Συνθήκη των Αθηνών: Όραμα ήταν και πάει;

Πού πάμε δέκα χρόνια μετά την Συνθήκη που πέρασε στην ιστορία ως η πράξη που έθεσε τυπικό τέλος στο διαχωρισμό Δύσης και Ανατολής στην πορεία προς την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση;

 

 

credit: Amio Cajander

credit: Amio Cajander

Καλό είναι να θυμόμαστε επετείους πρόσφατων θετικών γεγονότων που, με το να αφορούν την Ευρώπη, έχουν να κάνουν και μ’ εμάς. Όχι, δεν πρόκειται για την, αρκετά γνωστή, «Ημέρα της Ευρώπης» που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 9 Μαΐου. Πριν από δέκα χρόνια (16.4.2003) υπογραφόταν στην Αθήνα η Συνθήκη Προσχώρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση δέκα κρατών: Τσεχία, Εσθονία, Κύπρος, Λεττονία, Λιθουανία, Ουγγαρία, Μάλτα, Πολωνία, Σλοβενία, Σλοβακία. ΄Ηταν η μεγαλύτερη διεύρυνση της ΕΕ, ανεβάζοντας τα μέλη της από 15 σε 25, περιλαμβάνοντας μάλιστα οκτώ χώρες της Κεντρικής και «Ανατολικής» Ευρώπης, συνασπισμένα άλλοτε στο, σοβιετικής ηγεμονίας, αλήστου μνήμης Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Καλά, η Συνθήκη των Αθηνών δεν μπορεί να συγκριθεί σε σημασία με την αποκρυπτογράφηση δυο μέρες νωρίτερα του ανθρώπινου DNA, αλλά, όπως και να το κάνουμε, πέρασε στην ιστορία ως η πράξη που έθεσε τυπικό τέλος στο διαχωρισμό Δύσης και Ανατολής στην πορεία προς την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση. Για την Ελλάδα, που το α΄ εξάμηνο του 2003 ασκούσε την Προεδρία του Συμβουλίου Υπουργών της (τότε) ΕΚ, πρόσθετη προστιθέμενη αξία είχε η προσχώρηση της Κύπρου, αποτέλεσμα μιας επίπονης διαπραγμάτευσης της ομάδας Σημίτη-Πάγκαλου-Κρανιδιώτη. Άλλο ζήτημα αν οι ελπίδες για «ευρωπαϊκή» λύση του Κυπριακού υπό όρους καλύτερους από τους προβλεπόμενους στο σχέδιο Ανάν (που οι ελληνοκύπριοι απέρριψαν με μεγάλη πλειοψηφία) δεν έχουν επαληθευτεί, ενώ σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία περνάει τη χειρότερη οικονομική κρίση της ιστορίας της.

Η μεγάλη διεύρυνση συμπληρώθηκε λίγο αργότερα με την προσχώρηση της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, για να φτάσει ο αριθμός των κρατών-μελών της ΕΕ στα σημερινά 27, ενώ πολύ σύντομα ενεργοποιείται η προσχώρηση της Κροατίας ως 28ου μέλους. Στη σειρά περιμένουν η Τουρκία (που η υποψηφιότητά της δημιουργεί τις περισσότερες επιφυλάξεις λόγω, μεταξύ άλλων, του μεγέθους του πληθυσμού της, των θρησκευτικο-πολιτισμικών διαφορών με τον κύριο όγκο των κρατών-μελών, αλλά και της εκκρεμότητας του Κυπριακού), η ΠΓΔΜ (με προϋπόθεση την επίλυση της διαφοράς της με την Ελλάδα ως προς το όνομα), η Αλβανία και (μετά την εξομάλυνση των σχέσεων της με το Κόσοβο) η Σερβία.

Ή θα τραβήξουμε μπροστά, εμβαθύνοντας την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, ή ας προετοιμαζόμαστε για ενδεχόμενα σοβαρά πισωγυρίσματα.

Το πολιτικό όραμα των «πατέρων» της ευρωπαϊκής ενοποίησης που άρχισε να υλοποιείται τη δεκαετία του 1950 από τις έξι ιδρύτριες χώρες (Βέλγιο, Δ. Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία) με τη δημιουργία των τριών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΕΟΚ, ΕΚΑΧ, ΕΚΑΕ) προχωράει με ρυθμούς άλλοτε ταχύτερους, άλλοτε βραδύτερους, με συνεχή την προσπάθεια αφομοίωσης των νεοεισερχόμενων με τις αλλεπάλληλες διευρύνσεις μελών. Ειδικά η μεγάλη διεύρυνση των 10+2, που είχε αφετηρία τη Συνθήκη των Αθηνών, δημιούργησε πολλά προβλήματα που σχετίζονται, όχι μόνο με τις δυσκολίες οικονομικής προσαρμογής των 10 τ. «ανατολικών» στους ρυθμούς της φιλελεύθερης οικονομίας μιας ενιαίας Εσωτερικής Αγοράς, αλλά και με ιδεολογικές/ιδεοληπτικές προσεγγίσεις ορισμένων από τις πολιτικές ηγεσίες των χωρών αυτών, που φοβούνται μήπως «οι Βρυξέλλες» περιορίσουν υπερβολικά τη νεοαποκτηθείσα, μετά το 1990, εθνική τους κυριαρχία.

Χωρίς αμφιβολία η de facto διαμόρφωση από την αρχή του 21ου αιώνα μιας ΕΕ δύο ταχυτήτων –από τη μια οι 17 χώρες της Ευρωζώνης με τη νομισματική τους (αλλά όχι και οικονομική…) ένωση και από την άλλη οι υπόλοιπες 10, από τις οποίες μερικές οικονομικά ισχυρές (Η.Β., Δανία, Σουηδία) ενώ οι υπόλοιπες ευάλωτες– δεν συμβάλλει στην προώθηση του τελικού στόχου της πολιτικής ενοποίησης. Ο στόχος αυτός απομακρύνεται ιδίως υπό τις σημερινές συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης, που έχει πλήξει, τη μια μετά την άλλη, τις «νότιες» χώρες της Ευρωζώνης: Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Κύπρο, οι λαοί των περισσότερων από τις οποίες έχουν υποχρεωθεί σε δραματικές «μνημονιακές» μειώσεις των οικονομικών τους πόρων.

Ζούμε ήδη σε μια Ευρωζώνη δύο ταχυτήτων. Εκείνη των δανειστών και εκείνη των οφειλετών. Αρχίζουμε για άλλη μια φορά να μιλάμε για ενδεχόμενη αναθεώρηση των Συνθηκών (η τελευταία, της Λισαβόνας, δεν έχει συμπληρώσει ακόμα τέσσερα χρόνια εφαρμογής). Ορισμένοι απαισιοδοξούν ότι το ευρώ δεν θα αντέξει. Η αλήθεια είναι ότι χωρίς πολιτική και (τουλάχιστον) οικονομική ενοποίηση, ένα κοινό νόμισμα είναι αμφίβολο αν μπορεί να επιβιώσει. Επομένως, ή θα τραβήξουμε μπροστά, εμβαθύνοντας την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, ή ας προετοιμαζόμαστε για ενδεχόμενα σοβαρά πισωγυρίσματα.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Γιώργος Κωνσταντινίδης «Χτυπήστε» κάτι μικρό: τα πολλά τατουάζ είναι «βλαχιά» 

Η διακριτικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Τα πιο όμορφα tattoos είναι αυτά που δεν «φωνάζουν», που δεν επιδιώκουν να τραβήξουν με το ζόρι την προσοχή. Ως γνωστόν: η ασχημοσύνη απαιτεί την έκθεσή της υπό το φως των προβολέων. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

20.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Διονύσης Μαρίνος Λιάγκας & Co: η trash κακομοιριά της ελληνικής TV δεν έχει τέλος 

Πόσο πιο κάτω μπορεί να πέσει μια τηλεοπτική εκπομπή και ο παρουσιαστής της; Εως το σημείο να κάνει αναπαράσταση μιας σεξουαλικής επίθεσης για να βγάλει γέλιο (!). Φταίει αυτός; Όχι! Φταίει το κανάλι που τον έχει και εμείς που αποφασίζουμε να τον δούμε. Ας προσέχαμε κι ας πρόσεχαν.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Oι σημερινοί σαραντάρηδες είναι που χτυπήθηκαν περισσότερο από την κρίση 

Μπορεί όλοι να ασχολούνται με τους εικοσάρηδες που επαναστατούν και τους εξηντάρηδες που τους έκοψαν τις συντάξεις, αλλά το συντριπτικό πλήγμα της κρίσης το δέχτηκαν οι σημερινοί έμπειροι εργαζόμενοι 40 ως 50 ετών. Που στην πιο παραγωγική τους φάση, θεωρούνται αναλώσιμοι.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Μην τρελαθούμε: Στην ΑΣΟΕΕ δεν καταλύθηκε το άσυλο, αλλά η παρανομία 

Αυτοί που φρίττουν από την επιχείρηση της αστυνομίας στην ΑΣΟΕΕ, είτε κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ή δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συνέβαινε. Το πανεπιστήμιο είχε γίνει χώρος διακίνησης ναρκωτικών, παράνομων εμπορευμάτων, μπάχαλων ακόμα και επιθέσεων σε ΑμΕΑ. Γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

13.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro