Φτωχοί και έφηβοι στη Θεσσαλονίκη

Ο συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης θυμάται τη δεκαετία του ’70, όταν με την παρέα του έκαναν ευκαιριακές δουλειές και με δυο ουζάκια κομπλέ χόρταιναν και φχαρστιόντουσαν στο μαγαζί της Χήρας.

 
scabardonis

«Όταν είχαμε λίγο μπακίρι παραπάνω, πηγαίναμε να πιούμε ουζάκι στης Χήρας, ένα μικρό μαγαζάκι στην Μελενίκου. Η κυρα-Χάιδω ήταν μια καλλιτέχνις της Ars Povera», θυμάται ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης.

Η απόλαυση έχει άμεση σχέση με τον βαθμό στέρησης. Όταν όλα σου προσφέρονται, ή όλα μπορείς να τα ’χεις, τίποτε δεν περιέχει, πια, την μυθολογία του ποθούμενου, που δύσκολα αποκτιέται – σαν την απόσταση, στον έρωτα, που πολλαπλασιάζει τον πόθο: όταν βλέπεις παντού τέλεια σορτσάκια, τότε το σόρτ χάνει την αίγλη του.

Στη δεκαετία του ’70 ήμασταν φτωχοί και έφηβοι – ο καλύτερος συνδυασμός. Για να βγάζουμε κάνα φράγκο, κάναμε ευκαιριακές δουλειές – μετακομίσεις, γκαρσόνια και διάφορα άλλα. Εννοώ, όλη η παρέα. Και όταν είχαμε λίγο μπακίρι παραπάνω, πηγαίναμε να πιούμε ουζάκι στης Χήρας, ένα μικρό μαγαζάκι στη Μελενίκου, μεταξύ καφενείου και ταβέρνας. Η κυρα- Χάιδω που το κυβερνούσε και μαγείρευε, ήταν μια έξυπνη και δραστήρια γυναίκα, αγράμματη βέβαια, που ωστόσο τα κατάφερνε μια χαρά.

«Είχαμε ήδη έρθει στο κέφι και με κάνα τραγουδάκι στο τζουκ μποξ, ρίχναμε και τις λεπιδιαστές γύρες μας. Κανονικό γλέντι».

Το ουζάκι κόστιζε μιάμιση δραχμή και περιλάμβανε ένα ποτηράκι ούζο νταμιτζάνας, από τον Τσιπίτση, που πουλούσε χύμα αλκοόλ, λίγο παραπάνω, κι ένα πιατάκι που είχε δυο σαρδέλες τηγανητές, ένα κομματάκι τυρί, δυο πιπερίτσες τουρσί, λίγη ντομάτα, ή λάχανο (ανάλογα την εποχή), ολίγη φασόλια του νταβά και μια φέτα ψωμί. Αν είχανε μείνει τηγανητές σαρδέλες από την προηγούμενη μέρα, η κυρα-Χάιδω δεν τις πετούσε, παρά τις έβαζε στον φούρνο και τις έκανε πλακί – νοστιμότατες. (Ήταν μια καλλιτέχνις της Ars Povera). Με δυο ουζάκια κομπλέ, με τρεις δραχμές, χορταίναμε και φχαριστιόμασταν. Σφουγγίζαμε το πιάτο επιμελώς και παραγγέλναμε και ένα ουζάκι σκέτο για συνέχεια, με λίγο ψωμί, αντί μισής δραχμής – είχαμε ήδη έρθει στο κέφι και με κάνα τραγουδάκι στο τζουκ μποξ, ρίχναμε και τις λεπιδιαστές γύρες μας. Κανονικό γλέντι.

Το ότι δύσκολα βρίσκαμε τα χρήματα για να πάμε, η παρέα, η ανεμελιά, και το κλίμα του χώρου, με κάνει να πιστεύω, να νιώθω, πως δεν έχω απολαύσει νοστιμότερο ουζάκι.

Από τότε, σιγά-σιγά μεγαλώσαμε, φτιαχτήκαμε κάπως, αρχίσαμε να βγάζουμε λεφτά, ήρθε η εποχή της ευδαιμονίας και, όποτε πηγαίναμε για ούζο, παραγγέλναμε τα καλύτερα και τα περισσότερα, πολύ πιο πολλά απ’ όσα τελικά τρώγαμε, αλλά ποτέ δεν ήμασταν ευχαριστημένοι – ήταν πια, όλα προσφερόμενα, εύκολα, σχεδόν κάθε μέρα, ή όποτε μας κάπνιζε. Γέμιζε το τραπέζι και ξεχείλωνε από τους μεζέδες – βάζαμε τα ψωμιά και τα μπουκάλια σε διπλανές καρέκλες για να χωρέσουνε τα φαγιά. Βαριόμασταν. Είχε χαθεί η γοητεία, η στέρηση. Το ολίγο, το σπάνιο και το ακριβό. Το δυσπρόσιτο.

Περνώ, πότε πότε, από την Μελενίκου. Παντού πολυκατοικίες – το μαγαζάκι της Χήρας, είναι τώρα, πια, ένα κατάστημα της Vodafone.

//Το τελευταίο βιβλίο (33 διηγήματα) του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Νοέμβριος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Διαβάστε ακόμα: Κώστας Βουτσάς –Τα χρόνια της μεγάλης φτώχειας στη Θεσσαλονίκη της Κατοχής.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή του μήνα

Ο "survivor" του τζετ-σετ Μηνάς Γκούμας θυμάται Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιές στο χιονισμένο Ελβετικό θέρετρο που τις δεκαετίες του '50 και του '60 θύμιζε ελληνικό χωριό. Με τους ισχυρούς του χρήματος, τις διεθνείς διασημότητες και το... διαμάντι της Λιζ Τέηλορ.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο γιατρός, υπερμαραθωνοδρόμος και λάτρης της ταξιδιωτικής περιπέτειας Αργύρης Παπαθανασόπουλος συναντά, τρίβοντας τα μάτια του -από έκπληξη και από τα τοξικά αέρια του ηφαιστείου Ίτζεν- ένα είδος σύγχρονου Σίσυφου στη μακρινή Ινδονησία. Που βγάζει πικρό ψωμί, δουλεύοντας στα όρια της εξάντλησης και ζώντας καθημερινά με τον κίνδυνο ενός ξαφνικού θανάτου.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο συνεργάτης του Andro, λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, βρέθηκε στο Λονδίνο και «εξερεύνησε» σπιθαμή προς σπιθαμή το Μπρίξτον - την περιοχή που το '81 τα έβαλε με την αγγλική κυβέρνηση, το 2013 γιόρτασε τον θάνατο της Margaret Thatcher και πριν 2 χρόνια έκλαψε με τη «φυγή» του David Bowie. Την περιοχή που σήμερα θεωρείται το next big thing του Λονδίνου.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο 56χρονος μπορεί να θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ηθοποιός και να έχει φτάσει στην κορυφή του Hollywood, αλλά δεν ξεχνάει τους φίλους του και ιδιαίτερα αυτούς που τον βοήθησαν στο ξεκίνημα. Μια απίστευτη ιστορία.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro