Πανεπιστημιακό άσυλο: Το τελευταίο ταμπού

Το άσυλο είναι προέκταση του προστατευτικού περιβάλλοντος στο οποίο μεγαλώνουμε. Καιρός να απογαλακτιστούν οι αιώνιοι φοιτητές και επαγγελματίες επαναστάτες και να αναλάβουν τις ευθύνες τους ως πολίτες.

 
3977969956_8eda32d64e_o

Όταν πάψουμε να τραυματίζουμε αυτοκαταστροφικά, ακόμα και τα μνημεία των εξεγερμένων φοιτητών του παρελθόντος, ίσως ένας κύκλος άρνησης να έχει επιτέλους κλείσει.

Καλό θα ήταν να ξεκινήσουμε από το τι είναι άσυλο. Είναι ένα καταφύγιο, ένας χώρος που προσφέρει προστασία από εξωτερικούς εχθρούς. Είναι ένας χώρος όπου μακριά από κινδύνους επιβιώνεις, χωρίς όμως να μπορείς να ξεφύγεις από την πρόνοια που σου προσφέρεται.

Στην ελληνική κοινωνία, της οποίας ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά είναι ο στενός δεσμός με το σπίτι, ο αργός απογαλακτισμός και η αργή «ενηλικίωση», το άσυλο είναι μια προέκταση του προστατευτικού περιβάλλοντος στο οποίο μεγαλώνουμε. Όταν λοιπόν ο εξεγερμένος φοιτητής διαμαρτύρεται για την κατάργηση του ασύλου, ουσιαστικά αυτό για το οποίο επαναστατεί είναι για τη βίαιη απομάκρυνση της προέκτασης του οικιακού του περιβάλλοντος. Η μετάβαση από την οικογένεια στο Πανεπιστήμιο ή, καλύτερα, από μαθητής λυκείου σε φοιτητή είναι ένα ορόσημο στη ζωή του καθενός και πολλές φορές αρκετά επίπονο. Έτσι, ο πανεπιστημιακός χώρος όπου οι φοιτητές περνούν τις περισσότερες ώρες της μέρας τους γίνεται ξαφνικά το μεταβατικό περιβάλλον -σε αντιστοιχία με το μεταβατικό αντικείμενο του Φρόιντ- όπου τους προσφέρεται ασφάλεια.

Φυσικά, αναφερόμαστε στους καλοπροαίρετους υποστηρικτές του ασύλου. Οι ενδεχόμενοι διακινητές, αντί-συστημικοί μπαχαλάκηδες και άλλα εγκληματικά στοιχεία απλώς εκμεταλλεύονται αυτήν την κατάσταση και διατυμπανίζουν αβάσιμα επιχειρήματα για το ψευδεπίγραφο άσυλο που αυτοί θέλουν να επιβάλουν. Λένε ότι το άσυλο ήταν αυτό που οδήγησε το φοιτητικό κίνημα να ενωθεί και να εκφράσει μαζικά την αντίστασή του στο απολυταρχικό καθεστώς της χούντας. Λένε ότι το «υπό ασυλία Πανεπιστήμιο» θα είναι το προπύργιο του αγώνα, για την ανατροπή ενός τέτοιου καθεστώτος στο μέλλον.

Αντί για έργα καλλιτεχνών στους τοίχους, βρόμικες αφίσες των παρατάξεων. Αντί για πανεπιστημιακές εκδηλώσεις, πάρτι σε μπουζούκια και εκδρομές στη Μύκονο…

Τα δεδομένα, όμως, είναι εντελώς αντιφατικά: σε μια χούντα όπου εξ ορισμού το καθεστώς δεν τηρεί του νόμους και το Σύνταγμα, τι θα την εμποδίσει να καταλύσει το άσυλο; Την ίδια στιγμή, στη Δημοκρατία που απολαμβάνουμε ως δεδομένη σήμερα μπορεί ο καθένας να εκφράσει τις ιδέες του, ενώ στον κόσμο του Διαδικτύου μπορούν να βρουν φωνή και οι πιο καθημερινοί άνθρωποι. Σε τι απ’ όλα αυτά μπορεί να προσφέρει κάτι ένα απαρχαιωμένο και ψευδεπίγραφο άσυλο, το οποίο τελικά καταλήγει να γίνεται μέσο παρανομίας και αλλοιώνει το ρόλο του Πανεπιστημίου; Αυτοί που πρέπει να διαφυλαχθούν είναι οι φοιτητές, όχι το άσυλο, όχι -υπό μία έννοια- το Πανεπιστήμιο. Διότι, αν δεν υπάρχουν ενεργά και δημιουργικά μυαλά, τα Πανεπιστήμια γρήγορα θα μετατραπούν σε σχολές που θα παράγουν πτυχιούχους άνεργους, αν δεν έχει γίνει ήδη αυτό.

Το Πανεπιστήμιο, και όχι το πανεπιστημιακό άσυλο, λοιπόν πρέπει να προστατεύει τον φοιτητή και να του προσφέρει εκείνο το περιβάλλον που θα τον βοηθήσει να κάνει το βήμα μακριά από την οικογένειά του. Μέχρι τώρα, όμως, ο φοιτητής αντιμετωπίζεται ως πιθανός ψηφοφόρος της εκάστοτε παράταξης, μπελάς στο βαρύ πρόγραμμα των καθηγητών και μάλλον περαστικός από ένα χώρο με τον οποίο θα έπρεπε να συνδέεται για την υπόλοιπη ζωή του. Αλλά πώς να γίνει αυτό, όταν αντί για έργα καλλιτεχνών στους τοίχους βλέπει αφίσες των παρατάξεων, όταν βλέπει τραμπούκους να διαλύουν τις συνελεύσεις τις συγκλήτου, όταν αντί για πανεπιστημιακές εκδηλώσεις γίνονται πάρτι σε μπουζούκια και κλαμπ; Δύο επιλογές έχει: ή να γίνει ένας από αυτούς ή να αντιμετωπίσει όλη αυτήν την κατάσταση με υπομονή, χωρίς να αντιδράει, προσπαθώντας να κρατήσει μόνο τις καλές στιγμές.

Το Πανεπιστήμιο πρέπει να γίνει ο χώρος όπου θα συμβαίνει ο απογαλακτισμός από την τρομερά πατερναλιστική ελληνική οικογένεια. Δεν χρειάζεται άσυλο για να γίνει αυτό. Χρειάζονται καθηγητές που έγιναν καθηγητές για να προσφέρουν στο Πανεπιστήμιο, γιατί γουστάρουν να δουλεύουν με φοιτητές και απολαμβάνουν τη διδακτική διδασκαλία. Χρειάζεται ένας πρύτανης που δεν έγινε πρύτανης για να κερδίσει κάτι από αυτόν τον τίτλο, αλλά για να κερδίσει ο τίτλος από αυτόν. Χρειάζεται ένας χώρος όπου η λέξη «ακαδημαϊκός» να μην ακούγεται ως κάτι τόσο ξένο.

Δεν γνωρίζω πόσο κοντά ή μακριά είμαστε από αυτό, αλλά μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι μπορεί να γίνει. Διότι, όντας φοιτητής κι εγώ, συνάντησα όλα αυτά που περιγράφω. Αλλά τα συνάντησα σαν οάσεις μέσα στο χάος. Το θέμα είναι να δώσουμε την ευκαιρία σε αυτές τις οάσεις -στις οποίες ενδεχομένως ο νέος πρύτανης του Καποδιστριακού ανήκει- να διαπρέψουν και να στηριχθούν. Υπάρχουν πολλά θετικά στοιχεία στα ελληνικά Πανεπιστήμια, αλλά η σπασμωδικότητα με την οποία εμφανίζονται δεν τα αφήνει να νικήσουν το κατεστημένο modus vivendi μεταξύ κράτους-πανεπιστημιακών-φοιτητών: κάνουμε πως στηρίζουμε την δημόσια δωρεάν παιδεία, κάνετε πως δίνετε αξιόλογα πτυχία, κάνετε πώς σπουδάζετε.

 

Διαβάστε ακόμα: Είναι καιρός να αλλάξει ο νόμος γα την ιθαγένεια και να αποκτήσουν δικαιώματα -και αξιοπρέπεια!- 200.000 “αόρατοι” Έλληνες.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Γιώργος Κωνσταντινίδης «Χτυπήστε» κάτι μικρό: τα πολλά τατουάζ είναι «βλαχιά» 

Η διακριτικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Τα πιο όμορφα tattoos είναι αυτά που δεν «φωνάζουν», που δεν επιδιώκουν να τραβήξουν με το ζόρι την προσοχή. Ως γνωστόν: η ασχημοσύνη απαιτεί την έκθεσή της υπό το φως των προβολέων. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

20.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Διονύσης Μαρίνος Λιάγκας & Co: η trash κακομοιριά της ελληνικής TV δεν έχει τέλος 

Πόσο πιο κάτω μπορεί να πέσει μια τηλεοπτική εκπομπή και ο παρουσιαστής της; Εως το σημείο να κάνει αναπαράσταση μιας σεξουαλικής επίθεσης για να βγάλει γέλιο (!). Φταίει αυτός; Όχι! Φταίει το κανάλι που τον έχει και εμείς που αποφασίζουμε να τον δούμε. Ας προσέχαμε κι ας πρόσεχαν.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Oι σημερινοί σαραντάρηδες είναι που χτυπήθηκαν περισσότερο από την κρίση 

Μπορεί όλοι να ασχολούνται με τους εικοσάρηδες που επαναστατούν και τους εξηντάρηδες που τους έκοψαν τις συντάξεις, αλλά το συντριπτικό πλήγμα της κρίσης το δέχτηκαν οι σημερινοί έμπειροι εργαζόμενοι 40 ως 50 ετών. Που στην πιο παραγωγική τους φάση, θεωρούνται αναλώσιμοι.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Μην τρελαθούμε: Στην ΑΣΟΕΕ δεν καταλύθηκε το άσυλο, αλλά η παρανομία 

Αυτοί που φρίττουν από την επιχείρηση της αστυνομίας στην ΑΣΟΕΕ, είτε κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ή δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συνέβαινε. Το πανεπιστήμιο είχε γίνει χώρος διακίνησης ναρκωτικών, παράνομων εμπορευμάτων, μπάχαλων ακόμα και επιθέσεων σε ΑμΕΑ. Γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

13.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro