Από πότε είναι οι πισίνες ο καλοκαιρινός μας «παράδεισος»;

Οι πισίνες δεν είναι παράδεισος για να κάνουμε stories στα social και να τις επιδεικνύουμε ως τέτοιους. Και στην εποχή μας δεν είναι και για να τις πολυεπιδεικνύουμε. (Φωτ. Big Tiny Belly/Unsplash)

Δεν είναι κακό να αναζητάμε το luxury στη ζωή μας και μια αίσθηση ιδιωτικότητας. Όσο εξελισσόμαστε στη ζωή, κι επειδή είναι στη φύση μας να είμαστε άπληστοι, αρχίζουμε διαρκώς να χάνουμε την αίσθηση της πραγματικής αξίας και να δίνουμε αξία σε άλλα πράγματα, εν τέλει ανούσια. Πολύ φυσιολογικά, μεταφερθήκαμε από τις παραλίες στις πισίνες. Θελήσαμε να φύγουμε από τη φυσή, όπως το κάναμε με τις πόλεις και την καταστροφή του πράσινου, οπότε αφήσαμε τις αμμουδιές και το αλατισμένο νερό και ενωθήκαμε με το χλώριο.

Πώς φτάνουμε όμως από αυτό το σημείο στο να θεωρούμε πως ο παράδεισος που αναζητάμε το καλοκαίρι, είναι οι πισίνες; Ειδικά εδώ στην Ελλάδα που έχουμε νερά που είναι εύκολα για κολύμπι. Οκ, κάτι λαγοκέφαλοι και καρχαρίες μας τα ψιλοχάλασαν φέτος, αλλά δε ζούμε στην Αυστραλία ή στις ανατολικές και δυτικές ακτές των ΗΠΑ, όπου οι καρχαρίες κάνουν πάρτι, για να πεις ότι δε μπορούμε να απολαύσουμε το θαλασσινό νερό. Έχουμε τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα ακτογραμμής, τόσες παραλίες και η ανάγκη μας είναι να κάνουμε τη ζωή μας premium, να την περιχαρακώσουμε από τον αληθινό παράδεισο, για να αποκαλούμε παράδεισο το τεχνητό.

Μια χαρά απόλαυση έχει η πισίνα και δεν συναναστρέφεσαι άλλους στην παραλία που μπορεί να είναι ενοχλητικοί. Μια αυτοί με τις ρακέτες, μια αυτοί με τα ηχεία με μουσικές στη διαπασών, μια τα μπιτσόμπαρα, μια αυτοί που βρωμίζουν τις παραλίες, όσο το γράφω, ίσως τελικά ο πραγματικός παράδεισος να καταστράφηκε από εμάς τους ίδιους. Και για να μη βλέπουμε τι κάναμε, για να μην αντικρύζουμε την καταστροφή, φτιάξαμε τις πισίνες.

Ας μην εθελοτυφλούμε όμως. Οι πισίνες δεν είναι παράδεισος για να κάνουμε stories στα social και να τις επιδεικνύουμε ως τέτοιους. Και στην εποχή μας δεν είναι και για να τις πολυεπιδεικνύουμε. Στα νησιά δεν έχουν νερό για να ποτίσουν τα χωράφια τους, έχουν ενίοτε διακοπές νερού και την ίδια στιγμή σπαταλιέται νερό για γκαζόν και πισίνες. Όχι μόνο παράδεισος δεν είναι, ίσως να είναι και μικρή κόλαση, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και όχι να λέμε ψέματα στους εαυτούς μας.

Το ότι καταστρέφουμε τη φύση, το ότι δεν έχουμε αφήσει πολλές παραλίες ήρεμες, ότι δε σεβόμαστε τον ίδιο μας τον τόπο, δεν είναι λόγος να στραφούμε στις πισίνες και να τις «εξυμνούμε». Ειδικά δε όταν συχνά πάμε και τις τοποθετούμε πριν από παραλίες, για να βουτάμε στην πισίνα και να έχουμε θέα την παραλία. Όταν το κάνουμε, δε μας φαίνεται παράξενο, αλλά αν το δούμε απ’ έξω, είναι ο παραλογισμός του Έλληνα. Να έχει στα πόδια του την παραλία και να θέλει να βουτήξει στην πισίνα πίσω. Ίσως να το μετατρέπω σε πολύ μεγαλύτερο από αυτό που είναι, είδα όμως αρκετές αναρτήσεις τις τελευταίες μέρες που χαρακτήριζαν παράδεισο μια πισίνα ξενοδοχείου.

Δε φαντάζομαι ότι θα αρχίσουν αφιερώματα στο Conde Nast Traveller ή το Time Out για τις 25 καλύτερες ελληνικές πισίνες…

TAGS :
καλοκαίρι νησιά παραλίες πισίνα

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook