Φτωχοί και έφηβοι στη Θεσσαλονίκη

Ο συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης θυμάται τη δεκαετία του ’70, όταν με την παρέα του έκαναν ευκαιριακές δουλειές και με δυο ουζάκια κομπλέ χόρταιναν και φχαρστιόντουσαν στο μαγαζί της Χήρας.

 
scabardonis

«Όταν είχαμε λίγο μπακίρι παραπάνω, πηγαίναμε να πιούμε ουζάκι στης Χήρας, ένα μικρό μαγαζάκι στην Μελενίκου. Η κυρα-Χάιδω ήταν μια καλλιτέχνις της Ars Povera», θυμάται ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης.

Η απόλαυση έχει άμεση σχέση με τον βαθμό στέρησης. Όταν όλα σου προσφέρονται, ή όλα μπορείς να τα ’χεις, τίποτε δεν περιέχει, πια, την μυθολογία του ποθούμενου, που δύσκολα αποκτιέται – σαν την απόσταση, στον έρωτα, που πολλαπλασιάζει τον πόθο: όταν βλέπεις παντού τέλεια σορτσάκια, τότε το σόρτ χάνει την αίγλη του.

Στη δεκαετία του ’70 ήμασταν φτωχοί και έφηβοι – ο καλύτερος συνδυασμός. Για να βγάζουμε κάνα φράγκο, κάναμε ευκαιριακές δουλειές – μετακομίσεις, γκαρσόνια και διάφορα άλλα. Εννοώ, όλη η παρέα. Και όταν είχαμε λίγο μπακίρι παραπάνω, πηγαίναμε να πιούμε ουζάκι στης Χήρας, ένα μικρό μαγαζάκι στη Μελενίκου, μεταξύ καφενείου και ταβέρνας. Η κυρα- Χάιδω που το κυβερνούσε και μαγείρευε, ήταν μια έξυπνη και δραστήρια γυναίκα, αγράμματη βέβαια, που ωστόσο τα κατάφερνε μια χαρά.

«Είχαμε ήδη έρθει στο κέφι και με κάνα τραγουδάκι στο τζουκ μποξ, ρίχναμε και τις λεπιδιαστές γύρες μας. Κανονικό γλέντι».

Το ουζάκι κόστιζε μιάμιση δραχμή και περιλάμβανε ένα ποτηράκι ούζο νταμιτζάνας, από τον Τσιπίτση, που πουλούσε χύμα αλκοόλ, λίγο παραπάνω, κι ένα πιατάκι που είχε δυο σαρδέλες τηγανητές, ένα κομματάκι τυρί, δυο πιπερίτσες τουρσί, λίγη ντομάτα, ή λάχανο (ανάλογα την εποχή), ολίγη φασόλια του νταβά και μια φέτα ψωμί. Αν είχανε μείνει τηγανητές σαρδέλες από την προηγούμενη μέρα, η κυρα-Χάιδω δεν τις πετούσε, παρά τις έβαζε στον φούρνο και τις έκανε πλακί – νοστιμότατες. (Ήταν μια καλλιτέχνις της Ars Povera). Με δυο ουζάκια κομπλέ, με τρεις δραχμές, χορταίναμε και φχαριστιόμασταν. Σφουγγίζαμε το πιάτο επιμελώς και παραγγέλναμε και ένα ουζάκι σκέτο για συνέχεια, με λίγο ψωμί, αντί μισής δραχμής – είχαμε ήδη έρθει στο κέφι και με κάνα τραγουδάκι στο τζουκ μποξ, ρίχναμε και τις λεπιδιαστές γύρες μας. Κανονικό γλέντι.

Το ότι δύσκολα βρίσκαμε τα χρήματα για να πάμε, η παρέα, η ανεμελιά, και το κλίμα του χώρου, με κάνει να πιστεύω, να νιώθω, πως δεν έχω απολαύσει νοστιμότερο ουζάκι.

Από τότε, σιγά-σιγά μεγαλώσαμε, φτιαχτήκαμε κάπως, αρχίσαμε να βγάζουμε λεφτά, ήρθε η εποχή της ευδαιμονίας και, όποτε πηγαίναμε για ούζο, παραγγέλναμε τα καλύτερα και τα περισσότερα, πολύ πιο πολλά απ’ όσα τελικά τρώγαμε, αλλά ποτέ δεν ήμασταν ευχαριστημένοι – ήταν πια, όλα προσφερόμενα, εύκολα, σχεδόν κάθε μέρα, ή όποτε μας κάπνιζε. Γέμιζε το τραπέζι και ξεχείλωνε από τους μεζέδες – βάζαμε τα ψωμιά και τα μπουκάλια σε διπλανές καρέκλες για να χωρέσουνε τα φαγιά. Βαριόμασταν. Είχε χαθεί η γοητεία, η στέρηση. Το ολίγο, το σπάνιο και το ακριβό. Το δυσπρόσιτο.

Περνώ, πότε πότε, από την Μελενίκου. Παντού πολυκατοικίες – το μαγαζάκι της Χήρας, είναι τώρα, πια, ένα κατάστημα της Vodafone.

//Το τελευταίο βιβλίο (33 διηγήματα) του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Νοέμβριος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Διαβάστε ακόμα: Κώστας Βουτσάς –Τα χρόνια της μεγάλης φτώχειας στη Θεσσαλονίκη της Κατοχής.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή του μήνα

Στο βιβλίο «Γυρίστε τον γαλαξία με ωτοστόπ» ο Douglas Adams είχε γράψει ότι το νούμερο 42 είναι η μεγάλη απάντηση στο απόλυτο ερώτημα της ζωής, του σύμπαντος και των πάντων. Από τότε έχουν περάσει 40 χρόνια και όπως φαίνεται η θεωρία του επιβεβαιώνεται. Εσύ το ήξερες ότι το αίμα των δωρητών έχει διάρκεια ζωής 42 ημερών; Αν όχι, δες αυτή την υπέροχη διαφήμιση του Ερυθρού Σταυρού της Αυστραλίας και θα μάθεις ότι το νούμερο 42 είναι η μεγάλη απάντηση στο απόλυτο ερώτημα της ζωής - της ζωής κάποιων συνανθρώπων μας.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Σύμφωνα με τους μελλοντολόγους, ως το 2050 η ανθρώπινη συνείδηση θα μπορεί να υπάρξει στο διηνεκές σε κόσμους που οι ίδιοι θα έχουμε δημιουργήσει από τη στιγμή που καταφέρουμε να τηλεφορτώσουμε τον εγκέφαλό μας σε υπολογιστές.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Γιατί αποφάσισε να πάρει τους δρόμους; Ποιο είναι το ωραιότερο σημείο που έχει τρέξει; Τι τον ανεβάζει και τι τον ρίχνει; Ένα στέλεχος ιδιωτικής εταιρίας μας αποκαλύπτει όσα του έμαθε ο δρόμος.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Τον Φεβρουάριο του 2018, ο Βασίλης Βλαχογιάννης έκανε πραγματικότητα ένα μεγάλο του όνειρο, καθώς με τη συμμετοχή του στο Μαραθώνιο του Τόκιο κατάφερε να τερματίσει στους 6 Major Marathons. Ο ένας από τους 5 Έλληνες που τα έχουν καταφέρει. Διαβάστε αυτό το ταξίδι δύναμης, αντοχής και προσήλωσης, όπως το περιγράφει ο ίδιος στο Andro.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro