Γιατί η Ρεάλ Μαδρίτης είναι ελαφρώς αντιπαθητική;

Περίπου 225 μέρες άντεξε ο Τσάμπι Αλόνσο ως προπονητής στη Ρεάλ Μαδρίτης, πριν αποχωρήσει μη μπορώντας να διαχειριστεί τον υπέρμετρο εγωισμό των ποδοσφαιριστών του.

Στο κορυφαίο επίπεδο του ποδοσφαίρου, το να υποστηρίξει κάποιος ότι η Ρεάλ Μαδρίτης είναι η καλύτερη ομάδα στην ιστορία του αθλήματος, δεν είναι παράλογο. Όπως και το να το πει αυτό κάποιος για τη Μπαρτσελόνα, τη Λίβερπουλ ή τη Μίλαν. Υπάρχει αντικεμενικό κριτήριο; Σαφώς. Οι κατακτήσεις, τα επιτεύγματα. Με βάση αυτά, η Ρεάλ είναι ο κορυφαίος σύλλογος στον πλανήτη. Αρκούν όμως τα επιτεύγματα εντός γηπέδου να μας πείσουν να τη συμπαθούμε ποδοσφαιρικά όλοι εμείς που είμαστε απλοί παρατηρητές και δεν την υποστηρίζουμε, ούτε είμαστε φανατικοί φίλαθλοι της Μπαρτσελόνα ή της Ατλέτικο; Μάλλον όχι.

Δε θα αναφερθώ στις κατά καιρούς αιτιάσεις για τη διαιτητική στήριξη που είχε η Ρεάλ Μαδρίτης σε αρκετές περιπτώσεις για να φτάσει σε κάποιες κατακτήσεις Τσάμπιονς Λιγκ ή πρωταθλημάτων. Εξάλλου, λίγο ή πολύ, αυτό συμβαίνει με τις περισσότερες ομάδες αυτού του μεγέθους. Θα μιλήσω όμως μόνο για τη νοοτροπία που επωάζεται σε όλες τις δομές του συλλόγου και αντικατοπτρίζεται στους παίκτες της.

Η Ρεάλ Μαδρίτης είναι, μαζί με ομάδες όπως η Γιουνάιτεντ ή η Σίτι, η καταστροφή του ποδοσφαίρου. Κι η καταστροφή του ποδοσφαίρου προκύπτει πάντα από τους ποδοσφαιριστές και τη συμπεριφορά τους η οποία ενισχύεται από τη στάση των ομάδων. Κακομαθημένα παιδιά που φτάνουν στα 20 τους να παίρνουν 10-15 εκατομμύρια ευρώ, άρα να μην έχουν κάτι για να αγωνιστούν, να μην έχουν κάτι να αποδείξουν, με την αλαζονική τους συμπεριφορά να αυξάνεται εκθετικά όταν βρεθούν σε ένα περιβάλλον με πολλούς όμοιούς τους. Στη Σίτι αυτό ανακόπηκε με τον Γουαρδιόλα που έχει απλώσει τη σκιά του πάνω από τους ποδοσφαιριστές του και δεν έχει επιτρέψε βεντετισμούς σε κανέναν, κρατόντας τον Έρλινγκ Χάαλαντ προσγειωμένο.

Αν κοιτάξει κανείς στα αποδυτήρια της Ρεάλ, θα δει έναν τόνο από εγωισμούς. Κιλιάν Μπαπέ, Βινίσιους, Ροδρίγκο, Μπέλιγχαμ, Ρούντιγκερ, Μιλιτάο, Κουρτουά, Βαλβέρδε, Καμαβινγκά, Έντρικ, Τσουαμενί, άλλοι πολύ, άλλοι λίγο, δεν παίρνουν εύκολα από λόγια και τακτικές. Όπως αποτυπώνεται η κατάσταση, μάλλον δημιουργούνται απλά κλίκες με επικεφαλής έναν ισχυρό και κανονίζουν οι ισχυροί την πορεία της ομάδας. Ο Κάρλο Αντσελότι μπόρεσε να κουμαντάρει καλά τη Ρεάλ μέχρι πρόπερσι, που έφτασε στην κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ με επιθετικό τον Χοσέλου, έναν τίμιο παίκτη ομάδας που παίζει για τη φανέλα. Πέρσι, που ήρθε ο Μπαπέ, το μείγμα έγινε εκρηκτικό και δεν υπήρχε γυρισμός. Βέβαια, πήγε στη Βραζιλία, μια ομάδα που είναι η Ρεάλ Μαδρίτης σε επίπεδο εθνικών ομάδων.

Μπαπέ, Βινίσιους, Ροδρίγκο: μια τριάδα ποδοσφαιριστών που κάθε προπονητής θα ήθελε να διαχειρίζεται στο χορτάρι, αλλά κανείς προπονητής δε θα ήθελε να έχει στα αποδυτήρια.

Η Ρεάλ Μαδρίτης χρειάζεται μαζεμένες αποτυχίες για να «προσγειωθεί»

Είναι, επομένως, ο Μπαπέ η πηγή των προβλημάτων της Ρεάλ; Όχι. Ίσα ίσα που στην υπόθεση Αλόνσο στήριξε τον προπονητή όσο δεν πάει, κόντρα και σε συμπαίκτες του, όπως φαίνεται από ρεπορτάζ. Είναι όμως ο συνδυασμός τόσων παικτών με εγωισμό στο ταβάνι και έναν σκασμό εκατομμύρια συμβόλαιο που έρχεται να προστεθεί στην πάγια νοοτροπία του συλλόγου πως του ανήκουν τα πάντα και πρέπει όλο το ποδοσφαιρικό στερέωμα να προσκυνά.

Η Ρεάλ Μαδρίτης είναι οι ΗΠΑ του ποδοσφαίρου και ο Φλορεντίνο Πέρεθ ο Ντόναλντ Τραμπ. Γαλουχημένοι όλοι με το σκεπτικό πως όλα πρέπει να είναι με το μέρος τους γιατί είναι οι ισχυρότεροι σε αυτό το παιχνίδι και παγκοσμίως, δεν ανέχονται ούτε καν το δίκαιο και το ισότιμο.

Τα τελευταία χρόνια, λόγω και των 6 κατακτήσεων Τσάμπιονς Λιγκ έχει γίνει ακόμα πιο έντονο, διότι η επιτυχία έχει μεθύσει και τονώσει αυτό το αίσθημα. Μόνο μια προσγείωση 3-4 ετών θα επαναφέρει τη νοοτροπία στο τόσο όσο αλαζονικό και θα ενισχύσει την ευγενή άμιλλα που απουσιάζει για τα καλά από τον οργανισμό.

Προφανώς, στο τέλος της ημέρας μετράει ότι η Ρεάλ Μαδρίτης μπορεί να κατακτήσει ένα ακόμα Τσάμπιονς Λιγκ ή να είναι η πιο επικερδής ομάδα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Εμείς οι φίλαθλοι όμως, οι ουδέτεροι, δεν έχουμε τέτοια μαθηματικά. Έχουμε άλλου είδους, κοιτάμε το πόσο μπορούμε να ταυτιστούμε με ένα σύνολο, αν νιώθουμε πως οι αξίες του ακουμπούν τις δικές μας.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Xabi Alonso (@xabialonso)

Σαφώς, στο σύγχρονο ποδόσφαιρο αυτού του πακτωλού χρημάτων, είναι αφέλεια να μιλάμε για αξίες ή ρομαντισμό. Αλλά, έστω ως ψευδαίσθηση, όσο μπορούμε να κρατήσουμε ζωντανό ένα ψήγμα αυτού του ρομαντισμού, θα το κάνουμε. Κι η Ρεάλ Μαδρίτης, όπως αποδείχθηκε και με την αποχώρηση του Τσάμπι Αλόνσο, είναι μια ομάδα που εχθρεύεται αυτό το ψήγμα. Ένας προπονητής που δέχθηκε πόλεμο από τον 3ο του μήνα στην ομάδα, που παίκτες τον αγνοούσαν, που έπαιζε το κεφάλι του από τον Νοέμβριο και τελικά έφυγε. Γιατί; Επειδή έχασε από τη Μπαρτσελόνα ενώ η Ρεάλ Μαδρίτης δημιούργησε ευκαιρίες για να κερδίσει και γιατί ζήτησε από τους παίκτες του να σεβαστούν τον αντίπαλο και να αναγνωρίσουν τη νίκη του με το καθιερωμένο pasillo.

Ο Τσάμπι Αλόνσο ήταν ο μόνος που μπορούσε να βάλει ένα χαλινάρι σε αυτόν τον εγωισμό και την αυταρέσκεια. Ο αντικαταστάτης του, ο Ντάνι Αρμπελόα, μοιάζει με έναν τύπο εμψυχωτή που έρχεται να εξυπηρετήσει τις απαιτήσεις των ποδοσφαιριστών.

Δεν έχουν άδικο όσοι λένε πως αυτό που συμβαίνει στα αποδυτήρια μόνο δύο άνθρωποι, πλέον, θα μπορούσαν να το χαλιναγωγήσουν. Δεν είναι ακόμα προπονητές. Ο ένας είναι ακόμα ποδοσφαιριστής. Ας ελπίσουμε να γίνουν γιατί η παρουσία τους έδινε κάτι στη Ρεάλ Μαδρίτης και έκανε εμάς τους ουδέτερους να πούμε ότι έχουμε από κάπου να πιαστούμε. Λούκα Μόντριτς, Τόνι Κρόος, η ελπίδα του μέλλοντος βρίσκεται πάνω σας.

TAGS :
Κιλιάν Μπαπέ ποδόσφαιρο Ρεάλ Μαδρίτης

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook