Η μέγιστη απόδειξη πως ο κόουτς Άταμαν «αδιαφορούσε» όλη τη σεζόν

Ο κόουτς Άταμαν αποφάσισε να αλλάξει. Πολύ αργά, πια, αλλά το έκανε. Λέτε να έβαλε επιτέλους νερό στο κρασί του;

Και τι δεν άκουσαν όλη τη σεζόν όσοι έλεγαν πως ο κόουτς Έργκιν Άταμαν τα έχει χαμένα και βρίσκεται σε άλλο κόσμο…Ήρθε λοιπόν το φινάλε της χρονιάς να επιβεβαιώσει όσους τα έλεγαν. Όχι, δε μιλώ γι’ αυτούς που έλεγαν τον Άταμαν ταβερνιάρη, υπερτιμημένο προπονητή και τα συναφή. Μιλάω για εκείνους που έλεγαν-λέγαμε ότι ο πάρα πολύ καλός προπονητής Άταμαν είναι πνευματικά και ψυχικά σε μια κατάσταση που δεν έδειχνε να μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόστερ που είχε στα χέρια του, στις απαιτήσεις της διοίκησης, στη στήριξη του κόσμου. Γι’ αυτό, κιόλας, επειδή ήταν εμφανώς ένα πληγωμένο θηρίο, έβγαζε παράλογες αντιδράσεις, για να κρύψει την «πληγή» του. Ποια είναι αυτή; Η μεγάλη του ανασφάλεια να δείξει στον κόσμο πως δεν τα κατάφερε, πως απέτυχε, πως δεν είναι σε όλα σωστός. Λες και θα ήταν κάποιο έγκλημα να έχει ένας άνθρωπος μια κακή χρονιά.

Φτάσαμε στους τελικούς του πρωταθλήματος, κι αφού ο Ολυμπιακός «βεβήλωσε» την έδρα της ομάδας με την κατάκτηση της Ευρωλίγκας, για να δούμε επιτέλους τον Παναθηναϊκό να παίζει μπάσκετ στοχευμένο. Ναι, με αδυναμίες λόγω κακής στελέχωσης του ρόστερ, αλλά και με τρόπο που μασκαρεύει τις αδυναμίες περισσότερο από το να τις εκθέτει.

Με εξαίρεση τον Κέντρικ Ναν που είναι όλη τη σεζόν επιζήμιος για την ομάδα, ακόμα και στα ματς που σκοράρει μπροστά, όπως χθες -τυχαίο πως με αυτόν έξω ο Παναθηναϊκός πήρε τη νίκη;-, δε νομίζω ότι μπορεί να έχει κανείς παράπονο από κανέναν παίκτη, από κανέναν στο προπονητικό επιτελείο και, σαφώς, από τον Άταμαν. Ειδικά από τους παίκτες που παίζουν 30λεπτα δύο ματς τώρα, που έχουν φάει ξύλο, που έχουν τέτοια αντιμετώπιση από τη διαιτησία και τα δίνουν όλα. Δεν είναι αυτά τα ματς για να κριτικάρει κανείς τον Λεσόρ ή τον Γκραντ. Έχουν δώσει κάθε τους σταγόνα.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Panathinaikos BC (@paobcgr)

Ό,τι δεν είδαμε 8 μήνες, το βλέπουμε τώρα

Δεν υπάρχει πιο τρανή περίπτωση από αυτή του Τι Τζέι Σορτς. Ο Παναθηναϊκός έδειχνε όλη τη χρονιά να μην έχει ιδέα τι παίκτη πήρε. Ποια τα δυνατά του στοιχεία, ποιες οι αδυναμίες του. Γιατί έχει αδυναμίες, κι ας ήταν πέρσι ο 3ος καλύτερος παίκτης στην Ευρωλίγκα. Δεν είναι Κέντρικ Ναν ή Εβάν Φουρνιέ, να πάει σε οποιαδήποτε ομάδα και να είναι ίδιος. Χρειάζεται πλάνο που να κρύψει τις αδυναμίες του και να επιτρέψει στα δυνατά του στοιχεία να βγουν μπροστά.

Είδαμε κάτι τέτοιο όλη τη σεζόν; Όχι. Το βλέπουμε σε 4 τελικούς απέναντι στον Ολυμπιακό; Ναι. Έχει αποτέλεσμα; Πολύ ικανοποιητικό. Τι κάνει λοιπόν ο Παναθηναϊκός; Μια απλή κίνηση με το 5άρι ή το 4άρι του ώστε να φέρει τον Σορτς στη δεξιά πλευρά του τριπόντου με αντίπαλο τον Μιλουτίνοφ ή τον Βεζένκοφ. Ή τον Πίτερς. Δηλαδή έναν παίκτη καλό αμυντικά, μα με αργά πόδια σε σχέση με τον Σορτς και δύο 4άρια που είναι κακοί αμυντικοί και δε μπορούν να ακολουθήσουν. Κι όταν γίνεται αυτή η αλλαγή και παίρνει ο Σορτς τον επιθυμητό αντίπαλο, τότε πάει από τον δεξί διάδρομο του αμυνόμενου και αριστερό δικό του για drive και εκεί εμφανίζονται επιλογές. Είτε jump shot, είτε lay up, είτε να σπάσει τη μπάλα έξω σε κάποιον ελεύθερο.

Να θυμηθούμε τι βλέπαμε όλη τη σεζόν; Τον Σορτς να καταλήγει σε τελευταία δευτερόλεπτα επίθεσης να παίζει iso με το αντίπαλο γκαρντ που και να τον ακολουθήσει μπορούσε στα πόδια, και ψηλότερος του ήταν, άρα τον τάπωνε ή του προκαλούσε τέτοια δυσκολία στο σουτ που δεν έμπαινε ούτε με τάμα.

Αυτή η αλλαγή στον Παναθηναϊκό είναι νομίζω όλη η ανάλυση που χρειάζεται για να καταλάβουμε το γιατί είναι τόσο ανταγωνιστικός, γιατί έχει μπάσκετ με κατεύθυνση, γιατί είναι επιτέλους αυτή η ομάδα που περιμέναμε τον περασμένο Σεπτέμβριο. Δεν ξέρω αν ο Άταμαν μόνος αποφάσισε να αλλάξει ή αν του εξήγησε η ομάδα πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος, αν είναι δικό του πλάνο ή του επιτελείου του, για το οποίο έχει ειπωθεί πως το αγνοούσε όλη τη σεζόν. Το αποτέλεσμα είναι που μετράει.

Τι Τζέι Σορτς και Βασίλης Τολιόπουλος: δύο παίκτες με χτυπητές αδυναμίες, μα και χτυπητά δυνατά στοιχεία. 8 μήνες ο κόουτς επέλεγε να εκθέτει τις πρώτες. Στους τελικούς προάγει τα δεύτερα.

Αν δεν είναι ο Ζέλικο, μήπως να μείνει ο Άταμαν;

Το πρόβλημα με τον Παναθηναϊκό φέτος δεν είναι ότι δεν πήρε την Ευρωλίγκα. Είναι ότι όταν φαινόταν πως ο τρόπος του δε θα οδηγήσει πουθενά, ο κόουτς Άταμαν δεν άλλαξε ρότα και δεν έκανε ό,τι μπορούσε για να δώσει μεγαλύτερη πιθανότητα στην ομάδα να φτάσει στον στόχο της. Το κάνει τώρα στους τελικούς, όπου έχει και τόση ατυχία με τραυματίες και πάει να παίξει τον τελευταίο τελικό χωρίς Σλούκα-Ρογκαβόπουλο και, λογικά, Όσμαν. Με παίκτες που έπαιξαν 35+ λεπτά χθες. Εξουθενωμένους.

Να το πω με μια πρόταση: αν ο Άταμαν κι ο Παναθηναϊκός ήταν στα ματς με τη Βαλένθια όπως στα ματς με Ολυμπιακό, τώρα θα είχαν στα χέρια τους το 8ο ευρωπαϊκό. Τόσο απλά.

Μετά το Σάββατο, ό,τι και να γίνει εκεί, από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός ήταν ανταγωνιστικός και εμφανώς καλύτερος από τον αντίπαλό του -πάντα δεδομένων των προσδοκιών και του διαθέσιμου ρόστερ- θα έρθει η ώρα της μεγάλης απόφασης.  Με Άταμαν και του χρόνου ή με άλλον; Δε γνωρίζω ρεπορταζιακά αν έχει υπάρξει κάτι με τον Ζέλικο ή κάποιον άλλον, αλλά η εικόνα του Άταμαν στους τελικούς μου δείχνει ότι, έστω τόσο αργά, έχει πάρει το μήνυμα πως πρέπει να είναι πιο διαλλακτικός.

Δε γνωρίζω επίσης αν οι παίκτες δεν τον θέλουν, αν έχει ραγίσει το γυαλί, θεωρώ πάντως πως αν δεν υπάρχει πιθανότητα για Ζέλικο, ο Άταμαν αξίζει να μείνει άλλη μια χρονιά, με ξεκάθαρη εντολή να ακούει, να προσαρμόζεται, να μη μένει πεισματικά σε κάτι που δε δουλεύει και να γεφυρωθεί το χάσμα με τους παίκτες. Καλοκαίρι έρχεται, θα πάνε διακοπές όλοι, το μυαλό θα αδειάσει, θα φύγουν οι θυμοί και τα κακά συναισθήματα, θα επιστρέψουν στην προετοιμασία, ας κάτσουν να τα βρουν.

Επιπλέον, ο Άταμαν είναι πάντοτε καλύτερος όταν καλείται να αποδείξει, όταν τον αμφισβητούν όλοι, όταν είναι στα χαμηλά η δημοφιλία του. Αν βρει και κίνητρο να απαντήσει στην κυριαρχία του Ολυμπιακού φέτος, σε περίπτωση που πάρει το πρωτάθλημα η ερυθρόλευκη μεριά, αν θελήσει να πάρει εντός γηπέδου ρεβάνς για όσα έχουν γίνει στους τελικούς, τότε ο Παναθηναϊκός θα είναι, με 3 σωστές προσθαφαιρέσεις στο ρόστερ, πολύ κοντά στο 8ο του χρόνου. Κι ας έγραφα πριν 2 εβδομάδες αυτό εδώ.

Ξαναλέω: αυτό μόνο σε περίπτωση που δεν έχει υπάρξει κάποια επικοινωνία με τον Ζέλικο ή κάποια άλλη αντίστοιχου επιπέδου επιλογή.

ΥΓ. Θεωρώ ότι ο Σορτς δεν ταιριάζει σε αυτή την ομάδα. Ο άνθρωπος έχει κάνει τιτάνια προσπάθεια, ψυχικά και αγωνιστικά, φέτος, του αξίζουν εύσημα για τον χαρακτήρα του. Αλλά στον Παναθηναϊκό με αυτή την περιφέρεια δε θα μπορέσει ποτέ να χαρεί το μπάσκετ. Αντιθέτως, εκείνος που δεν πρέπει με τίποτα να φύγει, εκείνον που όλος ο οργανισμός πρέπει να κρατήσει και να του κάνει σαφές ότι του χρόνου θα είναι μέρος του rotation κι όχι στο DNP, είναι ο Τολιόπουλος. Και γιατί είναι Έλληνας και γιατί προσφέρει το τρίποντο από την περιφέρεια, κάτι που δεν το έχουν ο Γκραντ, ο Ναν και ο Σλούκας στην ίδια ευχέρεια.

TAGS :
Έργκιν Άταμαν μπάσκετ Ολυμπιακός Παναθηναϊκός

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook