
Ο Όσμαν αποχωρεί. Ο Γουόκαπ βρίσκεται πιο κοντά στην αποχώρηση παρά στην παραμονή. Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός μαθαίνουν για πρώτη φορά πως ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω τους.
Η διαφαινόμενη απόκτηση του Τσέντι Όσμαν από τον ΠΑΟΚ (απομένει η ανακοίνωση, γι’ αυτό και γράφω διαφαινόμενη) ήχησε βαριά καμπανάκια στο ελληνικό και ευρωπαϊκό μπάσκετ, τα οποία σχετίζονται με τη δυναμική που αποκτούν οι ομάδες της Θεσσαλονίκης, ιδίως ο ΠΑΟΚ ο οποίος παρουσιάζεται πιο διατεθειμένος να σπρώξει πολύ χρήμα για να φτιάξει πιο γρήγορα μια ομάδα που του χρόνου θα ετοιμάζεται για την πρώτη της συμμετοχή στην Ευρωλίγκα. Ο Παναθηναϊκός είναι ο πρώτος που έχασε «αίμα» και μοιάζει πιθανό να χάσει παραπάνω, από τη στιγμή που ο Βασίλης Τολιόπουλος δέχεται ασφυκτικό πρέσινγκ από Άρη και ΠΑΟΚ και υπόσχεση καλύτερων προοπτικών, πάλι κυρίως από τον Δικέφαλο του Βορρά που δε θα εμποδιστεί από το buy out που θα ζητήσει ο Παναθηναϊκός, ενώ ο Άρης μοιάζει να κινείται με ταβάνι (τα έχω γράψει αυτά ως ενδεχόμενα από τον Ιανουάριο, τα έγραψα 3 μέρες πριν γίνει ό,τι έγινε με Όσμαν εδώ).
Κι ο Ολυμπιακός όμως αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη συνθήκη, όπως την ομολόγησε ο εις εκ των ιδιοκτητών του πριν λίγες ημέρες, η οποία αφορά στις απαιτήσεις δύο παικτών που είναι ραχοκοκαλιά της ομάδας. Ο 2ος καλύτερος παίκτης της περσινής σεζόν, ο Ντόρσι, και ο 5ος καλύτερος παίκτης, ο Γουόκαπ, βλέπουν τι ποσά διακινούνται πια στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, αντιλαμβάνονται τη δική τους μετοχή στο μπασκετικό χρηματιστήριο και απαιτούν πλέον λεφτά που ο Ολυμπιακός δεν προτίθεται να τους δώσει αυτή τη στιγμή.
Αυτό που βιώνουν οι δύο αιώνιοι, είναι το δηλητήριο της πρακτικής τους όλα αυτά τα χρόνια που ήταν μόνοι στην ελληνική αγορά ή τα τελευταία 2 χρόνια που είχαν χαμηλό ανταγωνισμό στα χρήματα που δίνουν κάθε καλοκαίρι. Βλέπουμε ότι φέτος ανέβηκε πολύ η Ντουμπάι, έχουν ανέβει κι άλλες ομάδες οικονομικά και το ευρωπαϊκό μπάσκετ παράγει χρήμα με τη σέσουλα. Κι οι παίκτες θέλουν, εύλογα, παραπάνω.
Πάμε να δούμε όμως ξεχωριστά τι πληγές έχουν ανοίξει στους εαυτούς τους οι δύο αιώνιοι.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Παναθηναϊκός: Θερίζει ό,τι έσπειρε
Ο Παναθηναϊκός είναι από τους πρωτοστάτες σε αυτή τη ραγδαία άνοδο των μπάτζετ στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Συμμετέχει σε πολλές «δημοπρασίες» παικτών και ανεβάζει πολύ τον πήχη. 4.5 ο Ναν, 4 ο Χέιζ-Ντέιβις, 4 ή 4.5 ο Γιαμπουσέλε και έχει Σλούκα-Χουάντσο-Μπόνγκα-Λεσόρ να παίρνουν πάνω από 2 εκατομμύρια.
Ο τρόπος όμως που κινείται, μετά από όσα έγιναν τη σεζόν που πέρασε, είναι προβληματικός και ευτυχώς που ο Όσμαν ζήτησε να φύγει, διότι αν έμενε, θα υπήρχαν πολλά ζητήματα την ερχόμενη σεζόν.
Μετά από μια χρονιά που ο Παναθηναϊκός φέρθηκε άδικα και σχεδόν με ασέβεια στους Έλληνες παίκτες του, οι κινήσεις που κάνει μεταγραφικά στέλνουν μήνυμα στους παίκτες ότι δύσκολα θα βρουν χρόνο στην Ευρωλίγκα και θα πρέπει να αρκεστούν σε 15-20 λεπτά στο ελληνικό πρωτάθλημα. Όσο καλός και να είναι ο Τολιόπουλος στις προπονήσεις, υπάρχει πιθανότητα να βρεθεί μπροστά από τον Ναν, τον Μπαντιό, τον Σλούκα και το γκαρντ που θα έρθει; Καμία. Μόνο και μόνο λόγω συμβολαίων. Άρα γιατί να πειστεί ο Τολιόπουλος να μείνει; Δε θα ξαφνιαστώ αν τις επόμενες ημέρες ακουστούν σκέψεις από Μήτογλου και Καλαϊτζάκη για να μετακόμιση προς τα βόρεια.
Ο Παναθηναϊκός ορίζει σαφώς ο ίδιος τις επιλογές του και ο Ζέλικο έχει το πλάνο του, ειλικρινά όμως δε βρήκα λόγο να ανέβει το μεγαλύτερο μπάτζετ στην Ευρώπη κατά 10 εκατομμύρια ευρώ. Ο οργανισμός μοιάζει να αδιαφορεί για βασικές αρχές HR που έχουν αναγκαιότητα στον αθλητισμό. Ειδικά από τη στιγμή που η ομάδα έχει ανάγκη τους Έλληνες παίκτες για το πρωτάθλημα. Δηλαδή αν τυχόν χάσει τον Τολιόπουλο και έναν εκ των Μήτογλου-Καλαϊτζάκη, ποιους θα έχει στη 12άδα του χρόνου; Τον Ρογκαβόπουλο, τον Μαντζούκα και τον Μωραΐτη μόνο. Και τον Σλούκα μόνο όμως στα δύσκολα ματς.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αν έμενε ο Όσμαν, η 12άδα στην Ευρωλίγκα θα είχε με το ζόρι 2 Έλληνες, τον Σλούκα και τον Ρογκαβόπουλο. Τι κίνητρο να έχουν οι εναπομείναντες; Πια, υπάρχουν ομάδες εντός Ελλάδας να τους δώσουν πολύ καλά λεφτά, καλύτερα από όσα θα έβρισκαν σε οποιαδήποτε ομάδα Ευρωλίγκας, και δεν είναι και τόσο μεγάλο πρόβλημα να παίξουν μια χρονιά στο Eurocup. Τουλάχιστον εκεί θα παίζουν και στα ευρωπαϊκά ματς, δε θα τα βλέπουν από τον πάγκο.
Ο Παναθηναϊκός είχε πέρσι μια χρονιά ευκαιρίας να αναδείξει τους Έλληνες του, να τους πείσει πως θα είναι ηγέτες της επόμενης μέρας, ειδικά ο Τολιόπουλος και ο Σαμοντούροφ, αλλά ο Άταμαν τους «έκαψε». Κι αυτό μέτρησε πολύ μέσα τους και μετράει ακόμα και δεν αρκεί ούτε καν ο μέγιστος Ζέλικο για να τους πείσει να μείνουν, να πιστέψουν στο πλάνο της επόμενης σεζόν. Δείτε πώς έφυγε ο Σορτς τρέχοντας, χωρίς καν να περιμένει ποιος θα αντικαταστήσει τον Άταμαν.
Μια σημείωση εδώ: κανένας ΠΑΟΚ δεν άρπαξε τον Όσμαν από τον Παναθηναϊκό, ούτε επίδειξη δύναμης του έκανε. Δεν επέλεξε ο Όσμαν από δύο ομάδες που του έδιναν τα ίδια λεφτά και τον ίδιο χρόνο τη μία. Ο ερχομός Μπόνγκα έσπρωξε τον Όσμαν έντονα προς την ιδέα να αποχωρήσει. Αν δηλαδή στον Παναθηναϊκό δεν το περίμεναν αυτό ότι θα συμβεί, μάλλον αγνοούν εντελώς τη διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού.
Πιστεύω πως αν εμφανιστεί αύριο ο Μπογκντάνοβιτς ελεύθερος στην αγορά, ο Παναθηναϊκός θα πάει να του δώσει 5 εκατομμύρια για να τον κάνει δικό του. Πού θα παίζει; Κάπου όπου θα πρέπει να τεθεί εκτός κάποιος άλλος ακριβοπληρωμένος παίκτης του.
Μαζεύτηκαν πολλά egos στο ρόστερ, πολλοί παίκτες που δε θα βάλουν εύκολα εαυτόν κάτω από την ομάδα, πολλοί «χορτασμένοι» οικονομικά. Και θα τολμήσω μια πρόβλεψη: ο Μπαντιό θα είναι ο MVP του Παναθηναϊκού και ο Κέντρικ Ναν με τον Χέιζ-Ντέιβις αρνητικές παρουσίες βάσει ονόματος και συμβολαίου. Γιατί; Γιατί ο ένας παίρνει 1.3 και έχει να αποδείξει, ενώ οι άλλοι θεωρούν εαυτούς πάνω από το έμβλημα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ολυμπιακός: Δέσμιος μιας κατάστασης που πάει κόντρα στη φιλοσοφία του
Η δήλωση του κ. Αγγελόπουλου για τους παίκτες που όταν παίζουν καλά ζητάνε αύξηση, αλλά όταν παίζουν χάλια δε ζητάνε μείωση, είναι ενδεικτική της φιλοσοφίας που έχει ο Ολυμπιακός. Μια φιλοσοφία που θα αποτυπωνόταν και στο μπάτζετ αν το 2024 ο Παναθηναϊκός δεν έπαιρνε την Ευρωλίγκα. Οι Αγγελόπουλοι δε θα πήγαιναν ποτέ σε τέτοια αύξηση του μπάτζετ εκείνο το καλοκαίρι αν δεν είχαν την έντονη πίεση των φιλάθλων τους.
Εξακολουθούν να πιστεύουν στο σχέδιο, στον Μπαρτζώκα περισσότερο από τους παίκτες και αν ήταν στο χέρι τους, πιστεύω θα είχαν ήδη πει αντίο σε Γουόκαπ και Ντόρσι και θα είχαν φέρει τους επόμενους, πιστεύοντας πως ο Μπαρτζώκας θα πάρει τα ίδια από αυτούς και πως οι δύο παίκτες που θα έφευγαν, θα έβγαιναν χαμένοι.
Πια, όμως, δεν είμαστε στο 2018, ούτε καν στο 2024. Ο Γουόκαπ και ο Ντόρσι μπορούν να βρουν λεφτά και στη Θεσσαλονίκη, αλλά και σε πολλές ομάδες της Ευρωλίγκας. Ο Γουόκαπ τα βρήκε και με το παραπάνω στο Ντουμπάι. Κι ο Ντόρσι αν βγει στην αγορά, τα 3 εκατομμύρια τα βρίσκει για πλάκα.
Ο Ολυμπιακός είναι εγκλωβισμένος. Από τη μία η σταθερότητα στη φιλοσοφία του, από την άλλη η υποταγή στις επιταγές της αγοράς. Αξίζει ο Γουόκαπ 3 εκατομμύρια; Όχι. Δεν αξίζει καν δύο εκατομμύρια. Και δεν είναι και λογικό από το 1.1 που παίρνει τώρα, ο Ολυμπιακός να του δώσει αύξηση 900 χιλιάρικα. Μέχρι το 1.6 θα πάει και εύλογα. Με τόσα, ο Γουόκαπ δεν πρόκειται να μείνει. Αξίζει ο Ντόρσι 3 εκατομμύρια; Ακόμα και με την περσινή σεζόν του, όχι. Στην περίπτωσή του όμως η αγορά ορίζει πως τα 3 εκατομμύρια είναι πια μισθός ενός πολύ καλού γκαρντ, ενώ μέχρι πρόπερσι αυτά τα έπαιρνε top class παίκτης.
Αν του φύγουν αυτοί οι δύο, ποιους θα έχει στη 12άδα του χρόνου; Τον Σάσα, τον Παπανικολάου και τον Νετζήπογλου; Βλέπετε τι κάνει η εμφάνιση του ανταγωνισμού; Ταρακουνάει και ξυπνάει.
Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός δεν έδωσαν ευκαιρίες ουσιαστικές σε κανέναν Έλληνα τους και, πια, φτάνουν να χάνουν και τους ξένους τους.




