, ο Βασίλης Βλαχογιάννης έκανε πραγματικότητα ένα μεγάλο του όνειρο, καθώς με τη συμμετοχή του στο Μαραθώνιο του Τόκιο κατάφερε να τερματίσει στους 6 Major Marathons. Ο ένας από τους 5 Έλληνες που τα έχουν καταφέρει. Διαβάστε αυτό το ταξίδι δύναμης, αντοχής και προσήλωσης, όπως το περιγράφει ο ίδιος στο Andro.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro