Αλέξανδρος Κορέσσης: «Ο δικός μου Κώστας Καββαθάς»

Ο Κώστας Καββαθάς δίκαια θεωρείται από χιλιάδες ως «Πατριάρχης» του αυτοκινητικού Τύπου που δίχως αυτόν θα ήταν πολύ πιο ανώδυνος (photo Αρχείο Κ. Καββαθά).

«Πωλείται κράνος full-face AGV, μαύρο, τιμή 350 δρχ. Πληροφορίες στο περιοδικό μας».

Η αγγελία που υπέπεσε στην αντίληψή μου ήταν σ’ ένα από τα τεύχη των 4 Τροχών κάπου στις αρχές του ’73. Μηχανή δεν είχα, ούτε καν την ηλικία για άδεια οδήγησης, αλλά το full-face κράνος τότε, και στη κουζίνα να το φορούσες, σ’ έκανε ανίκητο. Τα άλλα δύο θα ακολουθούσαν.

Χωρίς πολλή σκέψη, κοίταξα τα ονόματα, που ποτέ δεν είχα διαβάσει, στις πρώτες σελίδες του περιοδικού. Βλέπω πρώτο-πρώτο το Κ. Καββαθάς. Αλλάζοντας δύο συγκοινωνίες και μετά από αρκετό ποδαρόδρομο βρέθηκα στα γραφεία των 4T κάπου στο Μετς, αν θυμάμαι καλά.

– Ο κ. Καββαθάς; Ρωτάω

– Στο δεύτερο.

– Ο κ. Καββαθάς; ξαναρωτάω (στο 2ο)

– Μάλιστα, εγώ.

– Ήρθα για το κράνος!

– Ορίστε;

– Ήρθα για το κράνος, ξαναλέω.

– Ποιο κράνος;

– Αυτό που έχετε στην αγγελία; Αυτό που πουλάτε;

– Τι λέει μωρέ αυτός; ρωτάει κάποιον που καθόταν δίπλα του (να θυμόμουν και ποιος ήταν…)

Λίγο ήθελε να με διαολοστείλει, αλλά τελικά βρέθηκε ο πωλητής και με απομακρύνανε. Και κάπως έτσι ξεκίνησε η γνωριμία με τον Κώστα Καββαθά.

Πολλά χρόνια μετά…

– Τι κάνεις ρε Ζητά; (παρατσούκλι μου αποκτηθέν λόγω χρήσεως μοτοσυκλέτας) με ρώτησε.

– Συνέρχομαι από τις επιθέσεις φιλίας παλιών φίλων, του απάντησα.

– Κι εγώ τα ίδια…

Με τον Ιάσονα Μοσχοβίτη στο στούντιο του τότε ΕΙΡ για την περιγραφή της προσελήνωσης του Appolo 11, τον Ιούλιο του 1969 (photos Αρχείο ΕΡΤ).

Και κάπως έτσι τελείωσε η γνωριμία τον Φεβρουάριο που μας πέρασε.

Ενδιαμέσως, τον «έζησα» κι εγώ όπως όλοι οι άλλοι, συνεργάτες του και μη, για τον απλό λόγο ότι συμπεριφερόταν σε όλους το ίδιο. «Με τη γλώσσα στο μάγουλο», όπως πάντα έλεγε.

Ήταν το ’93 όταν, έχοντας αναλάβει τις Δημόσιες Σχέσεις (έτσι λεγόταν τότε η εταιρική επικοινωνία) της ΛΑΜΔΑ, πήγα στα γραφεία των Τεχνικών Εκδόσεων και ξανασυστήθηκα επισήμως. «Ωχ! Εσένα βάλανε;» ήταν η αντίδρασή του. Λόγω εργασίας και κοινών φίλων, είχαμε συναντηθεί στο μεταξύ αρκετές φορές.

Μια μικρή παρένθεση εδώ για να θυμηθούμε ότι τα 90’s χαρακτηρίστηκαν από το αυξημένο βάρος των αγελάδων, ειδικά για τους εισαγωγείς αυτοκινήτων. Ήταν δε η δεκαετία που ο λεγόμενος ειδικός Τύπος πραγματικά είχε ξεσαλώσει.

Συχνά έλεγε ότι θα προτιμούσε χίλιες φορές να έχει γίνει αεροπόρος από το να ασχολείται με «τις λαμαρίνες». Συνέχιζε δε να πετάει, με ανεμόπτερα, μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του (photos Αρχείο Κ. Καββαθά).

Περιοδικά αυτοκινήτου με ελληνικούς, αγγλικούς, γερμανικούς, ιταλικούς τίτλους· όλες οι εφημερίδες με σταθερές στήλες και ένθετα για το αυτοκίνητο· εκπομπές σε όλα τα κανάλια και τα ραδιόφωνα… Όπου κι αν βρισκόσουν μια διαφήμιση αυτοκινήτου σε κοίταζε. Ο Έλληνας, μετά από την (ορίτζιναλ) απόσυρση, διάβαζε και μάθαινε τα πάντα για το αυτοκίνητο, θέλοντας και μη.

Όσα όμως περιοδικά κι αν βγήκαν (μαζί με τα μαχαίρια και τα πιστόλια), κανείς δεν κατάφερε να επισκιάσει την αιώνια «γκρίνια» του Καββαθά και των 4 Τροχών του. «Γκρίνια» που φαινόταν κάθε μήνα από τη δεκαετία του ’70 στα περίφημα Εν Λευκώ του editorial που, μεταξύ άλλων, φανέρωναν τη δημιουργική του ανησυχία. Όλα ήταν σαν σενάριο για Twilight Zone με λίγο από Brazil.

Αγαπημένα του θέματα;  

– Η διαχρονικότητα της ασχετοσύνης των πολλών σε θέματα οδήγησης, μόρφωσης, συμπεριφοράς.

– Η επίδειξη πλούτου σε συνδυασμό με το «κουφό» κράτος που το μόνο που προσφέρει είναι άρτον και θεάματα σε μορφή ποδοσφαίρου, αγνοώντας και τους χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες του «Μολόχ της ασφάλτου» και τους φίλους και αναγνώστες του περιοδικού που προσπαθούν για κάτι καλύτερο. Φίλους και αναγνώστες που τελικά δεν ήταν καθόλου λίγοι.

– Η συνεχής του «τρέλα» για οτιδήποτε καινοτόμο. Μη ξεχνάμε δε ότι, έχοντας καταλάβει τι έμελλε να γίνει με το internet όταν εμείς οι πολλοί το αντιμετωπίζαμε σαν εξωτικό φρούτο, δημιούργησε το Techlink, «πρώτο πλήρως ελληνικό δίκτυο επικοινωνίας με χρήση πολυμέσων», μόλις το ’94.

Στην τελευταία ίσως συνέντευξή του, στην «Κεραία» της Ρέας Βιτάλη, αρθρογράφου παλαιότερα στους 4 Τροχούς (photo ERTFLIX/Ρέα Βιτάλη).

– Η μανία του με την ανεμοπλοΐα και γενικότερα με οτιδήποτε πετούσε. Μάλιστα, συχνά έλεγε ότι θα προτιμούσε χίλιες φορές να έχει γίνει αεροπόρος από το να ασχολείται με «τις λαμαρίνες». Ενώ, για όποιον το θυμάται, ήταν αυτός που στις 20 Ιουλίου του 1969, μαζί με τον Ιάσονα Μοσχοβίτη, έκανε την περιγραφή της προσελήνωσης του Appolo 11 στο τότε ΕΙΡ.

Μέχρι και στους τηλεθεατές γκρίνιαζε όταν παρουσίαζε την εκπομπή «Τροχοί και Δρόμοι», στο Mega στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Με αποτέλεσμα, το «Από τη Θέση του Οδηγού» του φίλου και κουμπάρου του, Άρη Σταθάκη, στον Ant1, να παίρνει καλύτερα ratings. Το καλύτερο ήταν ότι δεν τον ένοιαζε καθόλου. Ένοιαζε βέβαια το κανάλι, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα…

– Η διαρκής του γκρίνια (δίχως «» εδώ) όσον αφορούσε την περιβόητη «πίτα» της διαφήμισης, με τους όλο και λιγότερους διαφημιζόμενους στους 4Τ αν και, όπως έλεγε, όσοι αγόραζαν το περιοδικό ήξεραν από αυτοκίνητα, οπότε η διαφήμιση πήγαινε χαμένη.

Χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από πτήσεις με τον Αλέξανδρο Κορέσση (photos Αρχείο Α. Κορέσση).

Στον αντίποδα, οι περισσότερες απ’ όσες τελικά έπρεπε εξειδικευμένες εκδόσεις, σε συνδυασμό με μια ατυχέστατη επιλογή συνεταίρου σε επένδυση για τη δημιουργία τυπογραφείου· που ήταν εκείνη που ουσιαστικά σήμανε και το οικονομικό τέλος των Τεχνικών Εκδόσεων. Γεγονός από το οποίο δεν συνήλθε ποτέ, έχοντας ωστόσο παραδεχτεί ότι το λάθος ήταν αποκλειστικά δικό του.

Από κάποια ταξίδια που κάναμε μαζί, θα ξεχωρίσω ένα που πετάξαμε για Ρώμη πρωί-πρωί, για την παρουσίαση ενός καινούργιου μοντέλου της Lancia. Φτάνοντας στη Ρώμη, με την κλασική καθυστέρηση της Alitalia, μπήκαμε σ’ ένα αμφιθέατρο όπου ήδη μιλούσε ο Paolo Cantarella, CEO της FIAT τότε.

Εντός πενταλέπτου, τον παίρνει ο ύπνος, συνοδεία ροχαλητού. Έντρομος ο Διονύσης Χοϊδάς που ήταν μαζί, μου λέει «Ξύπνα τον!» «Ασ’ τον», του λέω, «δεν πολυακούγεται». Κάνα μισάωρο αργότερα, ξύπνησε με το χειροκρότημα. «Τον πήρα ένα πεντάλεπτο, ε;», μας είπε.

Τα ζωάκια ήταν η αγάπη του και αυτά που του έμειναν πιστά μέχρι το τέλος. Το αυτοβιογραφικό «Ασημόσπιτο» ήταν το τελευταίο του βιβλίο (photos Αρχείο Κ. Καββαθά/Εκδόσεις Αρμός).

Ευδιάθετος μετά τον ύπνο, και αφού είχε δει το αυτοκίνητο, πέταξε ένα «σαν Toyota Corolla το κάνανε!» Ευτυχώς, οι παρευρισκόμενοι δεν κατάλαβαν και γλυτώσαμε διπλωματικό επεισόδιο. Τώρα βέβαια που το ξανασκέφτομαι, θα ήταν καλό για τη μάρκα να αντέγραφε την Toyota…

Το βράδυ, στον γυρισμό, άρχισε πάλι τη γκρίνια που δεν είχαμε βγάλει εισιτήρια για Business και θα τρώγαμε ταλαιπωρία. Και σαν μην έφτανε αυτό, μας στείλανε να καθίσουμε στην τελευταία σειρά, με πλάτη στις τουαλέτες. Η θεά Τύχη όμως δεν με ξέχασε. Έτυχε να συνταξιδεύουμε μ’ ένα βραζιλιάνικο μπαλέτο που καθόταν στις γειτονικές θέσεις.

Γλώσσα δεν έβαλε μέσα ο Κώστας και, αφού πήγε να υποβάλει και τα σέβη του στον πιλότο, μόνο σάμπα δεν χόρεψε στη διαδρομή. «Ρε τι θα χάναμε, έτσι κι είχες βγάλει Business…», μου είπε επιστρέφοντας.

Οι πιστοί του ακόλουθοι πάντως παρέμειναν πιστοί. Όπως κι εδώ, στα ΜΚΔ, που στα τελευταία του εκατοντάδες από αυτούς έδιναν διαρκώς το «παρών», παροτρύνοντάς τον να μη το βάλει κάτω. Κάτι λέει αυτό. Σίγουρα δεν ήταν προσωπολατρία. Ήταν και είναι ο σεβασμός που δείχνεις σε κάποιον που πραγματικά προσπάθησε μέχρι τέλους να συμβάλει με όλη του τη δύναμη και με το όραμα που είχε για να κάνει τον τόπο λίγο καλύτερο.

Διαβάστε ακόμα: In memoriam Χαρίδημου Χατζηδάκη. Ο οινοποιός με το μαγικό ταλέντο.

TAGS :
αυτοκίνητο δημοσιογραφία

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook