Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ: Του φέρθηκε άσχημα ο Ολυμπιακός; 
Οι 2 αφανείς ήρωες στους οποίους στηρίζεται ο Νίκολιτς 
Ουναΐ: Αλαφούζε ζήσε 
Η ΑΕΚ συνεχίζει να παραδίδει μαθήματα στελέχωσης και διαχείρισης 
Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός απογοητεύουν προς το παρόν τους φιλάθλους τους και η ευθύνη δε γίνεται παρά να ανήκει στους δύο προπονητές.
Τα καλοκαιρινά προκριματικά, λένε, δεν είναι κριτήριο για να κρίνεις μια ομάδα. Είναι τεράστιο το πρέπει και ένας αποκλεισμός ενδέχεται να σημάνει και το τέλος της σεζόν από νωρίς. Κι αυτό είναι πισωγύρισμα, ειδικά όταν μιλάμε για τον Παναθηναϊκό που του χρόνου θα βγάλει από την πενταετία του την κακή σεζόν του αποκλεισμού από την Σλάβια Πράγας στα προκριματικά του Conference. Κάθε ομάδα παίζει με στόχο απλά να προκριθεί, ακόμα κι αν αυτό γίνει με χτυποκάρδι. Σωστά όλα αυτά. Κανείς δεν περιμένει ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ να περνάνε με μπαλάρα και τριάρες ακόμα και αντιπάλους εμφανώς υποδεέστερους. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα καταργηθεί πλήρως και η λογική της ποδοσφαιρικής διαχείρισης.
Πριν υπεισέλθω στην ξεχωριστή ανάλυση του τι αντιμετωπίζει κάθε ομάδα, να κάνω ένα γενικό σχόλιο για την εικόνα τους στα προκριματικά. 4 ματς ο Παναθηναϊκός, 2 ματς ο Ολυμπιακός, μεγαλύτερο το πρέπει για τον πρώτο που δεν έχει μαξιλαράκι αποκλεισμού, κάπως πιο άνετος ο δεύτερος που είχε δεδομένη τη συμμετοχή σε league phase Europa League.
Ο καθένας εκκινεί από διαφορετικό σημείο, τερμάτισε σε διαφορετική θέση πέρσι και έχει διαφορετικούς στόχους ευρωπαϊκά. Ο Παναθηναϊκός θα αγόραζε ένα σενάριο στο οποίο αποκλείεται στην ενδιάμεση φάση του Conference, αλλά παίρνει πρωτάθλημα, περισσότερο από το να του πεις ότι θα φτάσει στους 8 του Conference, αλλά δε θα διεκδικήσει τον τίτλο. Αντιθέτως, ο Ολυμπιακός αντέχει και 2η σεζόν χωρίς τίτλο, αν φτάσει ως τους 8 του Europa League.
Πάμε τώρα και στα επί μέρους.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Στον Ολυμπιακό έχουν καταλήξει τι τους φταίει;
Είναι μια αλήθεια ότι ο Ολυμπιακός κάπως επαναπαύτηκε μετά την κατάκτηση του Conference το 2024 και για τρίτη μεταγραφική σεζόν, που έχει μια άνεση χρόνου, δεν τα πηγαίνει πολύ καλά. Αυτό που συνέβη το 2024 ήταν μια ανωμαλία, κάτι μη βασισμένο στη λογική. Έτυχε και πέτυχε, έτυχε και βρήκε τον Μεντιλίμπαρ ο Ολυμπιακός και το σύστημά του ταίριαξε στους τότε παίκτες και στη φάση που βρίσκονταν. Ό,τι πετυχαίνει μια φορά, δε σημαίνει πως θα πετυχαίνει πάντοτε.
Στον Ολυμπιακό νιώθω ότι αντιμετωπίζουν το αντίθετο ζήτημα από αυτό που αντιμετωπίζει ο Παναθηναϊκός. Ενώ δηλαδή λέμε για τους Πράσινους ότι δε γίνεται να φταίνε μόνιμα οι προπονητές και είναι ζήτημα επιλογών ποδοσφαιριστών, στον Ολυμπιακό η απορία είναι αν φταίνε οι ποδοσφαιριστές ή μήπως φταίει ο προπονητής.
Δε γίνεται τόσες μεταγραφές από το καλοκαίρι του 2024 ως σήμερα και να ψάχνουμε ένα αποτύπωμα που να έχει αφήσει κάποιος παίκτης και να μην το βρίσκουμε. Πολλοί φίλαθλοι κατηγορούν τη διοίκηση για τσιγκουνιά, για φτηνιάρικες επιλογές παικτών, για ποδοσφαιριστές ανεπαρκείς που έρχονται. Είναι όμως έτσι; Εγώ έχω την εντύπωση πως η διοίκηση θέλει να δει την ομάδα να παίζει ένα στυλ παιχνιδιού που δεν το θέλει ο Μεντιλίμπαρ και δε μπορεί να το εξυπηρετήσει, οπότε έρχονται παίκτες για κάτι άλλο από αυτό που παίζει ο Ολυμπιακός. Και, εύλογα, φαίνονται ανεπαρκείς ενώ δεν είναι.
Αν λοιπόν κάνει ο Ολυμπιακός 4-5 μεταγραφές τώρα, αλλά δεν είναι παίκτες που «ανθίζουν» στο στυλ παιχνιδιού της ομάδας, θα τους βγάλουμε κι αυτούς σαπάκια; Μήπως οι παίκτες που έρχονται είναι, ως επί το πλείστον, μια χαρά, αλλά το στυλ του Μεντιλίμπαρ είναι το πρόβλημα; Μήπως στον Ολυμπιακό αρνούνται να δουν κατάματα πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να πάνε παρακάτω; Μήπως έχουν κάπως βολευτεί και νιώθουν ασφάλεια με τον Ισπανό;
Η εικόνα πάντως στα δύο ματς με τη Ναϊμέγκεν, που ήρθε ως συνέχεια της εικόνας στα φιλικά και ως συνέχεια της περασμένης σεζόν στο δεύτερο μισό της, μου δείχνει ότι μάλλον αυτό συμβαίνει. Ότι μάλλον υπάρχει μια καθίζηση από τον Μεντιλίμπαρ και υπάρχει μια αναμονή από την ομάδα για να επανέλθει. Μοιάζει ο Ολυμπιακός να κάνει αυτή την κοιλιά που κάνουν σειρές κάπου στην 6η και 7η σεζόν για να πάρουν νέα ώθηση.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Τι ακριβώς παίζει ο Παναθηναϊκός;
Στην περίπτωση του Παναθηναϊκού, η εικόνα των 3 εκ των 4 ματς στα προκριματικά, απέναντι σε δύο ομάδες χαμηλής δυναμικότητας, είναι ακόμα πιο ανησυχητική. Πιο ανησυχητική γιατί προκύπτει από τον προπονητή και όχι τους παίκτες, γιατί δεν έχει περιθώριο η ομάδα για ακόμα μια παταγώδη αποτυχία, δεν έχει περιθώριο άλλης αστοχίας στην επιλογή προπονητή, δεν έχει περιθώριο να μη διαμορφωθεί μια βάση ομάδας 14-15 παικτών φέτος, πάνω στους οποίους θα στηριχθεί, μαζί με 3-4 ακόμα που θα προσφέρουν κάτι λίγο.
Κανείς δε ζητά να παίζει ο Παναθηναϊκός το ποδόσφαιρο που μετέφεραν τα ρεπορτάζ ότι θέλει να παίξει ο Νίστρουπ, δηλαδή ένα διαρκές passing game μεταξύ των γραμμών άμυνας του αντιπάλου και παραγωγή φάσεων. Η απαίτηση όμως είναι να βλέπουμε ποδοσφαιρική λογική.
Τέτοια δεν υπήρξε ούτε στον επαναληπτικό με την Πάκσι, ούτε στα 2 ματς με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας. Ο κόουτς Νίστρουπ επέλεξε στη βασική εντεκάδα παίκτες που δε μπορούν να υπηρετήσουν το σχέδιο, όχι μόνο το μακροπρόθεσμό, αλλά και το βραχυπρόθεσμο, αυτό των προκρίσεων. Και δε δείχνει να μαθαίνει άμεσα, δείχνει να πεισμώνει στο πλάνο του ο Δανός.
Δηλαδή είδε ο κόουτς Νίστρουπ στο πρώτο ματς το πώς έπαιξαν ο Τσιριβέγια και ο Καμαρά και αυτό που άλλαξε στο δεύτερο ματς ήταν ο Λιβάι Γκαρσία αντί του Γιάγκουσιτς στην αρχική εντεκάδα; Το ίδιο δίδυμο που ήταν φουλ προβληματικό στο πρώτο ματς, ήταν ξανά βασικό στο δεύτερο και υπήρχε η προσδοκία να παίξει καλύτερα, επειδή είχαν μπροστά τους τον Λιβάι αντί του επιπόλαιου Γιάγκουσιτς; Φάνηκε μόλις στο 7ο λεπτό όταν η ΤΣΣΚΑ δε σκόραρε σε τετ α τετ.
Αν δεν είχε υπάρξει αυτό το τετ α τετ, ο Παναθηναϊκός θα συνέχιζε να παίζει με αφέλεια και να αφήνει ανοιχτούς χώρους. Με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό κατέβηκε ο Νίστρουπ στο ματς, το σκεπτικό που δεν απέφερε τίποτα στο πρώτο ματς. Τον θορύβησε αυτή η φάση όμως και είδαμε για τα επόμενα 60 λεπτά τον Παναθηναϊκό να μη δέχεται κινδύνους. Ούτε όμως και να προκαλεί πολλούς στον αντίπαλο. Είχε όμως την εικόνα μιας ομάδας με στόχευση, με γνώθι σεαυτόν.
Στο δεύτερο ημίχρονο, ανέβηκαν οι εντάσεις, πρέσαρε αποτελεσματικά η ομάδα πέριξ της περιοχής της ΤΣΣΚΑ, ήρθαν κλεψίματα και κάπως έτσι μπήκε το γκολ, από μια ενέργεια του Λιβάι Γκαρσία.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Κάπου εκεί, θα περίμενε κανείς να δει το πρέσινγκ να συνεχίζεται. Όχι. Ο κόουτς έκανε αλλαγή τον εξτρέμ Ζαρουρί, έβαλε μέσα τον αμυντικό Τουμπά και μετά είχε την απαίτηση από τους παίκτες του να ανέβουν ψηλά και να μην οπισθοχωρούν. Πώς ακριβώς θα το κάνουν, όταν τους αφαιρείς παίκτη από το πρέσινγκ της αντίπαλης άμυνας και η ΤΣΣΚΑ φτάνει με ευκολία μετά το κέντρο; Και όχι μόνο αυτό, αλλά τον σχηματισμό 3-5-2 τον κάνεις 5-3-2 και στη δεξιά μεριά των τριών σέντερ μπακ έχεις τον αριστεροπόδαρο Τουμπά. Ο Τουμπά είναι ούτως ή άλλως περιορισμένων δυνατοτήτων όταν παίζει στην αριστερή μεριά της άμυνας. Όταν τον βάζεις δεξιά, προκαλείς απεριόριστα την τύχη σου.
Εύλογα την πάτησε ο Παναθηναϊκός και δέχτηκε την ισοφάριση, εύλογα κινδύνεψε στην παράταση 3 φορές να δεχτεί δεύτερη ισοφάριση. Δε φταίει ο Τουμπά που τόσο μπορεί, τόσο παίζει. Φταίει αυτός που τον έβαλε, ενώ δεν υπήρχε καμία ανάγκη να γίνει πιο αμυντική η ομάδα.
Όπως δε φταίει και ο Ζαρουρί που δέχεται αρνητική κριτική. Ο άνθρωπος είναι αριστερό εξτρέμ, όχι δεξί. Ο Νίστρουπ τον βάζει δεξιά και τον αχρηστεύει. Και την ίδια στιγμή, αγνοεί τον Ταμπόρδα που τον έβαλε χθες πάλι στο 85ο λεπτό. Και μετά έβαλε τον έτερο αγνοημένο, τον Κοντούρη, στην παράταση, να παίξει αριστερό μπακ αντί του Κυριακόπουλου που είχε κράμπες, γιατί πήγε κι έφερε η ομάδα τον Κρίστιανσον που δεν τον έχουμε δει ούτε σε προπόνηση. Και νωρίτερα, είχε βάλει κάπου στο 80 τον Τσέριν.
Ενώ δηλαδή το κέντρο πρέπει να έχει εντάσεις, τρέξιμο, που μπορούν να το προσφέρουν ο Κοντούρης με τον Τσέριν, με τον Σλοβένο να έχει και μια αξιοπρεπή ικανότητα για να πάει την ομάδα μπροστά στην επίθεση, να δοκιμάζει και το σουτ, 3ο σερί ματς βλέπουμε τον Καμαρά με τον Τσιριβέγια. Δύο παίκτες που δεν παίρνουν κανένα ρίσκο επιθετικά, δε σουτάρουν, δεν τρομάζουν τον αντίπαλο, ο οποίος διοχετεύει την ενέργειά του στο να σταματήσει τον Αντίνο, τον Λιβάι, τον Ράστοντερ. Και το καταφέρνει γιατί δεν ξοδεύει ενέργεια να μαρκάρει τον Τσιριβέγια και τον Καμαρά.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα του πλάνου του προπονητή, της τακτικής του. Αν συνεχίσει να έχει αυτούς ως βασικούς, δε νομίζω ότι θα δει ποτέ ο φίλαθλος της ομάδας μια ικανοποιητική εμφάνιση και διόλου απίθανο να ξεκινήσει το πρωτάθλημα όπως ξεκίνησε πέρσι με τον Βιτόρια.
Δε γνωρίζω τι 8άρι θα φέρει ο Παναθηναϊκός, αλλά το επίπεδο των παικτών που έχει, μια χαρά αρκεί για να προκριθεί απέναντι στην ΤΣΣΚΑ και την όποια ΤΣΣΚΑ, χωρίς να κινδυνεύει με αποκλεισμό. Ό,τι 8άρι κι αν έρθει, αν ο κόουτς Νίστρουπ χρησιμοποιεί λανθασμένα τους παίκτες του, καμία διαφορά δε θα δούμε.
Γενικά, σε αυτά τα 4 ματς φάνηκαν αστοχίες και του Νίστρουπ και του Κοτσόλη και του οργανισμού. Για παράδειγμα, ο Ράστοντερ δεν είναι παίκτης που μπορεί να παίξει με πλάτη. Είναι φορ περιοχής. Τον έφεραν για να παίζει με πλάτη και δε μπορεί να ανταποκριθεί. Ο Καμαρά κόστισε 4.5 εκατομμύρια και τον ήθελαν και από τον Ιανουάριο μάλιστα. Παίκτης με ελάχιστη ένταση που ήρθε για να γίνει βασικό 6άρι και έχει ως στοιχείο να κρατάει παραπάνω τη μπάλα για να μην τη χάσει και να καθυστερεί την επιθετική ανάπτυξη. Ήρθε ο Κρίστιανσον και δεν ξέρουμε πότε θα μπει ξανά στις προπονήσεις.
Βγαίνει προπονητής και λέει ότι ο Λιβάι Γκαρσία, παίκτης με μόλις 3 ημέρες στην ομάδα, είναι ο καλύτερος στις προπονήσεις. Άρα, τι δουλειά κάνει με τους υπόλοιπους τόσο καιρό; Ο Ταμπόρδα γιατί τέτοια διαχείριση ενώ έχει κοστίσει 5 εκατομμύρια στην ομάδα; Πολλά ερωτήματα, πολλά πράγματα που ξενίζουν, που δεν είναι λογικά. Πολλά για μόλις ενάμιση μήνα.
-
- Follow us:
Ακολουθήστε το Andro στο Facebook
