«Η θάλασσα είναι κτήμα μου»: Σε ένα βίντεο όλη η στραβή νοοτροπία που καλλιεργείται στην Ελλάδα κάθε καλοκαίρι

Η θάλασσα δεν είναι κτήμα ενός, αλλά θησαυρός όλων, ανθρώπων και θαλάσσιων ειδών. (Φωτ. Andro)

Δε σταματά να μας ξαφνιάζει η αδυναμία κατανόησης που έχει ο άνθρωπος όταν διαπράττει κάτι που είναι λάθος. Όταν δε μιλάμε για τις ελληνικές θάλασσες, για τις παραλίες, για τον πλούτο αυτής της χώρας, τον πιο σημαντικό πλούτο που, όχι μόνο είναι πάνω από όλα τα λεφτά του κόσμου, αλλά φέρνει όλα τα λεφτά του κόσμου, εκεί το ξάφνιασμα είναι ακόμα πιο έντονο.

Δίνουν και παίρνουν κάθε χρόνο τα βίντεο από παραλίες της χώρας όπου βλέπουμε ανθρώπους να έχουν αράξει με την ξαπλώστρα τους μέσα στη θάλασσα ή να έχουν χτιστεί καμπάνες μέσα στο νερό και να καλείται εκεί σερβιτόρος για να πάρει την παραγγελία και να σερβίρει κατόπιν στους πελάτες. To καλοκαίρι καταργούμε κάθε ηθικό φραγμό.

Ακόμα και η χρήση της λέξης «πελάτες», όταν μιλάμε για το φυσικό περιβάλλον, αποδεικνύει πόσο λανθασμένα βλέπουμε τα πράγματα.

Ένα τέτοιο βίντεο κυκλοφόρησε κι έγινε viral τα τελευταία 24ωρα, το οποίο αποτυπώνει δύο νεαρούς να έχουν αράξει μέσα στη θάλασσα με τα ποτήρια τους και να δέχονται σερβίρισμα από τον σερβιτόρο. Κάνουν κάτι κακό; Εν αγνοία τους, ναι.

Κι αυτό είναι το πρόβλημα σε τούτη τη χώρα: το εν αγνοία.

Aυτή η αίσθηση του ότι μπορούμε να το κάνουμε, ανοίγει την πόρτα σε πολλά «μπορώ» ακόμα, τα οποία δεν είναι και τόσο αθώα όσο το να πιεις μια μπίρα ή cocktail στο νερό.

@nikos.kotsiras

Γι αυτο τον λέμε Ραμπο @Jon #fy #paros #fyp #greece #sezon

♬ πρωτότυπος ήχος – KsinesPonties

«Είναι ωραία η θάλασσα γιατί μου ανήκει»

Δε γνωρίζω αν οι νεαροί είναι Έλληνες ή ξένοι, δεν διαφοροποιεί όμως την ουσία. Αν είναι ξένοι πάντως, σίγουρα την ίδια αντίληψη κτήσης προς τη θάλασσα και τον σερβιτόρο επιδεικνύουν όπου και να πάνε. Αλλά στην Ελλάδα αυτό είναι ακόμα πιο εύκολο διότι δεν έχουμε εθιστεί στο να σεβόμαστε ακόμα και στην υπερβολή.

Γιατί ναι, δεν είναι δα και κάτι συνταρακτικό να πίνεις κρασί μέσα στη θάλασσα ή τον καφέ σου, όπως ο κύριος πιο μπροστά από τους νεαρούς. Αλλά αυτή η αίσθηση του ότι μπορούμε να το κάνουμε, ανοίγει την πόρτα σε πολλά «μπορώ» ακόμα, τα οποία δεν είναι και τόσο αθώα.

Μπορώ να καπνίσω το τσιγάρο μου στη θάλασσα και να ρίξω τη στάχτη στο νερό. Μπορώ να πετάξω ένα πλαστικό καλαμάκι γιατί «έλα μωρέ, ένα καλαμάκι θα κάνει τόση ζημιά;». Μπορώ να μολύνω με όποιον τρόπο θέλω γιατί μου επιτρέπεται. Σας φαίνεται υπερβολικό το άλμα λογικής; Κι όμως, δεν είναι.

Όταν δε μαθαίνουμε να υπακούμε πρώτα σε κανόνες και μετά να κοιτάζουμε τα δικαιώματά μας, τότε τα δικαιώματά μας μπαίνουν σιγά σιγά πάνω από τους κανόνες. Αν καλλιεργηθεί η αίσθηση πως μπορώ να φωνάξω τον σερβιτόρο να με σερβίρει μέσα στη θάλασσα, τα υπόλοιπα δεν απέχουν και πολύ. Ένα βήμα τη φορά και να πως συνηθίζεις και δεν περνάει στο μυαλό σου η πληροφορία πως δεν πρέπει. Μπαίνεις στη λογική να λες μέσα σου διαρκώς ένα «έλα μωρέ τι πειράζει» και πορεύεσαι με αυτή την «ψευτοκάθαρση» από τις ενοχές. Γιατί βαθιά μέσα μας ξέρουμε τι πρέπει και τι δεν πρέπει. Απλά, επειδή σε τούτη τη χώρα το μπορούμε, επιλέγουμε να αγνοήσουμε το πρέπει και να ακολουθήσουμε την επιθυμία.

Γι’ αυτό, φέρνε παιδί τα κρασιά και τα κλαμπ σάντουιτς μες στο νερό, δεν πειράζει. Δε μας νοιάζει ούτε το οικοσύστημα, ούτε οι υπόλοιποι λουόμενοι. Μας ανήκει η παραλία, μας ανήκει η θάλασσα.

TAGS :
θάλασσα νησί τουρίστας