10 στα 19 ματς το ίδιο λάθος: Ο Παναθηναϊκός δεν μαθαίνει με τίποτα

Ο Παναθηναϊκός μπήκε σε ακόμα ένα ματς με νοοτροπία άνεσης, ενώ θα έπαιζε έναν αγώνα ζωής και θανάτου απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο του από τον οποίο έχει 4 σερί ήττες στο πρωτάθλημα και 9 σερί στην Ευρωλίγκα. Και, φυσιολογικά, ηττήθηκε.

Η αιώνια απορία των μπασκετικών φιλάθλων εν γένει, αλλά ιδίως του Παναθηναϊκού, είναι αν θα έρθει ποτέ η στιγμή που θα ακούσουν από τα χείλη του Εργκίν Αταμάν τη φράση «Συγγνώμη, εγώ φταίω, έκανα λάθη στο πλάνο και τη διαχείριση του ματς». Πιθανότερο είναι να δούμε τον ήλιο να ανατέλλει από τη Δύση, παρά αυτό. Αντιθέτως, θα βλέπουμε πάντα τον προπονητή να μιλάει για την ανεπάρκεια των παικτών του στο εκάστοτε ματς. Χθες, το πρόβλημα ήταν ο Χουάντσο και ο Μήτογλου που έχασε ο Παναθηναϊκός από τον Ολυμπιακό, επειδή είχαν 0 πόντους και ο Σάσα Βεζένκοφ είχε 24.

Ο Ντίνος Μήτογλου είναι μόνιμα κακός εδώ και 1.5 χρόνο, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, σχεδόν πάντα σε ματς με ακταφανώς υποδεέστερους αντιπάλους. Αλλά αυτό το περιμέναμε. Αυτό είναι το ταβάνι του Μήτογλου, δεν είναι ντεφορμάρισμα, και το πρόβλημα είναι πως ο κόουτς θεωρεί πως είναι 4άρι, ενώ είναι ιδανικός μόνο για 3ο πεντάρι. Γιατί όμως ο Χουάντσο είναι φέτος τόσο κακός, ειδικά στο σουτ; Σουτάρει με τραγικό τρόπο από το τρίποντο κι αυτό είναι άξιο διερεύνησης από την ομάδα, τον προπονητή και τον παίκτη.

Είναι όμως ο λόγος που έχασε ο Παναθηναϊκός χθες, αυτοί οι δύο; Όχι. Η απόδοσή τους και το πόσο αυτή επιτρέπει στον αντίπαλο να παίξει καλά επιθετικά και αμυντικά, είναι αποτέλεσμα του τρόπου λειτουργίας του Αταμάν.

Πρέπει να είναι κάποιος αφελής για να πιστεύει πως παιχνίδι που ξεκινάει με σκορ 5-22, φταίει που τα 4αρια δε σκοράρουν. Στο αμυντικό σου σκέλος τι ακριβώς έκανες; Έβαλες τον Σορτς να μαρκάρει τον Ντόρσεϊ και έδωσες στον αντίπαλο από το ξεκίνημα άνεση επιθετικά. Του επέτρεψες να βρει το χέρι του. Το ίδιο συνέβη και με τη Μπαρτσελόνα, και με τη Μονακό, και με τον Ερυθρό, και με τη Ζάλγκιρις, και με την Αρμάνι, και με τη Βίρτους, και με τη Βαλένθια. Και με τη Μακάμπι, θα προσέθετα. Και με την Παρτιζάν στο πρώτο δεκάλεπτο, άσχετα που γύρισε εύκολα το ματς.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Panathinaikos BC (@paobcgr)

Ο Παναθηναϊκός ζει για την επίθεση, αγνοεί την άμυνα

Ας είμαστε, λοιπόν, ειλικρινείς. Το πλάνο του Αταμάν ως τώρα έχει πάει κάτω από τη βάση. Ο Παναθηναϊκός έχει προχωρήσει φέτος πρώτα με το ατομικό ταλέντο του ρόστερ του. Η αποτυχία βρίσκεται πρώτα και κύρια στην επιλογή του Σορτς και, εν δευτέροις, στην επιλογή των σέντερ. Ο Αταμάν είναι ξεκάθαρο πως στήνει το ρόστερ του με βάση το τι κάνουν επιθετικά, αλλά αυτό δεν επιτρέπει να υπάρχει ελαστικότητα και προσαρμοστικότητα στον αντίπαλο. Έχει το καλύτερο, στη θεωρία, ρόστερ της διοργάνωσης, αλλά είναι ένα ρόστερ που δεν αλληλοσυμπληρώνεται σωστά. Ο Φαρίντ κάλυψε κάπως το πρόβλημα, αλλά απέναντι σε πολύ καλές ομάδες, όπως ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα, που ξέρει πώς να βγάλει τον Παναθηναϊκό από την επιθετική του ροή, το πρόβλημα μεγεθύνεται.

Κι ο Αταμάν φροντίζει να μην προσπαθεί να το καλύπτει. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί ότι βλέπουμε να βάζει στην ίδια πεντάδα Σορτς-Μήτογλου, με τον Μήτογλου στο 5; Ο Σορτς είναι πολύ αδύναμος αμυντικά και χρειάζεται ένα σκιάχτρο στο ζωγραφιστό να τον καλύπτει. Είναι επίσης κάκιστος στο σουτ, άρα χρειάζεται παίκτη για το pick ‘n’ roll στην επίθεση. Ο Ντίνος δεν είναι τέτοιος. Παραδείγματα τέτοια μπορώ να δώσω πολλά, σχηματισμούς πεντάδων που είναι εμφανώς προβληματικές στο ένα ή και στα δύο κομμάτια του παρκέ.

Αν ο Παναθηναϊκός είχε έναν ακόμα Τζέριαν Γκραντ και έναν ακόμα Φαρίντ αντί του Χολμς, θα είχε τουλάχιστον 3 ήττες λιγότερες στη φετινή Ευρωλίγκα. Επέλεξε να πάρει τον Σορτς για να βρει έναν ακόμα επιθετικό πόλο, και τον Χολμς. Πώς θα βρει όμως επιθετικό πόλο όταν ο Σορτς θέλει 25 λεπτά να παίζει και τη μπάλα στα χέρια του, σε περιφέρεια με Σλούκα-Ναν, ας μας το εξηγήσει ο ίδιος ο κόουτς.

Το μεγαλύτερο ζήτημα, όμως, είναι ότι ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει τα περισσότερα ματς με μια αλαζονεία. Είναι η μόνη κατάλληλη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό. Στη φετινή Ευρωλίγκα έχει βρεθεί να χάνει με διψήφιες διαφορές από την πρώτη περίοδο σε πολλά ματς για την ποιότητα του. Ακόμα περισσότερα από το ημίχρονο. Κυνηγάει πολύ γρήγορα το σκορ, ακόμα και μέσα στο ΟΑΚΑ. Με αντιπάλους όπως η Ζάλγκιρις, αυτό μπορεί να το καλύψει. Με αντιπάλους όπως ο Ολυμπιακός, με τίποτα. Θυμηθείτε τις μεγάλες νίκες που έχει κάνει φέτος. Σε όλες ήταν μπροστά στο σκορ και τύχαινε στη διάρκεια του ματς να βρεθεί πίσω με 3-4 πόντους. Ως εκεί όμως. Έφες, Φενέρ, Χάποελ, Ρεάλ Μαδρίτης.

10 ματς από τα 19, η ίδια αδυναμία στην άμυνα

Είναι εμφανές το πρόβλημα νοοτροπίας που έχει η ομάδα κι αυτό είναι ευθύνη του προπονητή και του επιτελείου του. Κι εκεί, στο επιτελείο, ο Παναθηναϊκός υστερεί αρκετά σε σχέση με τον αιώνιο αντίπαλό του. Γι’ αυτό και έχει 6 συνεχόμενες ήττες στην Ευρωλίγκα, αλλά και 5 σερί ήττες σε πρωτάθλημα και Ευρωλίγκα. Από τον Ιούνιο μέχρι σήμερα, ο Παναθηναϊκός του Αταμάν χάνει. 7 μήνες χωρίς νίκη απέναντι στον Ολυμπιακό. Και παρ’ όλα αυτά, δεν έχει αναγνωρίσει δημόσια τα σφάλματά του, δεν δίνει μια εξήγηση για το γιατί αδυνατεί να βρει τρόπο να κάνει τον Σορτς σημαντικό και του φταίει η ανεπάρκεια των παικτών. Ποιος πίστεψε ότι ο Χολμς θα βοηθήσει την ομάδα, όταν προέρχεται από απουσία 2 μηνών, κι ενώ και πριν τον τραυματισμό αμυντικά ήταν μια μεγάλη τρύπα; Όχι ο φίλαθλος κόσμος πάντως, ούτε ο Χουάντσο και ο Μήτογλου.

Αν, λοιπόν, ο Αταμάν δεν αλλάξει τη νοοτροπία τη δική του, που αντανακλά στην ομάδα, και η οποία από πέρσι του έχει στερήσει νίκες, τότε δεν βλέπω πώς ο Παναθηναϊκός θα πετύχει τον στόχο του για φέτος. Δε βλέπω και πώς θα σπάσει αυτό το σερί ηττών που έχει από τον Ολυμπιακό.

ΥΓ. Μόνο το τελευταίο δίλεπτο να δει κανείς, θα καταλάβει πολλά για τον Αταμάν φέτος και τον Παναθηναϊκό. Με το σκορ στο 79-83, ο Γκραντ σπρώχνει για κάποιον ακατανόητο λόγο τη μπάλα με δύναμη, ο Όσμαν την προλαβαίνει οριακά, όμως ο Μόρις είναι πιο μπροστά και του κάνει φάουλ ο Σλούκας. Το 4ο του. Χάνει τις 2 βολές ο Μόρις, παίρνει ο ίδιος το ριμπάουντ. Στην επόμενη φάση, ο Σλούκας κάνει 5ο φάουλ στον Φουρνιέ και αποβάλλεται. Ο Παναθηναϊκός χάνει για τα υπόλοιπα 80 δευτερόλεπτα τον μόνο ψύχραιμο γκαρντ του στο κομμάτιι της οργάνωσης. Από δω και πέρα ξέρει ότι αν βρει σκορ, θα είναι από τραβηγμένες ενέργειες του Ναν, διότι ο Τζέριαν Γκραντ είναι, ξανά και ξανά, άτολμος και κοιτάζει μόνο πώς να δώσει πάσα στον Ναν. Ο Παναθηναϊκός καταφέρνει με κάποιο τρόπο να βρεθεί στο -2. 

Με το σκορ στο 82-84, αρχίζει η σωρεία λαθών. Πρώτα, στην άμυνα, ενώ ο Φαρίντ έχει κλείσει τον Ντόρσεϊ πολύ καλά, μένουν 2 δευτερόλεπτα, αποφασίζει να κάνει βήμα πίσω και να δώσει στον Ντόρσεϊ χώρο να σουτάρει. Το καλάθι μπαίνει. 82-86 με 45 δευτερόλεπτα να απομένουν. Στην επίθεση, ο Φαρίντ έχει βρεθεί μετά το pick να κινείται προς το καλάθι με τον Μιλουτίνοφ πίσω του και αντί να κάνει ένα εύκολο hook μπροστά στον Φουρνιέ, επιλέγει να πετάξει τη μπάλα στη γωνία στον Καλαϊτζάκη για ελεύθερο τρίποντο. Και η πάσα δεν πάει ποτέ στον Καλαϊτζάκη και ο Φαρίντ κάνει επιθετικό πέφτωντας πάνω στον Φουρνιέ. Και να είχε βγει βέβαια η πάσα, ήταν μια κακή επιλογή, γιατί ο Καλαϊτζάκης δεν είναι σουτέρ. Αυτή η κίνηση του Φαρίντ, όμως, είναι textbook προπόνησης. Κάποιος στην προπόνηση δεν έχει βρεθεί να εξηγήσει ότι η πάσα στον ελεύθερο έχει αξία, αν ο ελεύθερος είναι αξιόπιστος σουτέρ.

Μετά, ενώ ο Παναθηναϊκός αναγκάζει σε λάθος τον Ντόρσεϊ κι έχει 35 δευτερόλεπτα για να διεκδικήσει έστω την ισοφάριση, ο Αταμάν επιλέγει να βάλει τον χειρότερο παίκτη του, τον Σορτς, για να πάει για drive. Ο Σορτς όχι μόνο έφαγε τάπα από τον Φουρνιέ, αλλά έβγαλε και τη μπάλα ο ίδιος έξω. Στην επαναφορά, ο Παναθηναϊκός κλέβει. Ο Γκραντ έχει τη μπάλα πεσμένος στο έδαφος και δεξιά του περιμένει ελεύθερος ο Όσμαν. Προτιμά να τη δώσει με δυσκολία στον Ναν, που ήταν αριστερά στη γωνία, με το χέρι του Γουόκαπ να αλλοιώνει τη δύναμη της πάσας. Με τα πολλά ο Ναν την πιάνει, δίνει αυτός στον Όσμαν και εκείνος εκτελεί ένα κακό σουτ, αν και ελεύθερος. Ο Ολυμπιακός παίρνει ριμπάουντ και περνάνε 12 δευτερόλεπτα μέχρι να κάνει φάουλ ο Μήτογλου. 

Αυτό.

ΥΓ1. Ειλικρινά, απορίας άξιο το γιατί ο Τολιόπουλος μένει εκτός δωδεκάδας και πας στο ντέρμπι με 3 ψηλούς, όταν ο Ολυμπιακός έχει ουσιαστικά μόνο τον Μιλουτίνοφ στο 5. Και, εν τέλει, δε χρησιμοποιείς καθόλου τον Χολμς και τον Γιούρτσεβεν, για τον οποίο μόλις 24 ώρες πριν το ματς έλεγες ότι παίζει καλά τελευταία.

TAGS :
Έργκιν Άταμαν Ευρωλίγκα μπάσκετ Παναθηναϊκός

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook