
Οι λακκούβες δεν είναι κάτι σπάνιο στο οδικό δίκτυο. Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι όχι μόνο δεν ειναι σπάνιο, αλλά πλέον ανήκουν στο μικροβίωμα, στο οικοσύστημα του οδικού δικτύου. (Photo credits: Matt Hofman/Unsplash)
Όταν πέφτω με το αυτοκίνητο πάνω (μέσα) σε λακκούβες, εκνευρίζομαι πάρα πολύ. Όταν, δε, πέσω σε λακκούβα στην οποία έχω ξαναπέσει, μου ανάβουν όλα τα λαμπάκια και εκνευρίζομαι όπως όταν χτυπάω το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού σε γωνία. Γιατί είναι άδικος πόνος, γιατί έπρεπε να θυμάμαι ότι σε εκείνο το σημείο υπάρχει λακκούβα και να την αποφύγω.
Οι λακκούβες δεν είναι κάτι σπάνιο στο οδικό δίκτυο. Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι όχι μόνο δεν ειναι σπάνιο, αλλά πλέον ανήκουν στο μικροβίωμα, στο οικοσύστημα του οδικού δικτύου. Είναι κατι σαν τις τσούχτρες. Πονάει πολύ αν σε τσιμπήσουν, πρέπει να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά μην πετύχεις καμία, δεν μπορείς να κάνεις κάτι γιατί είναι πολλές και η μόνη αντίδραση είναι «γαμώτο εδω εχει λακούβα» κατά το «γαμώτο, εδω έχει τσούχτρες». Ενώ η αντίδραση θα έπρεπε να είναι «γαμώ το κράτος και τα δίκτυα και τις οπτικές ίνες και τους εργολάβους, εδω έχει λακκούβα». Η διαφορά είναι ότι αν κατουρήσεις μια λακκούβα, δε θα περάσει ο πόνος, ίσα ίσα που μπορεί να πιτσιλίσεις κανέναν.
Βέβαια, υπάρχει και εδώ χώρος για ατομική ευθύνη: «γιατί δεν οδηγείς προσεκτικά και πέφτεις σε λακούβα ε;». Μετά απο πολλές λακούβες λοιπόν, έχω ομαδοποιήσει τις λακκούβες στις ακόλουθες κατηγορίες.

Η λακκούβα γραντζουνιά μοιάζει άκακη, αλλά αν το τράνταγμα είναι γερό, σου «κατεβάζει» τις άμυνες.
Οι λακκούβες της Αθήνας
1. Η λακουβα «γρατζουνιά». Είναι μια μικρή λακκούβα, πιθανώς κατά μήκος οπτικής ίνας, η οποία δεν καλύφθηκε με το προσήκον μεράκι. Επειδή είναι κατά κανόνα στενή, δεν επιφέρει βραχυπρόθεσμα ζημιά στο αυτοκίνητο, δημιουργεί βέβαια μακροπρόθεσμα, γιατί φθείρει τα ελαστικά. Σε ανθρώπινο επίπεδο, δημιουργεί πρόβλημα αν κατουριέσαι πάρα πολύ, ιδίως αν είσαι έγκυος, γιατί τη στιγμή που περνάς από πάνω και τραντάζεσαι, επιδεινώνεται η κατάσταση. Λόγω του μικρού της μεγέθους, δεν ασχολείται κανείς, πάρα μόνο όταν αυτή η λακκούβα ενηλικιωθεί και μεταφερθεί στην επόμενη κατηγορία.
2. Λακούβα «μεγάλη χούφτα». Είναι η λακκούβα που χωράει μέσα η ρόδα, αλλά δεν είναι πολύ βαθειά. Είναι αυτή που όταν περνάς από πάνω λες «όχι ρε πούστημου» αλλά συνεχίζεις κανονικά την οδήγηση. Αυτού του είδους οι λακκούβες, καλύπτονται συνήθως με χανσαπλάστ λακκουβών, δηλαδή με λιγο χαλικάκι, λίγη ασφαλτούλα. Το χανσαπλάστ κρατάει σε διάρκεια όσο περίπου το 1/3 κακοκαιρίας με λατινικό ή αρχαίο όνομα. Μετά η λακκούβα «χούφτα» αναβαθμίζεται στην επόμενη κατηγορία.
3. Λακκούβα «φωλιά», είναι η αμεσως επόμενη κατηγορία και είναι αυτή που μπορεί άνετα να φιλοξενήσει μια φωλιά αετού, η ενα ζευγάρι παπούτσια ψηλού μπασκετμπολίστα. Αυτή η λακκούβα είναι πολύ pick me και αν δε σταματήσεις ακριβώς πριν, για να την αποφύγεις, θα σταματήσεις σίγουρα ακριβώς μετά, όταν περάσεις απο πάνω της, για να δεις αν είναι όλα καλά στο ΙΧ σου. Μερικές φορές, η λακκούβα φωλιά αρέσκεται να καλύπτεται με βρόχινο βοθρολασπόνερο, για να ξεγελάσει το θήραμά της και να το παγιδεύσει πιο εύκολα. (αυτό διαβάζεται με επιστημονική φωνούλα τύπου National Geographic, Σερ Ντέιβιντ Ατενμπόρο). Επειδή δεν υπάρχουν τόσο μεγάλα χανσαπλάστ, ή ο τοπικός Δημος, δεν εχει υλικά για να την καλύψει, η λακκούβα «φωλιά» επουλώνεται συνήθως με χώμα η χαλίκι, το οποίο όπως φαντάζεται εύκολα κάποιος, αντέχει όσο μια απλή ανώνυμη βροχόπτωση, που δεν γίνεται άρθρο στα ειδησεογραφικά sites. Κάποιες φορές όμως, επιλέγεται μια πιο flashy προσέγγιση. Η λακκούβα στολίζεται με έναν φωσφοριζέ κώνο και κορδέλες τύπου crime scene, με πιο οικολογικά στολίδια όπως μεγάλο κλαδί, καρέκλα, ή και όλα τα παραπάνω.

Λακκούβες αυτού του μεγέθους δεν έχουν ακόμα ονομασία γιατί είναι σπάνιες. Αλλά θα διεκδικήσουν τα «βαφτίσια» τους.
4. Τέλος, υπάρχουν και οι derivative (παράγωγες) λακκούβες , οι οποίες δεν υπάρχουν ακόμα, θα προκύψουν όμως στο μέλλον. Το πότε θα προκύψουν εξαρτάται απο την ποιότητα κάλυψης με άσφαλτο κλπ των εκσκαφών για αποχέτευση, όμβρια, οπτικές ίνες κλπ. Δεν υπαρχει δρόμος στην Ελλάδα, ο οποιος να έχει στρωθεί κανονικά, με την πίσσα του, τα λούσσα του, τα εγκαίνιά του, τους υπουργούς υποδομών του, και να μην έχει χρειαστεί να ξανασκαφτεί, γιατί πρέπει κατι να περάσει από κάτω. Και δεν υπάρχει δρόμος που εχει σκαφτεί και επουλωθεί, και να μην εχει αφήσει εμφανή σημάδια.
Ε, όλα αυτά τα σημάδια, είναι οι παράγωγες λακούβες. Βέβαια, μην συμπεράνει κανείς ότι αυτά γίνονται μόνο εδω, γίνονται και σε άλλες χώρες, όπως η Ιταλία, η Γαλλία και η Αγγλία. Στην Ιταλία, στο Μιλάνο, δραστηριοποιούνται οι tappami. Το όνομα προέρχεται από το ρήμα tappare (βουλώνω/καλύπτω). Πρόκειται για μια ομάδα «αστικού ακτιβισμού» που ξεκίνησε από το Μιλάνο. Οι εθελοντές του, κυκλοφορούν με σάκους ψυχρής ασφάλτου και καλύπτουν τις λακκούβες που ο δήμος αγνοεί.
Συχνά περιβάλλουν τις επισκευασμένες λακκούβες με έντονα χρώματα ή υπογράφουν το έργο τους, προκαλώντας την αμηχανία των αρχών. Η νομική τους θέση είναι οριακή (θεωρείται τεχνικά «αλλοίωση δημόσιας περιουσίας», αλλά δεν τους χάλασε κιόλας τους τοπικούς άρχοντες), αλλά η κοινή γνώμη τους αποθεώνει. Στην Αγγλια αναλαμβάνει δράση ο Wanksy (παραφθορά του Banksy), ο οποίος διαπιστώνοντας ότι οι λακκούβες στην πόλη του έμεναν ανοιχτές για μήνες, άρχισε να ζωγραφίζει γύρω τους… ανάρμοστα ανδρικά σύμβολα (π*υτσάκια, γι’ αυτό και Wank-sy/wank στη βρετανική slang σημαίνει αυνανίζομαι) με φωτεινό σπρέι.
Ωστόσο, τα πουτσάκια του Wanksy δεν εκτιμήθηκαν δεόντως και θεωρήθηκαν προσβλητικά για τη δημόσια αιδώ, και έτσι ο Δήμος αναγκαζόταν να τις κλείσει μέσα σε 48 ώρες για να σβήσει το σχέδιο. Μια απόλυτα κυνική αλλά αποτελεσματική μέθοδος. Επειδή όμως εδω στην πατρίδα μας, είπαμε ότι έχουμε ψηλά την ατομική ευθύνη, ας αδραξουμε τη μέρα, και με ενα σπρέι όλοι στο χερι, πάμε να ζωγραφίσουμε φωσφοριζέ τσάκιαπου -το έγραψα ανάποδα για να μη μας κυνηγά η Google!
Διαβάστε ακόμη: Πώς να «χακάρεις» τον χρόνο αν έχεις κολλήσει στην κίνηση




