Οι Σέρρες που έγιναν Adolescence

Όχι, το Adolescence δεν ήταν προφητικό. Έφερε όμως στην επιφάενια πτυχές ενός φαινομένου που πια μοιάζει με ανεξέλεγκτο. Οι Σέρρες δεν ήταν το πρώτο Adolescence της ελληνικής κοινωνίας.

Το ξημέρωμα της Δευτέρας έγινε η απονομή των Χρυσών Σφαιρών κι εκεί η σειρά Adolescence πήρε 4 βραβεία. Η τεράστια επιτυχία της σε προβολές και σε απήχηση, επιβεβαιώθηκε μέσα από αυτές τις κατακτήσεις. Αλλά η πραγματική της επιτυχία θα μετρηθεί όταν αποφασίσουμε να κατανοήσουμε σε παγκόσμιο επίπεδο τι γεννά τέτοιες συμπεριφορές, όπως αυτή του έφηβου δολοφόνου Τζέιμι Μίλερ, αλλά και όλων των παιδιών στο σχολείο του που του έκαναν bullying για τη σεξουαλικότητά του. Αυτό δε φαίνεται να το έχει πετύχει η σειρά και δεν είναι δική της ευθύνη, προφανώς, αλλά ευθύνη μηχανισμών που θα δημιουργήσουν ένα πλαίσιο υποστήριξης.

Όταν είχε κυκλοφορήσει το Adolescence, αναζητούσαν πολλοί αν είναι βασισμένο σε κάποια αληθινή ιστορία. Δεν ήταν. Δεν ήταν βασισμένο σε μία ιστορία, αλλά σε πολλές και έκανε προβολή του τι θα μπορούσε να συμβεί σε ένα σχολείο με συμπεριφορές που εντοπίζονται στην πραγματικότητα. Η ζωή φροντίζει πάντοτε να επιβεβαιώνει τη μυθοπλασία και εδώ στην Ελλάδα αποκτήσαμε -όχι ότι μας έλειψαν από το παρελθόν- μια τέτοια ιστορία.

Αυτό που συνέβη στις Σέρρες έχει πολλά ίδια χαρακτηριστικά. Νεαροί ξυλοφορτώνουν τόσο πολύ έναν συμμαθητή τους με αποτέλεσμα αυτός να πεθάνει και μετά ακολουθεί όχι ένας κύκλος σιωπής, μα ένας κύκλος ανοιχτής υποστήριξη. Πληροφορίες λένε πως έξω από τα δικαστήρια μαζεύτηκαν παιδιά και έλεγαν πως καλά του έκανε όποιος του το έκανε αυτό του δολοφονημένου 17χρονου. Θα ακολουθήσει και ο κύκλος της σιωπής όταν οι δικηγόροι θα ορμηνέψουν καλύτερα τους αδαείς ανήλικους.

Δεν ξέρω ποιος δολοφόνησε τον 17χρονο στις Σέρρες. Ήταν σίγουρα συνομίληκός του. Δεν ξέρω αν το έκανε ο συλληφθείς ή αν έγινε για λόγους «ανδρικής τιμής» επειδή φλέρταρε με την κοπέλα του. Είτε ισχύει αυτό είτε ισχύει κάτι άλλο, η δικαιοσύνη θα το αποφασίσει. Ό,τι κι αν αποφανθεί όμως, θα είναι μια απόδειξη της αρρωστημένης κατάστασης στην οποία βρίσκονται σήμερα τα έφηβα παιδιά. Κι ο τρόμος εδώ είναι ότι αυτή η αρρωστημένη κατάσταση δεν πηγάζει απαραίτητα από την ανατροφή τους και τους γονείς τους.

Μια χαρά δουλειά μπορεί να κάνει με το παιδί του τη σήμερον ημέρα ένας γονιός, αλλά να εμφανιστεί ένα άλλο παιδί, πιο δυνατό, και να το παρασύρει. Κι ο φόβος του δυνατού υπερισχύει οιασδήποτε ανατροφής, αν το δυνητικό θύμα δε βρει θωράκιση, δεν το ακούσουν οι γονείς του και οι αρχές και να το στηρίξουν.

Το ξέρουμε πολύ καλά. Αν μιλήσει ένα θύμα πολύ νωρίς, χωρίς ο νόμος να επιτρέπει παρέμβαση και συλλήψεις από την αστυνομία, τότε οι επόμενες ημέρες θα είναι βάναυσες και μπορεί να αποδειχθούν ως και μοιραίες, εκτός κι αν αποφασίσει να ενδώσει στην υπακοή στον δυνατότητα και στρέψει την προσοχή σε έναν άλλο αδύναμο κρίκο.

Αν τα παλιότερα χρόνια, αλλά και μέχρι σήμερα, φοβόμασταν οι γονείς μας μη συμβεί κάτι στο παιδί μας, σήμερα ο φόβος είναι μην το παιδί μας φροντίσει να συμβεί κάτι σε άλλο παιδί.

Το Adolescence ας γίνει παράδειγμα για τον γονιό, όχι για τα παιδιά

Κι αν τα παλιότερα χρόνια, αλλά και μέχρι σήμερα, φοβόμασταν οι γονείς μας μη συμβεί κάτι στο παιδί μας, σήμερα ο φόβος είναι μην το παιδί μας φροντίσει να συμβεί κάτι σε άλλο παιδί.

Η αγωνία μου ως γονιός είναι αυτή. Να μη βρεθώ σε θέση να «παραδώσω» το παιδί μου στις Αρχές ως θύτη και να μην αποδειχθεί πως ό,τι και να προσπαθώ να κάνω για να το μάθω να υπερασπίζεται μόνο τον εαυτό του και όχι να επιτίθεται, είναι μάταιο, γιατί ο κόσμος του διαμορφώνεται από το TikTok.

Τις τελευταίες μέρες τρεντάρει στο TikTok η φράση «send him to Dangestan». Το Ντάγκεσταν είναι ένα μέρος στη Ρωσία ξακουστό για την παραγωγή ελίτ αθλητών πάλης, δη MMA, και η φράση βγήκε από τα χείλη του Ισλάμ Μακχάτσεφ, παλαιστή, που ήθελε να αναδείξει τη σκληρή διαπαιδαγώγηση των αγοριών.

Στα μέρη μας, αυτή η φράση χρησιμοποιείται μεταξύ σοβαρού και αστείου για περιπτώσεις γκέι παιδιών ή αγοριών στρέιτ που δεν είναι ο ορισμός του ματσό. Φράσεις όπως αυτή, όταν λέγονται συνεχώς και συνδέονται με το γέλιο, με μια ελαφρότητα, στέλνουν μήνυμα στον εγκέφαλο ακόμα και του πιο σωστα διαπαιδαγωγημένου παιδιού που τις χρησιμοποιεί. Και όσο περισσότερο λέει τη φράση, τόσο αρχίζει να την πιστεύει και εκτός αστείου, εντός σοβαρού πλαισίου.

Η βία, η διάθεση για βία, καλλιεργείται υποδόρεια, ιδίως στα έφηβα παιδιά. Και τα social media είναι ένας ασόβαρος χώρος όπου κάθε έκφραση αποτυπώνεται ως meme ή ως κάτι άκακο. Και το «άκακο» υιοθετείται με ευκολία. Το μυαλό επεξεργάζεται. Κι αν τεθεί το δίλημμα «ή μαζί μας ή σε δέρνουμε», τότε το fight or flight σύνδρομο οδηγεί αυθόρμητα στην υποταγή προς την αγέλη και τη δύναμη του «βασιλιά» της σχολικής ζούγκλας.

Περιπτώσεις Adolescence είχαμε και στο παρελθόν. Η υπόθεση Άλεξ στη Βέροια δεν ξεχνιέται. Αλλά σήμερα, ο τρόμος είναι ακριβώς αυτός: καμία διαπαιδαγώγηση εντός σπιτιού, κανένας έλεγχος από τον γονιό δε μπορεί να ελέγξει τις προσλαμβάνουσες του παιδιού του στα social media. Κι αν γίνει το μοιραίο, άντε μετά να βρεις το θάρρος ως γονιός να μη στηρίξεις το παιδί σου, αλλά να ζητήσεις να τιμωρηθεί για τις πράξεις του. Γι’ αυτό και η οπτική του Adolescence ήταν τόσο σημαντική για να χειροκροτηθεί η σειρά. Γιατί ο πατέρας δεν επιχείρησε να δικαιολογήσει τίποτα στον γιο του και βρέθηκε στο δωμάτιό του να αναρωτιέται τι έκανε λάθος. Ανάληψη ευθύνης λέγεται αυτό. Σπάνιο φαινόμενο για γονείς, ειδικά στην Ελλάδα που έχουν μάθει να μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τις φτερούγες μόνιμα απλωμένες για να κανακέψουν.

TAGS :
έγκλημα παιδια σέρρες

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook