Νισάφι με την τυφλή διαμαρτυρία!

Όσο δίκαια ή άδικα είναι τα αιτήματα, ακόμα κι αν αξίζει στους Συριζαίους κυβερνώντες, γιατί αυτοί ανοίξανε τον ασκό του Αιόλου τόσα χρόνια τώρα, αυτός ο τρόπος διεκδίκησης που δεν σέβεται τον συμπολίτη εργαζόμενο, τον κάτοικο της πόλης, τον επισκέπτη ποτέ δεν μου ήταν συμπαθής. Γράφει ένας θυμωμένος Νίκος Νυφούδης.

 
l-autoroute-a2-bloquee-par-les-agriculteurs-du-nord_4525080

Ποτέ δεν θα ξεχάσω την εμπερία της διαδρομής Αθήνα-Θεσσαλονίκη. 11 ώρες οδήγηση. Μέσω Ελασσόνας. Είχαν κλειστά τα Τέμπη, λόγω των αγροτών. Ευτυχώς, βγήκαμε ζωντανοί έπειτα από αυτό το μαρτυρικό ταξίδι. Ποτέ δεν σκεφτόμαστε σ’ αυτήν τη χώρα τις παράπλευρες απώλειες, βλέπεις. Δεν μας νοιάζει.

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα ξεχάσω ποτέ την εμπερία της διαδρομής Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Περίπου 11 ώρες οδήγηση. Μέσω Ελασσόνας. Αθήνα-Θεσσαλονίκη μέσω Ελασσόνας, επαναλαμβάνω! Είχαν κλειστά τα Τέμπη, λόγω των αγροτών βλέπεις. Ευτυχώς, βγήκαμε ζωντανοί έπειτα από αυτό το μαρτυρικό ταξίδι. Ποτέ δεν σκεφτόμαστε σ’ αυτήν τη χώρα τις παράπλευρες απώλειες, βλέπεις. Δεν μας νοιάζει. Οι απόλυτοι παρτάκιδες.

Αν ο άλλος υποφέρει, πονά, πεινάει, χαίρεται, λυπάται, απλώς δεν μας νοιάζει. Γι’ αυτό και για πολλές δεκαετίες η κριτική μας στον εκάστοτε Άρχοντα, τοπικό ή εθνικό, σταματούσε τη στιγμή του διορισμού. Του δικού μας, ενός παιδιού μας, του αδερφού ή όποιου άλλου οικείου προσώπου ερχόταν η στιγμή για να περάσει τις πύλες του Δημοσίου. Αυτοί είμαστε άραγε; Τόσο ραγιάδες; Καθόλου υπερηφάνεια;. Ιδού η απορία. Που δεν θα απαντηθεί και εύκολα.

Η νηφαλιότητα και η σύνεση που πρέπει να δείξουμε όλοι αυτές τις μέρες δεν επιτρέπουν να χαιρόμαστε ούτε με την ομηρία του Υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ούτε και με τη διάλυση του ιστού των πόλεων με πρόσχημα τα δικαιώματα μιας κοινωνικής ομάδας.

Παρακολουθώ με ανατριχίλα να γίνεται viral στο Διαδίκτυο μια κότα -συμπαθέστατη κατά τα άλλα- και να βεβηλώνεται με αυτόν τον τρόπο το Μέγαρο, το οποίο δεν συνδέεται με τον εκάστοτε πρωθυπουργό, αλλά με την εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό. Να τη συγκρίνω άραγε με την είσοδο στο 10 της Downing street, η οποία συγκεντρώνει πλήθος τουριστών για αναμνηστικές φωτογραφίες; Και προφανώς το δικό μας Μέγαρο Μαξίμου και η Ηρώδου Αττικού είναι πολύ πιο όμορφα δημιουργήματα από τα αντίστοιχα βρετανικά.

Θα διαφωνήσω, λοιπόν, με όλους όσους χαίρονται για την είσοδο των τρακτέρ στη Θεσσαλονίκη. Με την πολιορκία του Υπουργού στην Κομοτηνή. Με τον ξυλοδαρμό του Χατζηδάκι παλαιότερα (από αυτούς που σήμερα εφαρμόζουν τα μνημόνια παρακαλώ). Όσο δίκαια ή άδικα είναι τα αιτήματά τους, ακόμα κι αν αξίζει στους Συριζαίους κυβερνώντες, γιατί αυτοί ανοίξανε τον ασκό του Αιόλου τόσα χρόνια τώρα, ο τρόπος αυτός διαμαρτυρίας που δεν σέβεται τον συμπολίτη εργαζόμενο, τον κάτοικο της πόλης, τον επισκέπτη ποτέ δεν θα μου είναι συμπαθής. Μπορούν και υπάρχουν άλλοι τρόποι διαμαρτυρίας.

Πρέπει να βάλουμε τέλος στα διπλά στάνταρτντς που έχουμε. Ένας ανήθικος άνθρωπος θα είναι ίδιος είτε είναι αριστερός είτε δεξιός. Η πατρίδα μας θα είναι η Ελλάδα, όποιος κι αν είναι ο πρωθυπουργός. Σιχαινόμουν πάντα την οπαδοποίηση στην πολιτική ζωή του τόπου. Η νηφαλιότητα και η σύνεση που πρέπει να δείξουμε όλοι αυτές τις μέρες δεν επιτρέπουν να χαιρόμαστε ούτε με την ομηρία του Υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ούτε και με τη διάλυση του ιστού των πόλεων με πρόσχημα τα δικαιώματα μιας κοινωνικής ομάδας. Όποια κι αν είναι αυτή. Είτε σκληρά εργαζόμενοι αγρότες είτε σκληρά εργαζόμενοι βουλευτές.

Διαβάστε ακόμα: Τι ζητώ από τον Κυριάκο για να μην ξενιτευτώ οριστικά.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close