Έσφαλλαν όσοι πίστεψαν πως πέθανε από κατάθλιψη: Οι τελευταίες μέρες του Ρόμπιν Γουίλιαμς 
Μίνως Μάτσας: «Αν αρχίσεις να ζεις μέσα από το βλέμμα των άλλων, χάνεις τη δική σου φωνή» 
Το τελευταίο μάθημα του Δημήτρη Λιαντίνη 
Γιάννης Καλπούζος: «Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, προδώσαμε τον Θεό» 
Δημήτρης Καραντζάς: «Πώς συνεχίζουμε να ζούμε όντας συνένοχοι σε εγκλήματα;» 
Πολλοί αριστεροί είναι αμείλικτοι, ακόμα και στο θάνατο, απέναντι σε όσους θεωρούν πως άλλαξαν στρατόπεδο.
Θα στεναχωρήσω ορισμένους αριστερούς φίλους, αλλά στον απόηχο του θανάτου της Αρβελέρ πρέπει να το πω: Όταν πεθαίνει ένας σπουδαίος Έλληνας που ανήκει στην αριστερά, είτε αυτός είναι ο γίγαντας Μίκης Θεοδωράκης ή ο γίγαντας Χρόνης Μίσσιος ή ακόμα και ο γίγαντας Μανώλης Γλέζος (το «ακόμα» το γράφω λόγω της αγωνιστικότητας του ανδρός μέχρι τέλους), όλοι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων και ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, τιμάμε τον νεκρό.
Γιατί λοιπόν όταν πεθαίνει κάποια ή κάποιος από την «άλλη πλευρά» να πρέπει να μπαίνουν πολιτικοί αστερίσκοι στο κατευόδιο; Ειδικά αν δεν είναι και ξεκάθαρα από την άλλη πλευρά: μπορεί να είναι ανένταχτος (ύποπτο αυτό για τους μονίμως στρατευμένους) ή να υπήρξε αριστερός ή αριστερή στα νιάτα του και συνεπώς, δεκαετίες μετά, εγκαλείται ακόμα και στο… φέρετρο διότι τάχα πρόδωσε τα ιδανικά του. Iδανικά, βέβαια, στα οποία έχει το αποκλειστικό κόπιραιτ ένα συγκεκριμένο «ιερατείο».
Μπορούμε από την άλλη να φανταστούμε στον θάνατο του Μανου Χατζιδάκι για παράδειγμα να λένε οι δεξιοί ότι ναι μεν ήταν καλός συνθέτης αλλά δεν ήταν αρκετά δεξιός ρε παιδί μου, έκανε παρέα με αριστερούς και άρα δεν πρέπει να τον τιμήσουμε; Αστεία πράγματα.
Αναρωτιέμαι γιατί συμβαίνει αυτό. Για εμένα δεν έχουν έλλειμμα μεγαλοψυχίας οι αριστεροί, ούτε περίσσευμα οι δεξιοί. Προφανώς. Ίσως μια εξήγηση να είναι… ερωτική (!): Η αριστερά είναι έρωτας και αν τον προδώσεις τον έρωτα αυτό, οι σύντροφοι σου νιώθουν απατημένοι. Αυτό ισχύει για αριστερούς που «το γύρισαν», όπως ο Σαββόπουλος, ο οποίος εισέπραξε πολύ μεγαλύτερη κριτική εξ αριστερών από αυτή που θα εισέπραττε ένας καθαρά δεξιός συνθέτης. Ισχύει εν πολλοίς και για την αριστερή, ΕΠΟΝίτισσα στα νιάτα της Αρβελέρ.
Η δεξιά πάλι δεν είναι έρωτας, δεν είναι καψούρα, γι’ αυτό είναι και πιο ξενέρωτη και λιγότερο ζηλιάρα. Ίσως μοιάζει πιο πολύ με την γονεϊκή αγάπη που είναι εκ φύσεως πιο συντηρητική.
Σύντροφοι, κανένα πρόβλημα αν προτιμάτε καψούρα και πολιτικό νταλκά. Απλά πείτε το, ζήστε το, απελευθερωμένα!
Εγώ να πω την αμαρτία μου είμαι κεντρώος, τόσο στην πολιτική, όσο και στον έρωτα.
-
- Follow us:
Ακολουθήστε το Andro στο Facebook
