Ασυλία στους ξένους, καμία ευκαιρία στους Έλληνες: Ο Αταμάν «σκοτώνει» το ρόστερ του

Όταν πιστεύεις σε κάποιον, σαφώς και τον στηρίζεις και στις κακές του χρονιές. Αρκεί, όμως, να δείχνει διάθεση να μάθει και να αλλάξει. Κι ο κόουτς Αταμάν δε δείχνει ούτε το ελάχιστο ψήγμα αυτής της διάθεσης.

Είσαι ο Παναθηναϊκός. Είσαι στη 10η θέση της Ευρωλίγκας και ετοιμάζεσαι να παίξεις ντέρμπι στο ΣΕΦ με τον Ολυμπιακό. Έναν Ολυμπιακό που ναι μεν τον κέρδισες στο κύπελλο, αλλά μόλις 2 μήνες πριν, στο ΟΑΚΑ, ήρθε και έκανε παρέλαση στο πρώτο ημίχρονο. Είσαι ο Παναθηναϊκός που την περασμένη Πέμπτη έχασε από την Παρί μέσα στην έδρα του, μην έχοντας περάσει μπροστά στο σκορ ούτε στιγμή και ευρισκόμενος με διψήφια διαφορά πίσω στο σκορ στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Ξέρεις ως οργανισμός, προπονητής και παίκτες, ότι δεν έχεις περιθώρια για ήττα. Και πας στο ΣΕΦ και αρχίζει το ματς και στο πρώτο 20λεπτο παρουσιάζεις την ίδια θλιβερή εικόνα που παρουσιάζεις όλη τη χρονιά με ελάχιστες εξαιρέσεις. Ποια είναι τελικά η αξία της παρουσίας σου κ. Αταμάν;

Ζούμε τη μέρα της μαρμότας οι φίλαθλοι της ομάδας με αυτόν τον προπονητή. Όλη τη χρονιά λέμε και γράφουμε τα ίδια, με την ελπίδα πως ο Έργκιν Αταμάν θα κατανοήσει τι ρόστερ διαθέτει, ποιες οι αδυναμίες του και πώς θα τις καλύψει. Αντ’ αυτού, όχι μόνο δεν τις καλύπτει, αλλά φροντίζει να τις επαυξάνει.

Ο Παναθηναϊκός φέτος έχει καταδικάσει τον εαυτό του αποκλειστικά και μόνο με τις δικές του επιλογές και με την ανεξήγητη άρνηση του προπονητή του να ασχοληθεί με την ομάδα, με το ρόστερ του, με δικαιοσύνη και ισοτιμία και όχι με παιδιά και αποπαίδια. Επειδή δε θέλω να μακρηγορήσω, θα καταγράψω σε bullets τα προβλήματα που έχει ο Παναθηναϊκός, όλα με αποκλειστική ευθύνη του Αταμάν, για τον οποίο η δυστυχής διαπίστωση είναι ότι η απομάκρυνσή του δεν είναι η ιδανικότερη λύση, γιατί δεν υπάρχει κανείς διαθέσιμος που να μπορείς να πεις ότι θα στρώσει αυτό το κακοφτιαγμένο ρόστερ και γιατί δε γίνεται η διοίκηση να δίνει αποζημίωση. Όπως, επίσης, το ορθό είναι ένας οργανισμός να στηρίζει στην πολύ κακή του χρονιά τον προπονητή.

Φυσικά, η στήριξη να γίνεται εφόσον βλέπει κιόλας πως ο προπονητής αντιλαμβάνεται τα σφάλματά του και αφήνει στην άκρη τον εγωισμό. Ο Αταμάν δεν δείχνει τέτοια σημάδια. Προπονεί τον εαυτό του, τα γυρίζει όλα γύρω από τον ναρκισσισμό του. Όπως, επίσης, όταν λες μόνιμα και ανοιχτά πως θα είσαι στο final-4 και θα το πάρεις κιόλας, όταν μιλάς με τέτοια σιγουριά και αλαζονεία, η μπάλα θα σου γυρίσει την πλάτη.

Πάμε να δούμε τα φετινά στραβά που έχουν κάνει ρόστερ 40 εκατομμυρίων να παίζει σα να είναι 10.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Panathinaikos BC (@paobcgr)

Ο Αταμάν έχει όλη την ευθύνη

Ο Παναθηναϊκός δεν ασχολείται καθόλου με το μπάσκετ φέτος

Το μυαλό ταξιδεύει μόνιμα στο final-4 και το ΟΑΚΑ, λες και θα υπάρξει κάποιος μαγικός τρόπος να βρεθεί εκεί η ομάδα χωρίς να έχει περάσει προηγούμενως την απαραίτητη διαδικασία των 38 αγώνων και των play offs. Εκτός αυτής της φαντασίωσης, σε πολλά ματς το μυαλό του Αταμάν και των παικτών ασχολείται με χίλια δυο άλλα πράγματα. Μία του φταίνε που τον έβριζαν εν χορώ στην έδρα της Φενέρ, μία στην έδρα της Μακάμπι, την άλλη γκρινιάζουν οι παίκτες για τη διαιτησία επί δικαίων και αδίκων, χθες είχαμε το πρωτοφανές, ένας παίκτης εκτός 12άδας, που επηρεάζει όμως πολύ την ομάδα, ο Λεσόρ, να εμφανιστεί στο ΣΕΦ με μπλουζάκι της Θύρας 13, μόνο και μόνο για να προκαλέσει, πιθανώς ως αντίδραση στη ρατσιστική επίθεση που δέχτηκε στο κύπελλο.

Γενικώς, το ζήτημα του Λεσόρ φέτος έχει αποπροσανατολίσει πάρα πολύ την ομάδα. Μακάρι να μπει επιτέλους στα ματς και να υπάρξει ένα φόκους, κι ας μην μπορεί να παίξει ούτε στο 50% αυτού που ήταν πριν. Το είδαμε πάντως και στο final-4. Η παρουσία του και χρησιμοποίησή του στα 2 ματς χάλασε εντελώς τη συγκέντρωση της ομάδας. Ο Λεσόρ δε θα έπρεπε να βρίσκεται καν εντός κάδρου για τη φετινή σεζόν. Κατανοητή η δίψα ενός παίκτη να παίξει επιτέλους, όμως, πάνω απ’ όλα είναι η ομάδα. Χώρια του ότι η διαρκής παραφιλολογία επηρέασε αρκετά και τον Χολμς και τον Γιούρτσεβεν. Μια σκιά απόρριψης πάνω τους. Αν πιστεύετε ότι όλα αυτά δεν επηρεάζουν το μυαλό των παικτών, μάλλον δεν έχετε ιδέα τι σημαίνει γκρουπ και επαγγελματικός πρωταθλητισμός.

Ο κόουτς Αταμάν έχει παιδιά και αποπαίδια

Και, όλως τυχαίως, τα παιδιά του είναι οι ξένοι και ο Σλούκας, τα αποπαίδια του είναι οι Έλληνες του ρόστερ. Τρανό παράδειγμα η θέση 3. Ο Όσμαν είναι κακός εδώ και ενάμιση μήνα. Πολύ κακός. Παίζει άμυαλα. Είναι επιζήμιος. Κι όμως παίζει μίνιμουμ 20 λεπτά. Ο Ρογκαβόπουλος αν τολμήσει και δε βάλει το πρώτο σουτ που θα κάνει, θα βγει και δε θα ξαναμπεί ακόμα κι αν αποβληθούν 7 παίκτες. Ο Καλαϊτζάκης (10 φορές τα έχω γράψει εδώ), ο μόνος γκαρντ αμυντικού προσανατολισμού στο ρόστερ μαζί με τον Γκραντ, μία παίζει 5 λεπτά, την άλλη μένει εκτός 12άδας. Απέναντι στον Ολυμπιακό που και ο πιο αδαής ξέρει ότι με Νιλικίνα-Κόρι-Γουόρντ-ΜακΚίσικ θα πάει στο ξύλο, εσύ ως ομάδα δεν έχεις να αντιτάξεις τίποτα στα γκαρντ. Βλέπεις τον Ναν, τον Σλούκα και τον Σορτς να πέφτουν πάνω σε σώματα στην επίθεση και στην άμυνα και τους διαλύεις.

Πάμε και στον Τολιόπουλο. Τι νόημα έχει να βάζεις στη 12άδα έναν παίκτη που έχεις αποφασίσει ότι δε θα τον χρησιμοποιήσεις; Βγαίνεις και λες κύριε Αταμάν μετά το ματς ότι η ομάδα είχε επιθετικό πρόβλημα, όχι αμυντικό και λες ότι δεν είχε χώρο να παίξει ο Τολιόπουλος. Και είχε ο χθεσινός Σλούκας που όταν πέρνας μπροστά με 59-58, εξαιτίας του χάνεις το ματς; Είχε ο Σορτς, έστω αυτά τα 3-4 λεπτά, που μπήκε μέσα, έφαγε τάπα, έριξε τούβλο από το τρίποντο και έκανε μόνο λάθη; Ακόμα και τον Μήτογλου, που ναι δεν είναι ούτε καν μέτριος φέτος, τον βάζει μέσα ο Αταμάν εξ ανάγκης και χωρίς πλάνο. Γιατί όταν βάζεις τον Μήτογλου σε πεντάδα με Σλούκα-Σορτς-Ρογκαβόπουλο, θα εκτεθείς. Και βάζεις σε αυτή την πεντάδα τον Χέιζ-Ντέιβις να κάνει τι; Τον κώνο στην κορυφή του τριπόντου, όπως έκανε σε όλο το πρώτο ημίχρονο που δε βγήκε ούτε μισή φορά στο πλάι για να πάρει τη μπάλα να παίξει με πλάτη.

Λένε αρκετοί πως ο Αταμάν πρέπει να κλείσει το rotation και να βασιστεί σε 7-8 παίκτες. Ναι. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό κάνει ως τώρα, επιλέγοντας όμως τους ασύμβατους 8. Και μη βλέποντας σε κάθε ματς ποιος είναι κακός και δεν του βγαίνει το παιχνίδι.

Ο Αταμάν πιστεύει ότι το μπάσκετ παίζεται με 10 παίκτες να σκοράρουν εύκολα

Μια διαρκής άρνηση έχει ο Αταμάν για παίκτες που δεν του σκοράρουν. Όχι βέβαια ότι αυτοί που χρησιμοποιεί του σκοράρουν ιδιαίτερα, αλλά έχουν μεγαλύτερο potential και ρεπερτόριο.  Ειλικρινά, δε βγάζει κανένα νόημα η διαχείρισή του. Ομάδα με 10 παίκτες να σκοράρουν σε κάθε ματς, δεν υπάρχει. Ο Παναθηναϊκός είχε και πριν τον Χέιζ-Ντέιβις παίκτες που μπορούσαν να σκοράρουν. Παίκτες να προσφέρουν στους σκόρερ τη δυνατότητα να σκοράρουν δεν είχε. Ο Καλαϊτζάκης είναι ένας τέτοιος και βρίσκεται μόνιμα στην απόρριψη. Και πήγε ο Παναθηναϊκός να πάρει τον Χέιζ-Ντέιβις που μπορεί να παίξει άμυνα και να ξεκουράσει τα γκαρντ, αλλά ο άνθρωπος είναι παίκτης-σταρ, δεν ήρθε να γίνει χαμάλης ή πλαϊνός κάποιου άλλου.

Δείτε τον χθεσινό Ολυμπιακό. Τι είχε; Μαχητές. Δεν έχασε ο Παναθηναϊκός από κάποιον οίστρο του Φουρνιέ, του Ντόρσι ή του Μιλουτίνοφ. Έχασε από τον Νιλικίνα, τον Κόρι, τον Γουόρντ και τον ΜακΚίσικ. Τους Καλαϊτζάκηδες του Ολυμπιακού, σα να λέμε. Ο Νιλικίνα είχε 33% στο τρίποντο μέχρι χθες. 2 φορές τον έβγαλε ελεύθερο το σύστημα, σκόραρε και τις δύο. Έπαιξε σε ένα ματς με πλήρη εμπιστοσύνη λόγω απουσίας Γουόκαπ και ήταν άλλος παίκτης. Θα είχε ποτέ ο Νιλικίνα ή ο Κόρι τέτοια ευκαιρία με τον Αταμάν, ακόμα κι αν του έλειπε ο Σλούκας ή ο Γκραντ; Όχι.

Τι είχε ο Παναθηναϊκός; Ένα hero ball του Ναν σε όλο το ματς, που στο πρώτο ημίχρονο δε λειτούργησε καθόλου και λειτούργησε στο δεύτερο. Και στο 4ο δεκαλέπτο μια μανία να δοθεί η μπάλα στον Χέιζ να ποστάρει, παρόλο που ο Αμερικάνος, και με δική του ομολογία, ήταν κάκιστος. Στο 3ο και το 4ο δεκάλεπτο, ο Ολυμπιακός σκόραρε 2 τρίποντα με τον Ντόρσι κι ένα κάρφωμα με τον Γουόρντ επειδή ο Χέιζ έχασε τους παίκτες που μάρκαρε και επιχειρούσε να τους φορτώσει σε άλλον αμυντικό. Με όλο το συμπάθιο, αυτό δείχνει μια ομάδα αδούλευτη που ο προπονητής της δεν έχει παρέμβαση στο ματς. Κι όχι μόνο από τον προπονητή. Αλήθεια, οι βοηθοί του τι ρόλο έχουν; Γιατί βλέπω τους βοηθούς του Μπαρτζώκα να σηκώνονται μόνοι τους και να κατευθύνουν τους παίκτες και βλέπω τους βοηθούς του Αταμάν να παρακολουθούν παράσταση σε κάθε ματς.

Οι παίκτες αντιμετωπίζουν με έπαρση κάθε αντίπαλο

Έχω ξαναγράψει ότι η αμερικάνικη νοοτροπία που έχει ποτίσει τα αποδυτήρια και την ομάδα, αυτός ο κομπασμός και η μεγαλομανία ότι «εγώ είμαι και κανένας άλλος», ότι οι «ατάλαντοι» επιθετικά συμπαίκτες μου πρέπει να κάνουν τη «σφουγγαρίστρα» μου, είναι η εξήγηση στο γιατί ο Παναθηναϊκός από πέρσι μπαίνει σε κάθε ματς χωρίς να παίζει μπάσκετ και πιστεύει ότι θα αρκεί ένα δεκάλεπτο στο τέλος για να κερδίσει. Το πιο τρανό παράδειγμα είναι ο Ναν. Από τότε που υπέγραψε το νέο συμβόλαιο, αν έχετε δει πάνω από 4-5 ματς στα οποία να παίζει για την ομάδα, ελάτε να μου τα υποδείξετε. Η εικόνα του στο πρώτο ημίχρονο χθες, ήταν εικόνα στο ακριβώς αντίθετο άκρο του MVP. Επειδή είναι παιχταράς, βρήκε την άκρη στο 2ο ημίχρονο, αλλά δεν είναι λύση να πάει στράφι ένα ολόκληρο ημίχρονο για να βρει ένας παίκτης το χέρι του.

Ο Παναθηναϊκός έχει για κάποιο λόγο την αντίληψη ότι η ζωή του χρωστάει, ότι το άθλημα του χρωστάει επειδή πήρε πρόπερσι την Ευρωλίγκα και πως θα πάει περπατώντας στο final-4. Ο Παναθηναϊκός του 2023-2024 κοιτούσε κάθε ματς ξεχωριστά. Ο φετινός δεν κοιτάζει κανένα ματς, μονάχα φαντασιώνεται.

Συμπερασματικά, δεν ξέρω πώς αλλάζουν αυτά από τη μια στιγμή στην άλλη, αν υπάρχει τέτοιο τσιπάκι. Αυτή τη στιγμή δεν διαφαίνεται πουθενά κάτι που να σε πείθει ότι αυτή η ομάδα θα αλλάξει τον τρόπο που παίζει, ότι ο Αταμάν θα προσαρμοστεί. Λένε αρκετοί «ε αυτός είναι ο Αταμάν». Και τι είναι αυτό βρε παιδιά; Η κολυμπήθρα του Σιλωάμ; Οι άνθρωποι δεν υποτίθεται πως εξελίσσονται, πως αλλάζουν; Όποιος δεν αλλάζει, πεθαίνει. Αυτό είναι νόμος της ζωής στα πάντα. Ωραία, δε θα αλλάξει ο Αταμάν. Αυτό από μόνο του δεν αρκεί ως απόδειξη ότι δε σέβεται τον Παναθηναϊκό και τους φιλάθλους του;

Αν μπορώ να πω κάτι σαν επιμύθιο, να συνοψίσω όλα τα παραπάνω, θα πω το εξής: ο Παναθηναϊκός είναι σαν εκείνους τους πολύ ωραίους άντρες και πολύ ωραίες γυναίκες που δεν προσπαθούν για τίποτα στο σεξ ή σε μια σχέση, γιατί πιστεύουν ότι μας κάνουν χάρη που είναι μαζί μας.

ΥΓ. Για πρώτη φορά είδα ματς με τον Ολυμπιακό στο οποίο ο Αταμάν δεν έγινε έξαλλος ούτε μια φορά. 2 τεχνικές πήρε η ομάδα, μία ο Ναν και μία ο Σλούκας, κι ο Αταμάν καμία. Μηδέν νεύρο. Και στο τέλος πήγε και χαιρέτισε με χαμόγελο τον Μπαρτζώκα σα να ήταν ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα και την εμφάνιση.

TAGS :
Έργκιν Άταμαν Ευρωλίγκα μπάσκετ Παναθηναϊκός

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook