Ο Παναθηναϊκός το πέτυχε εκπληκτικά γρήγορα: Το στοιχείο που ξεπαστρεύει τον αντίπαλο και ο πιθανός MVP πρωταθλήματος

Ο Παναθηναϊκός αποδίδει πολύ αποτελεσματικά πολύ πιο γρήγορα το σχέδιό του και είναι μια εντελώς άλλη ομάδα σε σχέση με αυτή του περασμένου Μαΐου.

Μια εντελώς άλλη ομάδα. Αυτό είναι ο Παναθηναϊκός σε σχέση με τα 6 προκριματικά του Conference League. Κι αν η χρονιά εξελιχθεί κατ’ ευχήν, θα πρέπει να στείλουν οι Πράσινοι ένα δώρο στον παίκτη της Χράντετς Κράλοβε που έκανε το πέναλτι στον Ντέσερς σε νεκρό χρόνο και δεν κλήθηκε ο Παναθηναϊκός να παίξει την ευρωπαϊκή του επιβίωση σε μια διαδικασία πέναλτι και, σε ενδεχόμενο αποκλεισμό, να ξεκινούσε τη χρονιά με τεράστια γκρίνια. Συν χαμένα έσοδα που μπορεί να μην είχαν φέρει τον Ουναΐ.

Η Χράντετς, η ΤΣΣΚΑ Σόφιας, η Πάκσι, δεν είναι ομάδες που απέχουν πολύ ποιοτικά από την Κηφισιά και τον Παναιτωλικό και σίγουρα είναι κατώτερες του ΠΑΟΚ. Με τις πρώτες 3 ο Παναθηναϊκός δυσκολεύτηκε πολύ και δεχόταν διαρκώς φάσεις, με τις 3 του πρωταθλήματος δεν δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα, παρόλο που και οι 3 ομάδες αυτές, ο ΠΑΟΚ, η Κηφισιά και ο Παναιτωλικός, έπαιξαν με θάρρος μέσα στο ΟΑΚΑ. Κι αν για τον ΠΑΟΚ ήταν αναμενόμενο και έγινε δύσκολο να το κάνει καλύτερα λόγω 10 παικτών, για την Κηφισιά (έμεινε κι αυτή με 10) και τον Παναιτωλικό δεν ήταν αναμενόμενο. Ούτε ήταν αναμενόμενο ο Παναθηναϊκός να εξαφανίσει το επιθετικό παιχνίδι σε δύο ομάδες πολύ καλά δουλεμένες από Λέτο και Αναστασίου.

Η εικόνα των Πρασίνων είναι εκ διαμέτρου αντίθετη και δημιουργικά και ανασταλτικά. Η εξήγηση είναι εύκολη. Εκεί όπου ήταν ο Τσιριβέγια και ο Καμαρά, είναι ο Κάνγκουα ή ο Λουζά και ο Καμαρά. Αρκεί μόνο μια αλλαγή για να κάνει τη διαφορά; Ναι. Γιατί τα στοιχεία του Κάνγκουα (για τον Λουζά θα δούμε στη συνέχεια καλύτερα, αν και το πρώτο δείγμα ήταν πολύ θετικό, με αυτές βέβαια τις συνθήκες αγώνα) είναι τέτοια που προσφέρουν άνεση στον Καμαρά και κρύβουν τις αδυναμίες του. Ο Τσιριβέγια δεν τρέχει, δε μαρκάρει, δεν έχει ταχύτητα και αντοχή. Ο Κάνγκουα τα έχει όλα αυτά και έχει και την τεχνική. Κι είναι και επιθετικός, κοιτάζει εστία. Αυτό αλλάζει όλη τη φιλοσοφία άμυνας του αντιπάλου, τον κρατάει περισσότερο πίσω.

Ο Ταμπόρδα κινείται και οριζόντια μέσα στο γήπεδο, είναι 10άρι, εξτρέμ, κρυφός σέντερ φορ, τα κάνει όλα και αποδιοργανώνει με την κίνησή του όλη την αντίπαλη άμυνα.

 

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Panathinaikos FC (@fcpanathinaikos)

The Tamborda Effect

Υπάρχει όμως και μια άλλη εξήγηση για την εικόνα του Παναθηναϊακού του Νίστρουπ. Είναι ο Βιθέντε Ταμπόρδα. Έπαιξε βασικός στα 2 ματς με τη Χράντετς μόνο το καλοκαίρι και λόγω της αδυναμίας του διδύμου Τσιριβέγια-Καμαρά, σπαταλούσε πολλή ενέργεια αμυντικά. Τώρα, που δε χρειάζεται να το κάνει αυτό, τοποθετεί σε πιο χρήσιμα για την ομάδα κομμάτια την ενέργειά του.

Με τον Ταμπόρδα μέσα, ο Παναθηναϊκός παίζει με 2 δεκάρια όταν επιτίθεται από αριστερά, πλευρά στην οποία στέλνει περισσότερο την ανάπτυξή του ο Νίστρουπ σε αυτά τα ματς πρωταθλήματος για να εκμεταλλευτεί την καλή κατάσταση του Σαντίνο Αντίνο. Ο Ταμπόρδα κινείται και οριζόντια μέσα στο γήπεδο, είναι 10άρι, εξτρέμ, κρυφός σέντερ φορ, τα κάνει όλα και αποδιοργανώνει με την κίνησή του όλη την αντίπαλη άμυνα.

Ο κάθε αντίπαλος έχει μάθει να μαρκάρει χώρο πρώτα και μετά παίκτη. Όταν ο Ταμπόρδα πάει και παίζει αριστερά, φέρνει υπεραριθμία γιατί το αριστερό μπακ του αντιπάλου δεν πρόκειται να τον ακολουθήσει ως εκεί. Θα κλείσει σαφώς ελαφρά προς τα μέσα για να βοηθήσει στο μαρκάρισμα του Τετέη και του Λιβάι που βρίσκονται εκεί (ή του Ντέσερς) και αυτό θα αφήσει όλη τη δεξιά πλευρά άδεια για τον Καλάμπρια, μιας και το αριστερό εξτρέμ του αντιπάλου θα έχει στρέφει κι αυτό αλλού το βλέμμα του.

Φέρνει σε διαρκή ανισορροπία την αντίπαλη τακτική ο Ταμπόρδα και δίνει δύο πράγματα: πρώτον, διαρκές passing game στην πλευρά που βρίσκεται, που κουράζει τον αντίπαλο και φέρνει ευκαιρίες και, δεύτερον, κούραση σε όλη την άμυνα. Από τη μία το passing game, από την άλλη η αλλαγή παιχνιδιού στη δεξιά μεριά με τη μπάλα να πηγαίνει συχνά από Αντίνο-Κυριακόπουλο στον Καμαρά, τον Φαν Ντρόγκελεν, τον Ντε Φράι και τον Καλάμπρια, και σε αυτό το διάστημα ο Ταμπόρδα έχει πάει ήδη απέναντι όπου περιμένει και ο Λιβάι και ο Κάνγκουα, προκαλεί σύγχυση.

Όλο αυτό, φυσικά, δεν επιτυγχάνεται έτσι. Δουλεύεται διαρκώς στην προπόνηση, είναι στόχευση του Νίστρουπ να οδηγεί τον αντίπαλο στα σχοινιά κουρασμένο και να μην έχει αντοχή να βγάλει την άμυνα και η μετάβαση από αριστερά προς δεξιά γίνεται με τέτοια ακρίβεια και ταχύτητα, που σίγουρα θα χαθεί ο αντίπαλος. Κι εδώ εισέρχεται η ποιότητα των παικτών. Το ίδιο ακριβώς πλάνο, αν το επιχειρούσε ο Νίστρουπ με το περσινό ρόστερ ή, κυρίως, το προπέρσινο, μπορεί να έκανε όλη την αλλαγή πλευράς με ακρίβεια, αλλά κανείς παίκτης δε θα είχε την ποιότητα να βρει τα κενά μεταξύ των γραμμών άμυνας του αντιπάλου.

Ο συνδυασμός του σχεδίου με την ποδοσφαιρική οξύνοια των παικτών είναι που κάνει τη διαφορά. Δείτε πώς κινείται ο Καλάμπρια όταν δίνει πάσα μπροστά στον Λιβάι ή τον Ταμπόρδα, ή δίπλα του στον χαφ που θα έχει κάνει εκεί κίνηση. Δείτε πώς κινείται όταν περνάει πάσα μέσα από τις γραμμές στον Λιβάι ή τον Τετέη. Πάει κατευθείαν κοντά τους για να παίξουν το ένα δύο, τους προσφέρει επιλογές, τραβάει πάνω του το βλέμμα της αντίπαλης άμυνας την ώρα που κάποιος συμπαίκτης του έχει κάνει άλλη κίνηση και περιμένει να υποδεχτεί τη μπάλα.

Ενώ επιθετικά ο Παναθηναϊκός παίζει πολύ από αριστερά, όταν πρεσάρει, οδηγεί τον αντίπαλο από δεξιά στη δική του άμυνα για να κλέψει πιο εύκολα τη μπάλα.

 

Αν αυτός είναι ο κανόνας, ο Παναθηναϊκός δεν έχει να φοβάται τίποτα

Τα ομαδικά αθλήματα είναι η προσπάθεια εκμετάλλευσης της προσδοκώμενης πνευματικής, άρα και σωματικής αντίδρασης του αντιπάλου. Η συνήθεια να κινείται ένας αμυνόμενος με έναν συγκεκριμένο τρόπο, είναι στοιχείο προς εκμετάλλευση από την ομάδα που επιτίθεται. Κι ο Παναθηναϊκός, με τους παίκτες που έχει και τις κινήσεις τους, κάνει πολύ καλά αυτό: οδηγεί τον αντίπαλο στο να αντιδράσει αναμενόμενα και το εκμεταλλεύεται με μια δεύτερη κίνηση που δεν επιτρέπει χρόνο αντίδρασης.

Κάνει όμως και κάτι άλλο πολύ καλά ο Παναθηναϊκός του Νίστρουπ, πολύ πιο γρήγορα από αυτό που θα περίμενε κανείς. Πρεσάρει εξαιρετικά. Τουλάχιστον αυτούς τους αντιπάλους που έχει αντιμετωπίσει. Απέναντι σε τέτοιους αντιπάλους όμως πέρσι δε βλεπόταν. Είναι τα ματς με τέτοιους αντιπάλους που θα ισχυροποιήσουν τη θέση του στο πρωτάθλημα εν όψει και των play offs. Στα ντέρμπι όλοι θα κερδίσουν και όλοι θα χάσουν. Αν ο Παναθηναϊκός όμως έχει πάρει μίνιμουμ 52 από τους υπόλοιπους διαθέσιμους 60 βαθμούς και πάρει 9 από τους 18 των ντέρμπι, θα μπει στα play offs με 61 βαθμούς, που η λογική λέει ότι θα τον έχουν πολύ μέσα στη διεκδίκηση του τίτλου.

Σαφέστατα δε γίνεται να είναι όλη τη χρονιά σε καλό επίπεδο μια ομάδα και να αποδίδει όπως ζητά ο προπονητής της. Θα έρθουν και στραβές. Θα χαθεί κάποια στιγμή κι η μπάλα με τη διαχείριση ταυτόχρονα του πρωταθλήματος, του κυπέλλου και του Conference. Αλλά σημασία έχει το σχέδιο. Κι αυτό αποτυπώνεται στο pressing στην αντίπαλη άμυνα όταν πάει να ξεκινήσει την επίθεσή της.

Ο Τετέη ή ο Ντέσερς, ο Λιβάι ή ο Ουναΐ, ο Ταμπόρδα και ο Αντίνο, ο Κάνγκουα ή ο Λουζά, οι παίκτες που εφορμούν για να κλέψουν τη μπάλα, οδηγούν τον αντίπαλο εκεί που θέλουν για να τον κλείσουν και να κλέψουν. Ενώ επιθετικά ο Παναθηναϊκός παίζει πολύ από αριστερά, όταν πρεσάρει, οδηγεί τον αντίπαλο από δεξιά, όπου είναι ο Λιβάι, ο Ταμπόρδα, ο Καλάμπρια και ένας εκ των χαφ του, δηλαδή η πιο δυνατή του αμυντικά πλευρά, στην οποία πίσω είναι και ο Ντε Φράι. Τον Παναιτωλικό σε όλο το πρωτο ημίχρονο και στο τελευταίο 20λεπτο του δευτέρου, τον έστελνε συνεχώς να ξεκινάει επίθεση από εκεί. Και του έκλεβε με σχετική άνεση τη μπάλα.

Δεν είναι τυχαίο ότι το 2ο γκολ, του Ουναΐ, προήλθε από αυτή την τακτική, ενώ και σχεδόν όλες οι καλές φάσεις του β’ μέρους, με εξαίρεση το τετ α τετ του Τετέη, ξεκίνησαν από τη δεξιά πλευρά του Παναθηναϊκού. Αυτό το pressing, αν εμφανιστεί στην πλειοψηφία των αγώνων του πρωταθλήματος, ο Παναθηναϊκός θα καταφέρνει να μην απειλείται, να έχει κατοχή και να βγάζει φάσεις. Κάποιες μέρες θα σκοράρει αρκετά, άλλες μπορεί να μη μπαίνει η μπάλα. Νορμάλ θα είναι αυτό. Μακάρι να μη συμβεί καθόλου. Ακόμα όμως κι αν συμβεί, θα ξέρεις ότι ο Παναθηναϊκός δύσκολα θα χάσει. Κι αυτό το αίσθημα, η αυτοπεποίθηση που θα χτιστεί στην ομάδα, ειδικά στη διακοπή που έρχεται, θα απελευθερώσει συνολικά τον οργανισμό.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top